Metrofan II (patriarcha Konstantynopola)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Metrofan II
Μητροφάνης Β΄
patriarcha Konstantynopola
Kraj działania  Cesarstwo Bizantyńskie
Data i miejsce śmierci 1 sierpnia 1443
Konstantynopol
patriarcha Konstantynopola
Okres sprawowania od 1440
do 1443
Wyznanie prawosławne
Kościół Patriarchat Konstantynopolitański
Wybór patriarchy 4/5 maja 1440

Metrofan II (gr.: Μητροφάνης Β΄, Mētrofanēs II, zm. 1 sierpnia 1443 w Konstantynopolu) – patriarcha Konstantynopola od 4/5 maja 1440 do 1443 roku.

Poprzednik Metrofana Józef II zmarł podczas obrad soboru florenckiego 10 czerwca 1439 roku. Papież Eugeniusz IV dążył do mianowania nowego patriarchy, przedstawiciele Kościoła bizantyńskiego oparli się jednak tym naciskom i 26 lipca delegacja grecka opuściła Florencję[1]. Metrofan, metropolita Kyzikos, został patriarchą 4 lub 5 maja 1440 roku z racji swego zaangażowania na rzecz unii florenckiej. Jego wybór został uznany za tryumf unionistów[2].

Wkrótce po jego intronizacji 15 maja 1440, w uroczystość Wniebowstąpienia, lud i duchowieństwo Konstantynopola, kierowane przez Marka Eugenika, odmówiło komunii ze swoim patriarchą, który podczas uroczystej liturgii wymienił imię papieża. Marek Eugenik opuścił stolicę wraz z Antonim z Heraklei i zbiegł do Efezu[3].

W obliczu zajadłego oporu Metrofan II destytuował kilku biskupów, których uznał za « schizmatyków » i zastąpił ich osobami przychylnymi unii. W 1443, cesarz Jan VIII Paleolog zorganizował dysputę teologiczną pomiędzy dwoma biskupami łacińskimi i Markiem Eugenikiem, obie strony sobie jednak przypisały zwycięstwo. W tym samym roku patriarchowie Aleksandrii, Antiochii i Jerozolimy, pomimo że ich przedstawiciele przystąpili do unii, rzucili anatemę na Metrofana II. Czując się niedostatecznie wspieranym przez cesarza w nowej sytuacji, Metrofan II złożył dymisję, zapadł na zdrowiu i umarł 1 sierpnia 1443 roku ze smutku[4].

Przypisy

  1. Karol Klauza: Florencki sobór. W: Encyklopedia katolicka. T. 5. s. 335.
  2. Ivan Djuric: Le crépuscule de Byzance. s. 329.
  3. Ivan Djuric: Le crépuscule de Byzance. s. 331.
  4. Louis Bréhier: Vie et mort de Byzance. s. 407.

Bibliografia[edytuj]

  • Louis Bréhier: Vie et mort de Byzance. Paryż: Albin Michel, 1969.
  • Ivan Djuric: Le crépuscule de Byzance. Paryż: Maisonneuve & Larose, 1996. ISBN 2-7068-1097-1.
  • Karol Klauza: Florencki sobór. W: Encyklopedia katolicka. T. 5. Lublin: Towarzystwo Naukowe KUL, 1989, s. 335.