Mała Syrenka: Dzieciństwo Ariel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Mała Syrenka: Dzieciństwo Ariel
The Little Mermaid III
Gatunek animowany
familijny
Data premiery Ziemia 26 sierpnia 2008
Polska 23 września 2008
Kraj produkcji  Stany Zjednoczone
Język angielski
Czas trwania 73 minut
Reżyseria Peggy Holmes
Scenariusz Rich Burns
Dystrybucja Walt Disney Pictures
Poprzednik Mała Syrenka 2: Powrót do morza

Mała Syrenka: Dzieciństwo Ariel (ang. The Little Mermaid III lub The Little Mermaid: Ariel’s Beginning, 2008) – amerykański film animowany, prequel filmu z 1989 roku – Mała Syrenka. Premiera filmu odbyła się 26 sierpnia 2008.

Wersja polska[edytuj | edytuj kod]

Wersja polska[1]: SDI Media Polska
Reżyseria: Łukasz Lewandowski
Udział wzięli:

i inni

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Król Tryton i jego żona, Atena, rządzą podwodnym królestwem - Atlantyką. Mają oni siedem córek, z których najmłodsza jest Ariel. Codziennie wychodzą na lagunę nad wodą, gdzie grają muzykę. Tryton pewnego dnia daje jej pozytywkę. Nagle nadpływa statek piratów. Wszyscy uciekają, z wyjątkiem Ateny, która zamiast siebie, ratuje pozytywkę i tym samym zostaje przygnieciona do skały przez statek. Zrozpaczony po śmierci żony, Tryton wyrzuca pozytywkę jak najdalej i zakazuje muzyki w całym królestwie.

Dziesięć lat później Ariel i jej rodzina dalej żyją w żałobie. Opiekunami Ariel i jej sióstr są Marina i jej asystent, Beniamin. Marina jednak nienawidzi dziewcząt i pragnie żyć w aktach Trytona, pracy obecnie wykonywanej przez kraba Sebastiana. Codziennie wszyscy wychodzili na poranny spacer. Ariel pewnego dnia spotyka Florka - młodą rybkę, którą wieczorem śledzi do tajnego, podziemnego klubu. Słysząc muzykę, Ariel jest szczęśliwa, ale wkrótce zostaje zdemaskowana. Cały zespół przestaje grać i się ukrywa, bojąc się, że księżniczka poskarży się królowi. Ariel śpiewa piosenkę wyrażając swą miłość do muzyki i pamięć o matce, i ostatecznie przystępuje do klubu.

Ariel następnego dnia, kiedy się budzi, siostry pytają o jej zniknięcie. Ariel wyjaśnia, gdzie była i wieczorem razem udają się do klubu, żeby się bawić. Ich obecność zostaje odkryta przez Marinę, która idzie na skargę do Trytona. Cały zespół zostaje zamknięty w lochu, a król zasypuje główne wejście.

Po powrocie do domu król zakazuje córkom opuszczać pałac. Ariel pyta, dlaczego muzyka jest zakazana. Ojciec odmawia odpowiedzi i mówi, że nie chce słyszeć muzyki w królestwie. Ariel odpowiada, że matka nie pozwoliła by na to, żeby muzyka była zakazana. Ariel i jej siostry są zasmucone. Ariel natomiast uwalnia Sebastiana i zespół muzyczny i uciekają z Atlantyki. Sebastian zabiera ich na odludne miejsce, gdzie Ariel znajduje starą pozytywkę Ateny. Ariel i Sebastian zabierają pozytywkę i decydują się wrócić do domu. W drodze spotykają Marinę i jej sprzymierzeńców - węgorze elektryczne. Marina chce ich zatrzymać. Ostatecznie pokonana przez Sebastiana Marina spada w kierunku Sebastiana, a Ariel popycha ją. Od śmierci ostatecznie wybawił ich Tryton. Ariel, która straciła przytomność, została ocucona przez króla. W finale Tryton przywraca muzykę w Atlantyce i wybiera Sebastiana, jako nadwornego dyrygenta, a Marina i Beniamin trafiają do lochu.

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]