Mała Syrenka (film 1989)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mała Syrenka
The Little Mermaid
Mała Syrenka
Gatunek romans, fantasy, musical
Data premiery Stany Zjednoczone 15 listopada 1989
Polska 7 czerwca 1991
Polska 29 maja 1998 (dubbing)
Kraj produkcji  Stany Zjednoczone
Język angielski, francuski
Czas trwania 83 minut
Reżyseria John Musker, Ron Clements
Scenariusz John Musker, Ron Clements
Główne role Jodi Benson
Christopher Daniel Barnes
Samuel E. Wright
Jason Marin
Kenneth Mars
Pat Carroll
Muzyka Alan Menken
Montaż Mark Hester
Produkcja John Musker, Howard Ashman
Wytwórnia Walt Disney Pictures
Walt Disney Feature Animation
Silver Screen Partners IV
Dystrybucja Stany Zjednoczone Buena Vista Pictures
Polska ITI Cinema (1991)
Polska Syrena EG (1998)
Budżet 40 mln USD
Przychody brutto 211 mln USD
Kontynuacja Mała Syrenka 2: Powrót do morza

Mała Syrenka (ang. The Little Mermaid) – pełnometrażowy film animowany z 1989, nawiązujący do baśni Mała Syrenka Hansa Christiana Andersena. Film został wyprodukowany przez wytwórnię filmową Walt Disney Pictures.

Serwis Rotten Tomatoes przyznał filmowi wynik 92%[1].

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Szesnastoletnia syrenka Ariel jest najmłodszą z siedmiu córek Trytona, króla mórz i oceanów. Syrenka jest zaciekawiona światem ponad powierzchnią wody, przez co popadła w konflikt z ojcem. Pomimo jego zakazu wypływania na powierzchnię, nie posłuchała go. Gdy ukradkiem podglądała marynarzy tańczących na statku, rozpętał się straszliwy sztorm. Fale zatopiły statek, jednak prawie całej załodze udało się uciec do szalup, z wyjątkiem przystojnego księcia Eryka, który chciał ratować swojego psa. Zauroczona księciem Ariel uratowała mu życie, wyciągając go na brzeg. Gdy oszołomiony chłopak zaczął dochodzić do siebie, jak przez mgłę zobaczył twarz Ariel, ale przede wszystkim usłyszał jej piękny głos. Syrenka musiała jednak uciekać, gdyż przestraszyła się psa księcia, który sprowadził ze sobą pomoc. Od tego czasu Eryk zakochał się w nieznajomej, a w głowie wciąż słyszał jej śpiew.

Gdy Tryton dowiedział się o tym, co zaszło, zniszczył kolekcję przedmiotów należących do ludzi, którą zebrała Ariel. Zrozpaczoną dziewczynę postanowiła wykorzystać Urszula, pół-kobieta, pół-ośmiornica, którą Tryton kiedyś wypędził z pałacu. Podstępna wiedźma zaoferowała Ariel prostą umowę: da jej nogi na trzy dni, w zamian za jej głos. Jeśli w ciągu tego czasu książę ją pocałuje, zostanie człowiekiem na stałe. W innym przypadku już na zawsze będzie należeć do Urszuli. Mała syrenka zgodziła się i − wiedząc, że przez to mogłaby już nie zobaczyć rodziny − podpisała umowę. Z głębin wypłynęła na powierzchnię, gdzie odnalazła księcia.

Eryk w pierwszej chwili rozpoznał w Ariel swoją wybawicielkę, jednak gdy okazało się, że dziewczyna jest niemową, stwierdził, że chyba się pomylił. Mimo to zabrał ją do swojego pałacu i zaopiekował się nią. Ariel powoli udało się oczarować księcia dzięki swojej radości życia. Podczas romantycznej wycieczki łodzią prawie doszło do pocałunku, jednak Urszula, która za pomocą magii śledziła poczynania Ariel, wysłała swoje sługi mureny, które wywróciły łódkę.

Nie chcąc dopuścić do powtórzenia się sytuacji, Urszula zmieniła się w kobietę o imieniu Vanessa. Z pomocą głosu Ariel, zamkniętego w muszli, zaczarowała księcia, który kazał natychmiast wyprawić wesele. Statek, na którym miała się odbyć uroczystość, wypłynął w morze, a zrozpaczona Ariel pozostała na lądzie. Jej przyjaciel, mewa Blagier, przypadkiem odkrył, kim jest tajemnicza narzeczona księcia. Z pomocą innych morskich stworzeń udało się zakłócić uroczystość. Ariel natomiast udało się dopłynąć do statku w momencie, gdy rozbiła się muszla, w której Urszula trzymała jej głos. Uwolniony, powrócił on do swojej właścicielki, a czar rzucony na księcia prysł. Padli sobie w ramiona, lecz w tym momencie zaszło słońce, a Ariel zmieniła się w syrenę. Rozwścieczona Urszula przybrała swoją prawdziwą postać i porwała syrenkę.

Tryton, poinformowany przez kraba Sebastiana, przybył na miejsce, by nie dopuścić do realizacji kontraktu, który okazał się nie do złamania. Urszula zgodziła się wymienić jego córkę na niego samego, wraz z magicznym trójzębem. Tryton zgodził się i został zamieniony w karłowatego stwora. Ariel nie chciała się jednak poddać i przeciwstawiła się wiedźmie. Książę Eryk ruszył jej na ratunek, ale rozwścieczona Urszula za pomocą trójzębu powiększyła się do olbrzymich rozmiarów. Rozdzieliła ukochanych i wywołała wir wodny, który podniósł z dna morza statek księcia z ostrą belą na dziobie. Gdy Urszula strzelała z berła do Ariel, Eryk wspiął się na pływający obiekt i skierował jego dziób w kierunku serca władczyni mórz, zanim ta zadała ostateczny cios syrence.

Śmierć morskiej wiedźmy przywróciła postać wszystkim ofiarom jej niecnych układów. Tryton dostrzegłszy, że uczucie jego córki do człowieka jest prawdziwe, sam podarował jej nogi. Krótko potem para wzięła ślub, a król mórz i oceanów pobłogosławił młodej parze.

Obsada głosowa[edytuj | edytuj kod]

Wersja polska[edytuj | edytuj kod]

Lektor[edytuj | edytuj kod]

Wersja wydana na VHS z polskim lektorem Markiem Gajewskim i niemieckim dubbingiem z 1989 roku.

Dubbing (1998)[edytuj | edytuj kod]

Opracowanie wersji polskiej: na zlecenie Disney Character Voices International – Studio Sonica
Reżyseria: Krzysztof Kołbasiuk
Dialogi polskie: Elżbieta Łopatniukowa
Dźwięk i montaż: Sławomir Czwórnóg
Teksty piosenek: Marek Robaczewski
Kierownictwo muzyczne: Marek Klimczuk
Kierownictwo produkcji: Beata Kawka
Opieka artystyczna: Mariusz Arno Jaworowski
Wystąpili:

Wykonanie piosenek:

Geneza[edytuj | edytuj kod]

Z pomysłem zrealizowania Małej Syrenki Walt Disney nosił się jeszcze przed powstaniem Królewny Śnieżki. Baśń Andersena wydawała mu się świetnym tematem na film animowany, jednakże projekt ten odłożył. Wrócił do niego podczas prac nad Fantazją, ale znów wkrótce zarzucił rozpoczęte rysunki.

Po śmierci Disneya, na początku lat 80., jego brat Roy natknął się na nieskończone prace do Małej Syrenki. Wytwórnia, której był współudziałowcem, podjęła temat. W tym czasie studio Disneya przeżywało zapaść finansową po serii nieudanych produkcji, uważano, że tylko „nadzwyczajne wydarzenie” może uratować firmę od bankructwa. Tym wydarzeniem była Mała Syrenka, która była wielkim sukcesem kasowym od pierwszych dni wyświetlania w kinach.

Mała Syrenka była pierwszą animacją, w której zastosowano efekty komputerowe (bąbelki, falowanie wodorostów). Muzykę do filmu napisał debiutujący w tym gatunku Alan Menken, któremu później powierzono stworzenie muzyki do produkcji, takich jak m.in.: Piękna i Bestia (1991), Aladyn (1992) oraz Pocahontas (1995). Dwie piosenki z filmu, które napisali Howard Ashman, Alan Menken oraz Robert Kraft, zostały nominowane do nagrody Amerykańskiej Akademii Filmowej; były to: „Kiss the Girl” i „Under the Sea”, która została uhonorowana nagrodą.

Mała Syrenka ma niewiele wspólnego z literackim pierwowzorem. Wartka akcja i pogodny charakter wyparły melancholię i tragiczne wątki andersenowskiej baśni. Wycięto motyw ceny, jaką musiała zapłacić syrenka za możliwość życia na lądzie, zmienione zostało samo zakończenie, a film, zgodnie z kanonami amerykańskiego kina sukcesu, kończy się happy endem, tj. ślubem syrenki i księcia. Głównej bohaterce realizatorzy filmu nadali imię Ariel, która jest nazwą specjalnej farby używanej przez twórców filmu do kolorowania włosów syrenki.

Kontynuacje[edytuj | edytuj kod]

Na podstawie filmu powstał 31-odcinkowy serial animowany Mała Syrenka (1992-1994) stanowiący jego prequel. W 2000 roku powstała kontynuacja filmu pt. Mała Syrenka 2: Powrót do morza, a w 2008midquel pt. Mała Syrenka: Dzieciństwo Ariel.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. The Little Mermaid, rottentomatoes.com, [dodane:] 17 lipca 2015

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]