Mateusz Piskorski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mateusz Piskorski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 18 maja 1977
Szczecin
Poseł V kadencji Sejmu
Okres od 19 października 2005
do 4 listopada 2007
Przynależność polityczna Samoobrona
Rzeczpospolitej Polskiej

Mateusz Andrzej Piskorski (ur. 18 maja 1977 w Szczecinie) – polski polityk, nauczyciel akademicki, politolog, publicysta i dziennikarz, poseł na Sejm V kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie i praca zawodowa[edytuj | edytuj kod]

W 2001 ukończył studia politologiczne na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Szczecińskiego. W styczniu 2011 uzyskał stopień doktora nauk humanistycznych, broniąc na Wydziale Nauk Politycznych i Dziennikarstwa Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu pracę doktorską pod tytułem Samoobrona RP w polskim systemie partyjnym[1].

W 2002 został zatrudniony jako nauczyciel akademicki na Uniwersytecie Szczecińskim, skąd odszedł w 2005. Wykładał też w Collegium Balticum i Wydziale Zamiejscowym Wyższej Szkole Pedagogicznej TWP w Szczecinie. W 2007 powrócił do pracy na Uniwersytecie Szczecińskim. W 2008 został prezesem Towarzystwa Współpracy Polsko-Wenezuelskiej. Objął też funkcję prezesa zarządu Nord Media Press Sp. z o.o. Pracował również w KRRiT. Od grudnia 2009 do grudnia 2010 był zastępcą dyrektora Polskiego Radia Euro[2]. Był adiunktem na Akademii im. Jana Długosza w Częstochowie. Następnie został dziekanem Wydziału Nauk Politycznych Wyższej Szkoły Stosunków Międzynarodowych i Amerykanistyki w Warszawie[3].

Jego teksty ukazywały się m.in. w „Polityce Narodowej”, „Obywatelu”, „Myśli Polskiej” i „Myśli.pl”

Działalność polityczna[edytuj | edytuj kod]

Był związany ze Stowarzyszeniem na rzecz Tradycji i Kultury „Niklot”[4], które wydawało również pisma niskonakładowe (ziny) „Odala”, „Wadera”, w których propagował nacjonalizm słowiański. Założył i stanął na czele stowarzyszenia Europejskie Centrum Analiz Geopolitycznych (następnie został jego wiceprzewodniczącym[5], a później sekretarzem generalnym[6]). W latach 90. należał do Polskiego Stronnictwa Ludowego, z którego odszedł w 2000. W 2002 wstąpił do Samoobrony RP. Pełnił funkcję asystenta społecznego posła Jana Łącznego. Doradzał prezydium partii w sprawach polityki zagranicznej. Był też członkiem komitetu wyborczego Andrzeja Leppera jako kandydata w wyborach prezydenckich w 2005[7].

W wyborach w 2005 z listy Samoobrony RP uzyskał mandat posła na Sejm V kadencji z okręgu szczecińskiego z poparciem 5610 głosów. Pracował w Komisji Spraw Zagranicznych oraz Komisji Regulaminowej i Spraw Poselskich. Był także wiceprzewodniczącym komisji nadzwyczajnych: ds. zmian w ustawie o IPN oraz ds. ustaw o reprywatyzacji. Reprezentował również Sejm RP w Zgromadzeniu Unii Zachodnioeuropejskiej. W wyborach samorządowych w 2006 został zgłoszony jako kandydat na prezydenta Szczecina, jednak wycofał się przed głosowaniem i poparł Teresę Lubińską z PiS[8]. W styczniu 2007 objął funkcję rzecznika prasowego Samoobrony RP[9].

W przedterminowych wyborach parlamentarnych w 2007 bez powodzenia ubiegał się o reelekcję (uzyskał 2808 głosów). W grudniu tego samego roku wszedł w skład prezydium Samoobrony RP. W styczniu 2009 brał udział w tworzeniu Libertas Polska[10]. Wystąpił z Samoobrony RP[11], jednak później do niej powrócił i ponownie zasiadał w jej prezydium[12].

W wyborach parlamentarnych w 2011 bez powodzenia kandydował do Sejmu z 1. miejsca listy Polskiej Partii Pracy – Sierpień 80 (z rekomendacji Samoobrony RP) w okręgu podwarszawskim (otrzymał 578 głosów)[13]. W kwietniu 2012 wstąpił do PPP, jednak po kilku miesiącach przeszedł do Samoobrony i 25 listopada tego samego roku został I wiceprzewodniczącym tej partii[14]. 21 lutego 2015 został wybrany na przewodniczącego nowo powołanego ugrupowania Zmiana[15].

W maju 2016 został zatrzymany przez funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Przedstawiono mu zarzuty szpiegostwa na rzecz rosyjskiego wywiadu cywilnego, w tym poprzez udział w spotkaniach operacyjnych z osobami kontaktowymi i przyjmowanie zadań operacyjnych celem propagowania rosyjskich interesów, za co miał otrzymywać wynagrodzenie[16]; następnie decyzją sądu został tymczasowo aresztowany[17]. Tymczasowe aresztowanie było następnie przedłużane. W maju 2018 grupa robocza ONZ ds. arbitralnych zatrzymań zaapelowała do polskich władz o jego uwolnienie i zakończenie śledztwa[18].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Mateusz Piskorski w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 2018-06-02].
  2. Zastępca dyrektora radiowej Czwórki odwołany. zw.com.pl, 22 grudnia 2010. [dostęp 2018-06-02].
  3. Władze uczelni. wssmia.edu.pl. [dostęp 2018-06-02].
  4. Jesienny zaciąg Leppera. newsweek.pl, 6 października 2002. [dostęp 2018-06-02].
  5. STOWARZYSZENIE EUROPEJSKIE CENTRUM ANALIZ GEOPOLITYCZNYCH. zachodniopomorskie.ngo.pl. [dostęp 2018-06-02].
  6. EKSPERCI ECAG. geopolityka.org. [dostęp 2018-06-02].
  7. Skład Komitetu Wyborczego kandydata na Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Andrzeja Leppera. samoobrona.org.pl, 5 sierpnia 2005. [dostęp 2018-06-02].
  8. Kandydat Samoobrony rezygnuje ze startu w wyborach na rzecz kandydatki PiS. wp.pl, 10 listopada 2006. [dostęp 2018-06-02].
  9. Mateusz Piskorski został rzecznikiem prasowym Samoobrony. wyborcza.pl, 10 stycznia 2007. [dostęp 2018-06-02].
  10. Wkrótce wniosek o zarejestrowanie antyunijnej organizacji Libertas. wprost.pl, 16 stycznia 2009. [dostęp 2018-06-02].
  11. Polskie Radio zatrudnia rzecznika Samoobrony. wprost.pl, 18 grudnia 2009. [dostęp 2018-06-02].
  12. Sprawozdanie. pkw.gov.pl. [dostęp 2018-06-02].
  13. Serwis PKW – Wybory 2011. pkw.gov.pl. [dostęp 2018-06-02].
  14. Informacja. samoobrona.org.pl, 26 listopada 2012. [dostęp 2018-06-02].
  15. Zmiana – nowa partia byłego rzecznika Samoobrony. interia.pl, 21 lutego 2015. [dostęp 2018-06-02].
  16. Piskorski już 21 miesięcy siedzi w areszcie bez aktu oskarżenia. wyborcza.pl, 26 lutego 2018. [dostęp 2018-11-10].
  17. ABW: Partię Zmiana założyli Rosjanie. wyborcza.pl, 25 maja 2016. [dostęp 2018-06-02].
  18. ONZ wzywa Polskę do uwolnienia Mateusza Piskorskiego. wprost.pl, 14 maja 2018. [dostęp 2018-06-02].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]