Grzegorz Braun

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Grzegorz Braun
Ilustracja
Grzegorz Braun, Kielce, 4 października 2019
Data i miejsce urodzenia 11 marca 1967
Toruń
Zawód reżyser, scenarzysta, polityk
Współmałżonek Aleksandra Gruziel
Strona internetowa
Grzegorz Braun (2018)
Konwencja wyborcza Konfederacji Wolność i Niepodległość w Kielcach, 4 października 2019 r.

Grzegorz Michał Braun (ur. 11 marca 1967 w Toruniu) – polski reżyser filmów dokumentalnych, scenarzysta, nauczyciel akademicki, publicysta i polityk. Kandydat na urząd Prezydenta RP w wyborach w 2015. Kandydat na urząd prezydenta Gdańska w przedterminowych wyborach w 2019 roku. Lider Konfederacji Korony Polskiej i jeden z przywódców federacyjnej partii politycznej Konfederacja Wolność i Niepodległość.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Absolwent studiów polonistycznych na Uniwersytecie Wrocławskim, na którym też podjął pracę i do 2007 prowadził zajęcia z dziennikarstwa. W 1993 ukończył studia podyplomowe na Wydziale Radia i Telewizji Uniwersytetu Śląskiego.

Od 1987 współorganizował akcje Pomarańczowej Alternatywy. Był rozpracowywany przez Służbę Bezpieczeństwa[1]. W 1988 i 1989 uczestniczył w protestach studenckich na Uniwersytecie Wrocławskim. Działał też w ruchu Solidarność Polsko-Czesko-Słowacka[2].

W latach 90. był publicystą kwartalnika „Fronda[2], później zaś pracował m.in. dla Radia Wrocław. Jako reżyser filmowy ma w dorobku ponad 20 tytułów, wśród nich m.in. stworzony w 2005 film dokumentalny pt. Plusy dodatnie, plusy ujemne o kontaktach Lecha Wałęsy z SB. Jest także współtwórcą telewizyjnego cyklu „Errata do biografii”, ujawniającego agenturalne wątki w życiorysach znanych Polaków.

W 2015 premierę miał serial filmowy autorstwa Grzegorza Brauna pt. Zamach Smoleński, dotyczący katastrofy polskiego Tu-154 w Smoleńsku z 10 kwietnia 2010[3].

Obecnie publikuje artykuły m.in. w miesięczniku „Opcja na Prawo” oraz w dwumiesięczniku „Magna Polonia”[4].

Działalność polityczna[edytuj | edytuj kod]

W wyborach parlamentarnych w 2007 został ogłoszony jako kandydat Unii Polityki Realnej do Senatu z ramienia komitetu Ligi Prawicy Rzeczypospolitej[5], jednak nie zebrał wymaganej do startu liczby podpisów.

W wyborach prezydenckich w 2010 znalazł się w komitecie poparcia Jarosława Kaczyńskiego[6]. W wyborach samorządowych w tym samym roku bez powodzenia kandydował do rady miasta Wrocławia z listy komitetu Polski Wrocław[7].

24 stycznia 2015 ogłosił decyzję o kandydowaniu na urząd Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w wyborach w 2015[8]. W przeprowadzonych 10 maja wyborach zajął 8. miejsce spośród 11 kandydatów, zdobywając 124 132 głosy, 0,83% głosów ważnych[9]. Zapowiedział oddanie głosu w II turze na Andrzeja Dudę[10]. Na wybory parlamentarne w tym samym roku powołał KWW Grzegorza Brauna „Szczęść Boże!”, który wystartował w części okręgów do Sejmu i wystawił jednego kandydata do Senatu. Sam Grzegorz Braun nie kandydował.

Po wyborach prezydenckich w 2015 wystąpił z inicjatywą o nazwie „Pobudka”, której celem jest realizacja programu pracy organicznej na rzecz wolności, bezpieczeństwa, oraz emancypacji duchowej, intelektualnej i materialnej Polaków. Hasłem „Pobudki” jest „Kościół – Szkoła – Strzelnica – Mennica”[11]. Jest także członkiem rad nadzorczych fundacji Osuchowa i „Ojczyzna, Rodzina, Własność”[12][13].

7 stycznia 2019 przystąpił do powołanej na wybory do Parlamentu Europejskiego w tym samym roku koalicji, która przyjęła potem nazwę Konfederacja KORWiN Braun Liroy Narodowcy[14][15]. Startował z jej listy w okręgu nr 9 (województwo podkarpackie)[16].

25 stycznia 2019 ogłosił swój start w przedterminowych wyborach prezydenta Gdańska[17]. W głosowaniu 3 marca uzyskał 11,86% głosów, zajmując 2. miejsce spośród 3 kandydatów.

W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2019 bezskutecznie ubiegał się o mandat posła do Parlamentu Europejskiego z list komitetu Konfederacja KORWiN Braun Liroy Narodowcy w okręgu obejmującym województwo podkarpackie. Zdobył 33 072 głosy, jednak komitet nie przekroczył progu wyborczego[18].

W czerwcu 2019 zapowiedział powołanie własnej partii Konfederacja Korony Polskiej (KORONA), jednocześnie kontynuując współpracę z Konfederacją KORWiN Braun Liroy Narodowcy, zarestrowaną w lipcu 2019[19][20].

Współpracuje z Organizacją Monarchistów Polskich[21], stowarzyszeniem o charakterze tradycjonalistycznym, legitymistycznym, dla którego wygłaszał prelekcje ideowe podczas spotkań w Warszawie i Wrocławiu. Jest przeciwnikiem Unii Europejskiej, którą przyrównywał wielokrotnie do ZSRR, gdyż, jak twierdzi, instytucja ta opiera się na podobnych wartościach, co państwo radzieckie[22]. Wypowiada się również jako teoretyk, jego zdaniem pożądanych, zmian ustrojowych w Polsce, ewolucji od demokracji do monarchii[23][24][25].

Poglądy polityczne[edytuj | edytuj kod]

Grzegorz Braun popiera w całości tradycyjną naukę Kościoła Katolickiego w sprawach moralnych. Jest zwolennikiem całkowitego zakazu aborcji[26] oraz zapłodnienia in vitro, które określa mianem „niegodziwej procedury”[27]. Braun jest zagorzałym monarchistą i krytykiem demokracji[28]. Popiera pomysł formalnej intronizacji Jezusa Chrystusa na króla Polski[29]. Mimo sprzeciwu wobec czynnego homoseksualizmu, był przeciwnikiem karania za czyny homoseksualne[30], jednak w marcu 2019 roku oficjalnie poparł ich penalizację „przynajmniej w sferze publicznej”[31].

Kontrowersje[edytuj | edytuj kod]

Jest współtwórcą telewizyjnego cyklu „Errata do biografii”, ujawniającego agenturalne wątki w życiorysach znanych Polaków. W kwietniu 2007 ogłosił, że znany językoznawca, profesor Jan Miodek był konfidentem SB, za co został mu wytoczony proces, który przegrał[32]. Wrocławski Sąd Apelacyjny oddalił apelację Grzegorza Brauna[33][34], podobnie jak Sąd Najwyższy, który wyrokiem z 10 września 2009 dodatkowo nakazał Braunowi przeprosić Jana Miodka w prasie ogólnopolskiej i Radiu Wrocław. 29 maja 2010 Grzegorz Braun złożył skargę do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka[35], powołując się na artykuł 10 (prawo do wolności słowa) Europejskiej Konwencji Praw Człowieka. Postępowanie rozpoczęło się 14 marca 2013[35] i zakończyło się w listopadzie 2014 wyrokiem Trybunału stwierdzającym, że polskie postępowania sądowe bezspornie naruszyły wolność wypowiedzi i skazującym Polskę na wypłacenie odszkodowania i zadośćuczynienia Grzegorzowi Braunowi[36].

Wystąpienie Grzegorza Brauna 10 września 2012 w czasie debaty publicznej w warszawskim klubie Hybrydy stało się podstawą do rozpoczęcia przez Prokuraturę Rejonową Warszawa-Śródmieście postępowania wyjaśniającego czy użyte przez niego sformułowania mogą być przestępstwem polegającym na wzywaniu do popełnienia zbrodni[37]. 16 kwietnia 2013 prokuratura umorzyła śledztwo w tej sprawie.

We wrześniu 2012 Prokuratura Rejonowa Warszawa-Wola podjęła decyzję o przedstawieniu reżyserowi zarzutów mających związek z incydentem na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie podczas ekshumacji jednej z ofiar katastrofy smoleńskiej. Zarzut naruszenia nietykalności cielesnej policjanta, wdarcia się na teren cmentarza i nieopuszczenie go pomimo żądania, został przedstawiony 3 stycznia 2013[38].

Prawomocnym wyrokiem sądowym z lutego 2015 został skazany na karę grzywny za atak na policjanta, wyłamanie mu kciuka, a także znieważenie go przez wyzwanie funkcjonariusza od „bandytów”, co miało miejsce w 2008 we Wrocławiu, gdy Braun brał udział w pikiecie narodowo-radykalnej i nacjonalistycznej partii politycznej Narodowe Odrodzenie Polski[39].

Co roku w Uroczystość Trójcy Przenajświętszej, czyli w niedzielę poprzedzającą Uroczystość Bożego Ciała uczestniczy w warszawskiej manifestacji wiary i modlitwy organizowanej przez Rycerstwo Chrystusa Króla pod wodzą ks. Piotra Natanka, który w 2011 otrzymał od kardynała Stanisława Dziwisza karę suspensy[40].

Wystapienia Brauna na temat Żydów i judaizmu były krytykowane jako antysemickie.[41] Wypowiedziom Brauna na temat np. prawa i kultury żydowskiej zarzucano między innymi niezgodność z faktami lub nieprecyzyjność[42].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Syn reżysera Kazimierza Brauna i Zofii z domu Reklewskiej[43], wnuk Wincentego Sebastiana Reklewskiego, bratanek byłego prezesa TVP Juliusza Brauna, brat aktorki Moniki Braun oraz Justyny Braun.

6 grudnia 2014 w kościele św. Klemensa Hofbauera w Warszawie Grzegorz Braun wziął ślub w tradycyjnym rycie łacińskim z Aleksandrą Gruziel[44][45], która jest montażystką filmową, także produkcji autorstwa Grzegorza Brauna[46]. Para ma syna, Aleksandra Wincentego (ur. 2016), który również został ochrzczony w nadzwyczajnej formie rytu rzymskiego, w kościele u redemptorystów[47].

Grzegorz Braun wspiera niektóre inicjatywy Bractwa Kapłańskiego Świętego Piusa X, chociaż sam do niego nie należy[48].

Oprócz polskiego, w stopniu komunikatywnym posługuje się językiem czeskim i angielskim[49].

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

 Z tym tematem związana jest kategoria: Filmy w reżyserii Grzegorza Brauna.
  • Luter i rewolucja protestancka – reżyseria, 2017[50]
  • Zamach Smoleński – reżyseria, 2015
  • Nie jestem królikiem doświadczalnym – reżyseria, 2014
  • Nie o Mary Wagner – reżyseria, 2013
  • Transformacja – reżyseria, 2012
  • Poeta pozwany – reżyseria, 2012
  • Towarzysz generał idzie na wojnę – reżyseria (wraz z Robertem Kaczmarkiem), 2011
  • Eugenika – w imię postępu – reżyseria, 2010
  • New Poland – reżyseria (wraz z Robertem Kaczmarkiem), 2010
  • Towarzysz generał, reżyseria, scenariusz, 2010
  • Marsz wyzwolicieli, reżyseria, scenariusz, 2009
  • TW Bolek – scenariusz i reżyseria (wraz z Robertem Kaczmarkiem), 2008
  • Oskarżenie – reżyseria, scenariusz, 2007
  • Defilada zwycięzców – scenariusz i reżyseria (wraz z Robertem Kaczmarkiem), 2007
  • Errata do biografii – reżyseria, współpraca reżyserska, scenariusz, lektor, 2007–2010
  • Będziesz moja – reżyseria, 2006
  • Plusy dodatnie, plusy ujemne – reżyseria, 2006
  • Warto kochać – reżyseria, 2005
  • Arche. Czyste zło – scenariusz, 2002
  • Zacz@towani. Historie_miłosne.pl – reżyseria, 2001
  • Krótka seria – reżyseria, scenariusz, 2001
  • Wielka ucieczka cenzora – reżyseria, scenariusz, 1999
  • Śmierć człowieka utalentowanego – reżyseria, scenariusz, 1999
  • Obserwacja – realizacja, 1998
  • Reakcjonista – realizacja, scenariusz, 1996
  • Prezydent – reżyseria Teatru Telewizji, 1995[51]
  • Ostatnie powstanie – reżyseria, scenariusz, 1995
  • Gorący czwartek – reżyser II, 1993
  • Nie wierzę politykom – współpraca realizatorska, 1990

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Nagrody i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

  • 1999: Wielka ucieczka cenzora – Ogólnopolski Niezależny Przegląd Form Dokumentalnych „Nurt”, Kielce
  • 2000: Wielka ucieczka cenzora – Nagroda Dyrektora I Programu TVP, Mały Przegląd Form Dokumentalnych, Szczecin
  • 2008: Defilada zwycięzców – Nagroda Radia Kielce za „artyzm dźwięku w formie dokumentalnej”, Ogólnopolski Niezależny Przegląd Form Dokumentalnych „Nurt”, Kielce
  • 2008: Oskarżenie – Nagroda Główna „Złoty Opornik” za „koncepcję artystycznego przedstawienia dramatu żołnierzy Drugiej Konspiracji i skonfrontowanie jej ze stanowiskiem oprawców”, Ogólnopolski Festiwal Filmowy „Niepokorni Niezłomni Wyklęci”, Ciechanów
  • 2012: Eugenika – Nagroda Feniks za „ważny, choć niekiedy wstrząsający w swoim wyrazie, głos na temat ochrony godności ludzkiego życia”, Stowarzyszenie Wydawców Katolickich, Warszawa[52]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Informacje BIP IPN
  2. a b Biografia. mamprawowiedziec.pl.
  3. Agnieszka Piwar: „Zamach Smoleński” – przemilczany serial Grzegorza Brauna. Prokapitalizm, 14 lipca 2015.
  4. Najnowszy numer, Sklep Magna Polonia [dostęp 2019-04-23] (pol.).
  5. Grzegorz Braun wrocławskim kandydatem UPR w wyborach do Senatu. wroclaw.nowaprawica.pl, 23 września 2007.
  6. Wrocławski Społeczny Komitet Poparcia Jarosława Kaczyńskiego. jaroslawkaczynski.info.
  7. Wybory 2010. PKW.
  8. Grzegorz Braun wystartuje w wyborach prezydenckich. „Chodzi o tysiącletnie państwo i naród polski”. wpolityce.pl, 24 stycznia 2015.
  9. Obwieszczenie Państwowej Komisji Wyborczej z dnia 11 maja 2015 r. o wynikach głosowania i wyniku wyborów Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, zarządzonych na dzień 10 maja 2015 r.. pkw.gov.pl.
  10. Wychodzimy z okopów!. grzegorzbraun2015.h2.pl, 12 maja 2015.
  11. Strona „Pobudki”. 5 lipca 2016.
  12. Fundacja Osuchowa. rejestr.io.
  13. Fundacja „Ojczyzna, Rodzina, Własność”. rejestr.io.
  14. Braun dołącza do Korwin-Mikkego i Winnickiego. Cel: Wypchnąć Unię Europejską z Polski. dorzeczy.pl, 7 stycznia 2019.
  15. Konfederacja KORWiN Braun Liroy Narodowcy zaczyna kampanię do Parlamentu Europejskiego. nczas.com, 27 lutego 2019.
  16. Wybory 2019, PKW [dostęp 2019-05-08].
  17. Jest kolejny kandydat na prezydenta Gdańska. To reżyser i publicysta. Radio Gdańsk, 25 stycznia 2019.
  18. Wybory 2019. PKW. [dostęp 2019-05-27].
  19. Kacper Rogacin: Grzegorz Braun założył własną partię o nazwie Konfederacja Korony Polskiej. polskatimes.pl, 28 czerwca 2019. [dostęp 2019-07-26].
  20. Kacper Rogacin: Wybory parlamentarne 2019. Konfederacja zarejestrowana jako partia polityczna. Janusz Korwin-Mikke: Niedobrze, że ta informacja wyciekła. Dziennik Polski, 26 lipca 2019. [dostęp 2019-07-26].
  21. W Hołdzie Najjaśniejszemu Panu, Królowi Polski. Legitymizm, 25 października 2008.
  22. Grzegorz Braun – Okrągły Stół a projekt Unii Europejskiej. filesmap.com.
  23. Rozmowa z Grzegorzem Braunem o monarchii prawowitej. Legitymizm, 19 kwietnia 2013.
  24. Druga rozmowa z Grzegorzem Braunem o monarchii prawowitej. Legitymizm, 19 kwietnia 2013.
  25. 2 Dzień Niepodległości. Legitymizm, 19 maja 2013.
  26. Grzegorz Braun: zakazanie aborcji warunkiem Bożego Błogosławieństwa dla Polski. PCh24TV 2016-09-21.
  27. Szybki tramwaj i likwidacja programu in vitro. Grzegorz Braun i Marek Skiba debatowali przed wyborami, Radio Gdańsk [dostęp 2019-04-23] (pol.).
  28. Grzegorz Braun ostro o demokracji!, Pch24.pl [dostęp 2019-04-23] (pol.).
  29. Grzegorz Braun: Polska potrzebuje króla. Jak w „Helikopterze w ogniu” – niech wprowadzą go komandosi, naTemat.pl [dostęp 2019-04-23] (pol.).
  30. Piotr Pętlicki: Dlaczego braunizm?, Xportal.pl, 18 marca 2019 [dostęp 2019-04-23] (pol.).
  31. Grzegorz Braun chce karać za homoseksualizm. „Biedroń powinien trafić do więzienia”, Radio Zet [dostęp 2019-04-23] (pol.).
  32. Profesor Miodek wygrał w sądzie z Braunem. Wyborcza, 3 lipca 2008.
  33. Braun ma przeprosić prof. Miodka. Gazeta, 29 października 2008.
  34. Dziennikarz przeprosi Miodka. rp.pl, 29 października 2008.
  35. a b Application no. 30162/10 Grzegorz Michal BRAUN against Poland (ang.). hudoc.echr.coe.int, 29 maja 2010.
  36. ETPC: Polska naruszyła prawo reżysera G. Brauna do swobody wypowiedzi. Onet, 4 listopada 2014.
  37. „Rozstrzelać redaktorów GW i TVN”. Prokuratura sprawdza. Polskie Radio, 26 listopada 2012.
  38. Reżyser Grzegorz B. ma zarzuty w związku z ekshumacją na Powązkach. M.in. uderzenie ręką policjanta. Wyborcza, 19 kwietnia 2013.
  39. Grzegorz Braun prawomocnie skazany za atak na policjanta. Wyborcza, 19 września 2015.
  40. Ks Natanek i Grzegorz Braun o rzadach PiS, patologii obecnych czasow i wojnie cywilizacji!. wRealu24 2019-06-16.
  41. Antysemickie wystapienie Brauna na uniwersytecie, Wyborcza Kraków [dostęp 2019-08-02].
  42. Grzegorz Braun uczy business'u i rozwija osobowość.
  43. Grzegorz Michał Braun. Sejm Wielki.
  44. Aleksandra i Grzegorz przyjęli dziś sakrament małżeństwa!. Solidarni 2010, 6 grudnia 2014.
  45. Anna Pruska-Wiszniowska: Ślub Grzegorza Brauna w rycie łacińskim, tradycyjnym. radiownet.pl, 9 grudnia 2014.
  46. Aleksandra Gruziel. Film Polski.
  47. Grzegorz Braun ma syna! Aleksander Wincenty przyszedł na świat 9 września. Prosto z Mostu, 12 września 2016.
  48. Piotr78 Pisze, 28.05.2016 – Zdjęcie dnia, Baza Dokumentów Papieskich, 28 maja 2016 [dostęp 2019-04-23] (pol.).
  49. Grzegorz Braun, Rok w Kondominium, 2015.
  50. Premiera filmu Luter rewolucja protestancka. braunmovies.com.
  51. Informacje na portalu encyklopediateatru.pl
  52. Reprodukcja dyplomu. grzegorzbraun.pl, 4 maja 2012.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]