Michał Drożdż

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Michał Drożdż
Prałat
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 19 lutego 1958
Nowy Sącz
Wyznanie katolickie
Kościół łacński
Inkardynacja Diecezja tarnowska
Prezbiterat 1983

Michał Drożdż (ur. 19 lutego 1958 w Nowym Sączu) – polski duchowny katolicki, kapłan diecezji tarnowskiej, prałat, kanonik honorowy Kolegiaty w Nowym Sączu, teolog, filozof, medioznawca, redaktor, doktor habilitowany nauk humanistycznych w zakresie nauk o poznaniu i komunikacji społecznej, profesor nadzwyczajny Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie,członek Zarządu Polskiego Towarzystwa Komunikacji Społecznej, przewodniczący Sekcji "Aksjologii Komunikowania" PTKS, zastępca przewodniczącego Polskiego Stowarzyszenia Edukacji Medialnej i Dziennikarskiej, członek Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich oraz Katolickiego Stowarzyszenia Dziennikarzy.Jest dyrektorem Instytutu Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej, kierownikiem Katedry Mediów i Komunikacji Społecznej Wydziału Nauk Społecznych Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie. Pełni również funkcję delegata ds. mediów Diecezji Tarnowskiej[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodzi z Żeleźnikowej. W 1983 otrzymał święcenia kapłańskie. W tym samym roku uzyskał na Wydziale Teologicznym Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie magisterium z teologii na podstawie pracy Spór między idealizmem a realizmem w mechanice kwantowej według Henryka Mehlberga, napisanej pod kierunkiem ks. doc. dra hab. Michała Hellera. Ukończył Journalism nad Social Communications w Politechnice Federalnej w Zurychu.

W 2003 uzyskał stopień doktora nauk humanistycznych w zakresie filozofii specjalność filozofia przyrody na podstawie dysertacji "Faktyczność i możliwość. Interdyscyplinarna analiza koncepcji struktury czasu Carla Friedricha von Weizsäckera w ramach jego integralnego systemu myślenia" w Uniwersytecie Leopolda Franciszka w Innsbrucku. Habilitował się na Katolickim Uniwersytecie w Ružomberku w 2007 r. na podstawie rozprawy Logos i ethos mediów. Dyskurs paradygmatyczny filozofii mediów, uzyskując stopień doktora habilitowanego nauk o mediach i komunikacji społecznej. Zainicjował rokrocznie organizowaną przez Uniwersytet Papieski Jana Pawła II w Krakowie Międzynarodową Konferencję Etyki Mediów.W 2011 zorganizował na tejże uczelni IV European Central Communication Forum. W latach 1993–2005 był dyrektorem programowym Rada Plus, obecnie RDN Małopolska, w okresie od września 1993 do sierpnia 1997 również Wydawnictwa Biblos. Jest redaktorem naczelnym "Studia Socialia Cracoviensia". Specjalizuje się w filozofii mediów i komunikacji, teorii dziennikarstwa, filozofii kultury, aksjologii komunikowania.

Od października 2017 pełni funkcję delegata ds. mediów Diecezji Tarnowskiej. W listopadzie tego samego roku został mianowany członkiem Naczelnego Sądu Dziennikarskiego w Stowarzyszeniu Dziennikarzy Polskich[2].

W 2019 został członkiem Rady Doskonałości Naukowej I kadencji[3].

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

Autor kilkudziesięciu artykułów oraz książek z obszaru filozofii nauki, filozofii mediów, teorii mediów, etyki mediów, m.in.

  • 1998: Początek świata – Biblia a nauka (współredakcja Michał Heller)
  • 2002: Faktizität und Möglichkeit Carl Friedrich von Weizsäcker Verständnis der Zeit (autorska)
  • 2005: Osoba i media. Personalistyczny paradygmat etyki mediów (autorska)
  • 2005: Logos i ethos mediów. Dyskurs paradygmatyczny filozofii mediów (autorska)
  • 2005: Media. Teorie i fikcje (autroska)
  • 2006: Etyczne orientacje w mediosferze (autorska)
  • 2006: Radio plus Dobra Nowina (autorska)
  • 2009: Internet światem człowieka (współredkacja Jerzy Smoleń)
  • 2009: Media światem człowieka (współredakcja Ignacy Stanisław Fiut),
  • 2010: Prawda w mediach – między ideałem a iluzją (redakcja)
  • 2010: Wolność w mediach – między poprawnością a odpowiedzialnością (redakcja)
  • 2011: Nie lękajcie się. Jan Paweł II i media (współautor Andrzej Baczyński)
  • 2012: Dobro w mediach- z cienia do światła (współredakcja Andrzej Baczyński)
  • 2012: Odpowiedzialność w mediach-od przypadku do celu (współredakcja Andrzej Baczyński)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]