Mistrzostwa Świata w Snookerze 1991

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mistrzostwa świata
1990 ← 1991 → 1992
Snooker balls triangled.png
Liczba uczestników 32
Miejsce Anglia Crucible Theatre, Sheffield
Zwycięzca Anglia John Parrott
II miejsce Anglia Jimmy White
Najwyższy break 140 Anglia Jimmy White
Rozegrane mecze {{{liczba rozegranych meczów}}}

Mistrzostwa Świata w Snookerze 1991 (ang. 1991 Embassy World Snooker Championship) - ostatni a zarazem najważniejszy turniej w sezonie 1990/1991, rozegrany w dniach 20 kwietnia - 6 maja 1991 roku w Crucible Theatre w Sheffield.

Obrońca tytułu, Szkot Stephen Hendry przegrał w meczu ćwierćfinałowym z Anglikiem Steve'em Jamesem 11-13.

Mistrzostwa wygrał Anglik John Parrott, który w finale pokonał Anglika Jimmy'ego White'a 18–14.

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

[1]

  • Zwycięzca: £135 000
  • II miejsce: £80 000
  • Półfinalista: £42 000
  • Ćwierćfinalista: £20 000
  • Ostatnia 16: £11 000
  • Ostatnia 32: £6 500

Wydarzenia związane z turniejem[edytuj | edytuj kod]

  • Tegoroczny debiutant snookerowych mistrzostw świata a zarazem przyszły mistrz świata Ken Doherty przegrał w pierwszej rundzie turnieju z Steve'em Davisem 10-8.
  • Były mistrz świata Joe Johnson został pokonany w pierwszej rundzie turnieju, pokonany przez Dennisa Taylora 10-6.
  • W meczu pierwszej rundy Gary Wilkinson w meczu przeciwko Dougowi Mountjoy podjął się ataku na breaka maksymalnego. Spudłował jednak po "zczyszczeniu" wszystkich czerwonych na żółtej bili przy stanie 120 punktów.
  • Obrońca tytułu, Szkot Stephen Hendry przegrał w meczu ćwierćfinałowym z Anglikiem Steve'em Jamesem 11-13.
  • 2 maja, w meczu półfinałowym Steve James oraz Jimmy White świętowali swoje urodziny: James - 30. zaś Wfite - 29. MC Alan Hughes tego dnia na początek sesji zaśpiewał razem z widownią "Happy Birthday".
  • Podczas tego turnieju padło 31 breaków stupunktowych, co było pobiciem rekordu ustanowionego podczas mistrzostw świata w 1986 roku, który wynosił 20.
  • Najwyższy break turnieju, autorstwa Jimmy'ego White'a wyniósł 140 punktów.

Drabinka turniejowa[edytuj | edytuj kod]

[1]

Pierwsza runda Druga runda Ćwierćfinał Półfinał
Lepszy w 19 frame'ach Lepszy w 25 frame'ach Lepszy w 25 frame'ach Lepszy w 31 frame'ach
                           
           
 Szkocja Stephen Hendry (1)  10
 Australia Warren King  4  
 Szkocja Stephen Hendry (1)  13
   Kanada Alain Robidoux (16)  8  
 Kanada Alain Robidoux (16)  10
 Walia Steve Newbury  5  
 Szkocja Stephen Hendry (1)  11
   Anglia Steve James (9)  13  
 Anglia Steve James (9)  10
 Anglia Ian Graham  3  
 Anglia Steve James (9)  13
   Anglia Dean Reynolds (8)  12  
 Anglia Dean Reynolds (8)  10
 Anglia Robert Marshall  8  
 Anglia Steve James (9)  9
   Anglia Jimmy White (4)  16
 Walia Doug Mountjoy (5)  2
 Anglia Gary Wilkinson  10  
 Anglia Gary Wilkinson  13
   Anglia Martin Clark (12)  9  
 Anglia Martin Clark (12)  10
 Walia Mark Bennett  6  
 Anglia Gary Wilkinson  3
   Anglia Jimmy White (4)  13  
 Anglia Neal Foulds (13)  10
 Australia Eddie Charlton  7  
 Anglia Neal Foulds (13)  12
   Anglia Jimmy White (4)  13  
 Anglia Jimmy White (4)  10
 Anglia Nick Dyson  3  
           
 Anglia John Parrott (3)  10
 Anglia Nigel Gilbert  6  
 Anglia John Parrott (3)  13
   Anglia Tony Knowles  1  
 Anglia John Virgo (14)  8
 Anglia Tony Knowles  10  
 Anglia John Parrott (3)  13
   Anglia Terry Griffiths (6)  10  
 Anglia Willie Thorne (11)  8
 Szkocja Alan McManus  10  
 Szkocja Alan McManus  12
   Walia Terry Griffiths (6)  13  
 Walia Terry Griffiths (6)  10
 Anglia Barry Pinches  3  
 Anglia John Parrott (3)  16
   Anglia Steve Davis (2)  10
 Anglia Mike Hallett (7)  4
 Anglia Tony Jones  10  
 Anglia Tony Jones  8
   Irlandia Północna Dennis Taylor (10)  13  
 Irlandia Północna Dennis Taylor (10)  10
 Anglia Joe Johnson  6  
 Irlandia Północna Dennis Taylor (10)  7
   Anglia Steve Davis (2)  13  
 Anglia Tony Meo (15)  10
 Anglia Craig Edwards  7  
 Anglia Tony Meo (15)  6
   Anglia Steve Davis (2)  13  
 Anglia Steve Davis (2)  10
 Irlandia Ken Doherty  8  
Finał (Lepszy w 35 frame'ach) Crucible Theatre, Sheffield, 5-6 maja 1991. Sędzia: John Williams
Jimmy White (4)
Anglia
11–18 John Parrott (3)
Anglia
b.d. b.d.
Anglia John Parrott został mistrzem świata 1991 w snookerze.

Kwalifikacje[edytuj | edytuj kod]

Runda 1[edytuj | edytuj kod]

  • Rod Lawler 5–0 Derek Mienie
  • Bill Werbeniuk w/o-w/d Clive Everton
  • Vladimir Potaznyk w/o-w/d Jim Meadowcroft
  • Jon Birch 10–4 Pascal Burke
  • Chris Cookson 10–5 Derek Heaton
  • Paul Thornley 10–7 Paddy Morgan
  • Frankie Chan 10–1 Ian Black
  • Jason Ferguson 10–1 David Greaves
  • Alan McManus 10–1 Billy Kelly
  • Gary Natale 10–3 Bert Demarco
  • Jason Whittaker 10–2 Bernard Bennett
  • Jason Prince 10–4 Fred Davis
  • Ken Doherty w/o-w/d Patsy Fagan

Runda 2[edytuj | edytuj kod]

  • Rod Lawler 10–5 Anthony Harris
  • Jack Fitzmaurice 10–9 Marcel Gauvreau
  • Mick Price 10–1 Bill Werbeniuk
  • Vladimir Potaznyk 10–4 Graham Cripsey
  • Jon Birch 10–4 Kirk Stevens
  • Mario Morra 10–5 Vic Harris
  • T Wilson 10–2 D Hughes
  • J Wright 10–0 Mike Watterson
  • Ian Brumby 10–4 Terry Whitthread
  • Chris Cookson 10–1 Roger Bales
  • John Rea 10–9 Robby Foldvari
  • J Smith 10–9 Jim Bear
  • Paul Medati 10–7 Ian Williamson
  • Ray Edmonds 10–3 Paul Thornley
  • Eddie Sinclair 10–4 M Bradley
  • Nick Terry 10–8 Frankie Chan
  • S Campbell 10–4 T Kearney
  • Derek Gilbert 10–3 Dessie Sheehan
  • Bob Harris 10–5 Mike Darrington
  • Joe Grech 10–1 John Dunning
  • Jason Ferguson 10–4 Pat Houlihan
  • Alan McManus 10–6 Tommy Murphy
  • Steve Meakin 10–6 Graham Miles
  • Barry Pinches 10–3 Jim Donnelly
  • Andrew Cairns 10–2 Gary Natale
  • Paul Gibson w/o-w/d Paul Watchorn
  • Jason Whittaker 10–8 S Murphy
  • B Oliver 10–7 D Campbell
  • G Scott 10–7 M Fisher
  • Jason Prince 10–5 Ray Reardon
  • Ken Doherty 10–9 M Smith
  • Kenny Owers 10–2 M Gibson

Runda 3[edytuj | edytuj kod]

  • Rod Lawler 10–4 Brian Rowswell
  • Warren King 10–3 Jack Fitzmaurice
  • Mick Price 10–4 Jack McLaughlin
  • Les Dodd 10–3 Vladimir Potaznyk
  • Ian Graham 10–7 Jon Birch
  • Mario Morra 10–8 David Taylor
  • Robert Marshall 10–9 T Wilson
  • Mark Johnston-Allen 10–0 J Wright
  • Brian Morgan 10–3 Ian Brumby
  • Chris Cookson 10–4 Murdo Macleod
  • Mark Bennett 10–5 John Rea
  • J Smith 10–8 Jim Chambers
  • Darren Morgan 10–5 Paul Medati
  • Ray Edmonds 10–4 John Spencer
  • Nick Dyson 10–8 J Sinclair
  • Mark Rowing 10–6 Nick Terry
  • Nigel Gilbert 10–8 S Campbell
  • John Campbell 10–8 Dave Gilbert
  • Bob Harris 10–9 Steve Longworth
  • Jim Wych 10–1 Joe Grech
  • Jason Ferguson 10–9 Tony Chappel
  • Alan McManus 10–6 David Roe
  • Steve Meakin w/o–w/d Joe O’Boye
  • Barry Pinches 10–6 Brady Gollan
  • Tony Jones 10–6 Andrew Cairns
  • Steve Duggan 10–7 P Gibson
  • Eugene Hughes 10–6 Jason Whittaker
  • Nigel Bond 10–2 Bill Oliver
  • Craig Edwards 10–3 G Scott
  • Jason Prince 10–9 Colin Roscoe
  • Ken Doherty 10–4 Rex Williams
  • Paddy Browne 10–6 Kenny Owers

Runda 4[edytuj | edytuj kod]

  • Warren King 10–7 Rod Lawler
  • Les Dodd 10–7 Mick Price
  • Ian Graham 10–7 Mario Morra
  • Robert Marshall 10–9 Mark Johnston-Allen
  • C Cookson 10–4 Brian Morgan
  • Mark Bennett 10–6 J Smith
  • Ray Edmonds 10–7 Darren Morgan
  • Nick Dyson 10–3 Mark Rowing
  • Nigel Gilbert 10–9 John Campbell
  • Jim Wych 10–7 Bob Harris
  • Alan McManus 10–6 Jason Ferguson
  • Barry Pinches 10–8 Steve Meakin
  • Tony Jones 10–5 Steve Duggan
  • Nigel Bond 10–5 Eugene Hughes
  • Craig Edwards 10–6 J Prince
  • Ken Doherty 10–6 Paddy Browne

Runda 5[edytuj | edytuj kod]

  • Warren King 10–2 Barry West
  • Steve Newbury 10–1 Les Dodd
  • Ian Graham 10–7 Dene O’Kane
  • Robert Marshall 10–9 Peter Francisco
  • Gary Wilkinson 10–2 Chris Cookson
  • Mark Bennett 10–8 Wayne Jones
  • Eddie Charlton 10–2 Ray Edmonds
  • Nick Dyson 10–5 Cliff Thorburn
  • Nigel Gilbert 10–8 Bob Chaperon
  • Tony Knowles 10–2 Jim Wych
  • Alan McManus 10–8 Tony Drago
  • Barry Pinches 10–5 Danny Fowler
  • Tony Jones 10–6 Silvino Francisco
  • Joe Johnson 10–8 Nigel Bond
  • Craig Edwards 10–8 James Wattana
  • Ken Doherty 10–5 Cliff Wilson

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b World Championship 1991. global-snooker.com. [dostęp 2012-05-05].