Mistrzostwa Świata w Snookerze 1979

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mistrzostwa świata
1978 ← 1979 → 1980
Snooker balls triangled.png
Liczba uczestników 16
Miejsce Anglia Crucible Theatre, Sheffield
Zwycięzca Walia Terry Griffiths
II miejsce Irlandia Północna Dennis Taylor
Najwyższy break 143 Kanada Bill Werbeniuk
Rozegrane mecze 15

Mistrzostwa Świata w Snookerze 1979 (ang. 1979 Embassy World Snooker Championship) – ostatni a zarazem najważniejszy turniej w sezonie 1978/1979, rozegrany w dniach 16–28 kwietnia 1979 roku w Crucible Theatre w Sheffield.

Obrońca tytułu, Walijczyk Ray Reardon przegrał w meczu ćwierćfinałowym z reprezentantem Irlandii Północnej Dennisem Taylorem 8–13.

Mistrzostwa wygrał Walijczyk Terry Griffiths, który w meczu finałowym pokonał reprezentanta Irlandii Północnej Dennisa Taylora 24–16.

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

[1]

  • Zwycięzca: L10 000
  • II miejsce: L5 000
  • III miejsce: L3 000
  • IV miejsce: L2 000
  • Ćwierćfinalista: L1 250
  • Ostatnia 16: L1 000
  • Łączna pula nagród: L35 500

Wydarzenia związane z turniejem[edytuj | edytuj kod]

  • Tegoroczną edycję snookerowych Mistrzostw Świata wygrał Walijczyk Terry Griffiths. W walce o tytuł pokonał Bernarda Bennetta 9–2 (1. runda kwalifikacji), Jima Meadowcrofta 9–6 (2. runda kwalifikacji), Perrie Mansa 13–8 (1. runda), Alexa Higginsa 13–12 (ćwierćfinał)[1], Eddiego Charltona 19–17 (półfinał)[2], a w finale pokonał reprezentanta Irlandii Północnej Dennisa Taylora 24–16 zdobywając tym samym swój pierwszy tytuł[2][3].
  • Terry Griffiths wygrywając snookerowe Mistrzostwa Świata 1979 stał się pierwszym kwalifikantem (zawodnikiem, który znalazł się w fazie głównej turnieju dzięki przejściu przez kwalifikacje), który zdobył tytuł Mistrza Świata[4].
  • W tegorocznej edycji turnieju swój debiut zaliczyli: przyszły sześciokrotny snookerowy Mistrz Świata Steve Davis oraz Kirk Stevens. Obaj zakończyli swój udział w mistrzostwach już w pierwszej rundzie: Davis przegrywając z Dennisem Taylorem 11–13, Stevens przegrywając z Fredem Davisem 8–13.[5][6]
  • Podczas turnieju wbito 13 breaków stupunktowych. Najwyższy break w wysokości 143 punktów wbity został przez Kanadyjczyka Billa Werbeniuka[7][8][9].

Drabinka turniejowa[edytuj | edytuj kod]

[1][10][11]

Pierwsza runda
Lepszy w 25 frame'ach
Ćwierćfinały
Lepszy w 25 frame'ach
Półfinały
Lepszy w 37 frame'ach
Finał
Lepszy w 47 frame'ach
                           
           
 Walia Ray Reardon (1)  13
 Anglia Graham Miles  8  
 Walia Ray Reardon (1)  8
   Irlandia Północna Dennis Taylor (8)  13  
 Irlandia Północna Dennis Taylor (8)  13
 Anglia Steve Davis  11  
 Irlandia Północna Dennis Taylor (8)  19
   Anglia John Virgo  12  
 Anglia John Spencer (4)  11
 Kanada Bill Werbeniuk  13  
 Kanada Bill Werbeniuk  9
   Anglia John Virgo  13  
 Kanada Cliff Thorburn (5)  10
 Anglia John Virgo  13  
 Irlandia Północna Dennis Taylor (8)  16
   Walia Terry Griffiths  24
 Australia Eddie Charlton (3)  13
 Walia Doug Mountjoy  6  
 Australia Eddie Charlton (3)  13
   Anglia Fred Davis (6)  4  
 Anglia Fred Davis (6)  13
 Kanada Kirk Stevens  8  
 Australia Eddie Charlton (3)  17
   Walia Terry Griffiths  19  
 Irlandia Północna Alex Higgins (7)  13
 Anglia David Taylor  5  
 Irlandia Północna Alex Higgins (7)  12
   Walia Terry Griffiths  13  
 Związek Południowej Afryki Perrie Mans (2)  8
 Walia Terry Griffiths  13  


Kwalifikacje[edytuj | edytuj kod]

[1]

Runda 1 (Lepszy w 17 frame'ach)
Walia Doug Mountjoy 9–1 Związek Południowej Afryki Derek Mienie
Walia Terry Griffiths 9–2 Anglia Bernard Bennett
Anglia Pat Houlihan 9–5 Anglia John Barrie
Anglia Willie Thorne 9–3 Australia Jim Charlton
Anglia John Virgo 9–0 Anglia Maurice Parkin
Anglia John Dunning 9–5 Irlandia Północna Jack Rea
Anglia Rex Williams 9–2 Anglia David Greaves
Anglia Jim Meadowcroft 9–7 Związek Południowej Afryki Jimmy Van Rensberg
Anglia Roy Andrewartha 9–8 Anglia Ray Edmonds
Anglia Steve Davis 9–1 Australia Ian Anderson
Kanada Kirk Stevens 9–1 Związek Południowej Afryki Roy Amdor
Runda 2 (Lepszy w 17 frame'ach)
Anglia John Virgo 9–8 Anglia Willie Thorne
Kanada Bill Werbeniuk 9–2 Anglia Roy Andrewartha
Anglia David Taylor 9–8 Anglia John Dunning
Walia Doug Mountjoy 9–6 Anglia Pat Houlihan
Anglia Steve Davis 9–2 Irlandia Patsy Fagan
Walia Terry Griffiths 9–6 Anglia Jim Meadowcroft
Kanada Kirk Stevens 9–0 Anglia John Pulman
Anglia Graham Miles 9–5 Anglia Rex Williams

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d World Championship 1979. Global Snooker. [dostęp 2012-07-22].
  2. a b Then and Now: Terry Griffiths. Eurosport UK. [dostęp 2012-07-22].
  3. cajt.pwp.blueyonder.co.uk: World Professional Championship. Chris Turner's Snooker Archive. [dostęp 2012-07-22].
  4. Shaun Murphy profile. Sporting Life. [dostęp 2012-07-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-05-10)].
  5. Steve Davis at the World Championship. Snooker Database. [dostęp 2012-07-22].
  6. Kirk Stevens at the World Championship. Snooker Database. [dostęp 2012-07-22].
  7. Snooker – Spieler, Regeln & Rekorde (May 2011 update). [dostęp 2012-07-22].
  8. Crucible Centuries. snooker.org. [dostęp 2012-07-22].
  9. 2004 Embassy World Championship Information. Global Snooker Centre. [dostęp 2012-07-22].
  10. 1979 World Championships Results Grid. Snooker Database. [dostęp 2012-07-22].
  11. Embassy World Championship. Snooker Scene. [dostęp 2012-07-22].