Obręcz kończyny górnej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Szkielet kończyny górnej z obręczą
Torebka prawego stawu ramiennego, widok przedni
Lewy bark od przodu

Obręcz kończyny górnej, obręcz barkowa (łac. cingulum membri superioris) - struktura kostna, połączona za pomocą stawów. Jest punktem podparcia dla mięśni kończyn górnych. Połączone są z nią kończyny: prawa i lewa.

Obręcz kończyny górnej ma tylko jeden staw, którym łączy się z pozostałą częścią szkieletu. Jest nim staw mostkowo-obojczykowy (łac. articulatio sternoclavicularis), który jest wzmocniony więzadłem międzyobojczykowym (łac. ligamentum interclaviculare), które zarazem łączy obręcze: prawą oraz lewą.

Obręcz kończyny górnej tworzą:

Obojczyk oddziela tułów od szyi, a łopatka wchodzi w skład grzbietu.

Mięśnie, które działają na obręcz kończyny górnej:

Information icon.svg Osobny artykuł: Mięśnie obręczy górnej.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Anatomia człowieka pod redakcją Witolda Woźniaka, Wydanie II, Urban & Partner, ISBN 83-87944-74-2

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.