Maria Jarochowska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Maria Jarochowska
Data i miejsce urodzenia 15 grudnia 1918
Babica
Data i miejsce śmierci 20 sierpnia 1975
Warszawa
Miejsce spoczynku Cmentarz Wojskowy na Powązkach
Zawód, zajęcie dziennikarka, reportażystka i pisarka
Partia Francuska Partia Komunistyczna
Polska Partia Robotnicza
Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
Grób Marii Jarochowskiej na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach

Maria Anna Jarochowska (ur. 15 grudnia 1918 w Babicy lub Krakowie, zm. 20 sierpnia 1975 w Warszawie) – polska dziennikarka, reportażystka i pisarka, posłanka na Sejm PRL I kadencji (1952–1956).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Córka Joachima Jarochowskiego herbu Przerowa i Marii z Wiktorów, była siostrą późniejszej artystki Piwnicy pod BaranamiIreny „Kiki” Szaszkiewiczowej. W 1937 ukończyła Gimnazjum im. Królowej Jadwigi w Krakowie. Studiowała następnie matematykę i historię sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim. Podczas II wojny światowej przebywała w Rzeszowie i Krakowie, ukończyła historię i historię sztuki na konspiracyjnym Uniwersytecie Jagiellońskim. W czasie powstania warszawskiego pracowała w Szpitalu na Sadybie i Czerniakowie w Warszawie. Po upadku powstania wróciła do Krakowa. Była sekretarzem redakcji tygodnika „Głos Pracy” i dziennika „Echo Krakowa”. Od 1947 w Paryżu, gdzie była sekretarzem redakcji a później redaktorem naczelnym pisma „Gazeta Polska”. W styczniu 1950 została, po aresztowaniu, wydalona z Francji. Po powrocie do Polski prowadziła świetlicę w spółdzielni produkcyjnej w Belnie pod Gostyninem. Od 1951 mieszkała w Warszawie. Od 1952 do 1956 była posłem na Sejm PRL. W latach 50. i 60. XX w. publikowała reportaże, recenzje, fragmenty prozy w „Życiu Literackim”, tygodniku „Świat”, „Nowej Kulturze”, „Przyjaciółce” i „Orce”. Pracowała następnie w Naczelnym Zarządzie Kinematografii.

Członek Francuskiej Partii Komunistycznej (lata 40. XX w.), Polskiej Partii Robotniczej (1945–1948), Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej (1948–1975); Związku Zawodowego Literatów Polskich (1946–1949), Związku Literatów Polskich (1948–1975). W 1955 odznaczona Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[1].

Jej synem (Łukasz Jarochowski, ur. 1952) jest absolwentem Akademii Wychowania Fizycznego. Zmarła w wieku 56 lat na skutek choroby nowotworowej, pochowana na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie, kwatera A 37, rząd 4, grób 8.

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

  • Ludzie, którym nie stawia się pomników (reportaże; Książka 1947)
  • Niemiłosierni. Buraczane liście (powieści; wstęp Jan Alfred Szczepański; Książka i Wiedza 1950; wydania oddzielne książki Niemiłosierni: Książka i Wiedza 1959, Czytelnik 1966; wydania oddzielne książki Buraczane liście: Książka i Wiedza 1951)
  • Chleb i sól. Z chłopami polskimi u kołchoźników radzieckich (reportaże; Książka i Wiedza 1951, 1952)
  • Niebieskie okulary. Reportaże z huty Częstochowa (Czytelnik 1952)
  • Odwaga (reportaż; Nasza Księgarnia 1953; 1954)
  • Ziarno (reportaże; Czytelnik 1953)
  • Gniew (opowiadanie; Czytelnik 1954)
  • Trudne serca (scenariusz filmowy; Filmowa Agencja Wydawnicza 1954)
  • Dziadowska miłość (powieść; pierwodruk: "Twórczość" nr 5, 6 i 8/1954, "Trybuna Wolności" nr 35-44, 46-48, 50/1954; Państwowy Instytut Wydawniczy 1955)
  • Najgorsza chwila życia (opowiadania; Czytelnik 1959)
  • Blizny (opowiadania; Wydawnictwo Łódzkie 1971)
  • Nie być tu, nie być tam (opowiadania; Państwowy Instytut Wydawniczy 1974)
  • Namiętności (reportaże; Iskry 1977)
  • Wyrok śmierci (opowiadania; Wydawnictwo Literackie 1979, ​ISBN 83-08-0004-1-X​)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 11 lipca 1955 „za zasługi w dziedzinie kultury i sztuki” M.P. z 1955 r. nr 91, poz. 1144

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]