Oratów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Oratów
Herb
Herb
Państwo  Ukraina
Obwód Flag of Vinnytsia Oblast.svg winnicki
Rejon oratowski
Burmistrz Barski Igor Iwanowycz
Populacja (1448)
• liczba ludności

3 281 (2010)
Nr kierunkowy +380 4330
Kod pocztowy 22600-22604
Położenie na mapie obwodu winnickiego
Mapa lokalizacyjna obwodu winnickiego
Oratów
Oratów
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Oratów
Oratów
Ziemia49°11′32″N 29°31′27″E/49,192222 29,524167
Portal Portal Ukraina
Apollo Korzeniowski

Oratów (ukr. Оратів) – osiedle typu miejskiego na Ukrainie, w obwodzie winnickim, siedziba rejonu oratowskiego.

Pierwsza wzmianka o osadzie pochodzi z 1448, status osiedla typu miejskiego od 1984. Liczy około 3000 mieszkańców.

Parafia pw. Świętego Stanisława BM, należąca do dekanatu Winnica.

W okresie I Rzeczypospolitej miejscowość leżała w województwie bracławskim. W 1651 po wygranej przez wojsko I Rzeczypospolitej bitwie pod Beresteczkiem król Jan II Kazimierz podarował okoliczne dobra żołnierzom chorągwi tatarskiej rotmistrza Murzy Bohdanowicza.

Majątek Oratów w roku 1843 kupili Józefostwo Bobrowscy - rodzice Eweliny (ur. 1833, późniejszej matki Józefa Korzeniowskiego - Conrada) oraz Tadeusza Bobrowskiego (jego wychowawcy i mentora).

10 maja 1856 w Oratowie pobrali się rodzice Conrada - Apollo Korzeniowski herbu Nałęcz (ur. 1820) i Ewelina.

Tadeusz Bobrowski pisze o miejscowości:

Quote-alpha.png
… Był to niegdyś majątek Oratowskich, którzy za jagiellońskiej dynastyi dobra te dzierżyli. Szlachta to była ruska, a snać zażywna i butna, kiedy z ks. Wiśniowieckimi, dziedzicami Daszowszczyzny, wzajemnie zajazdy sobie robili (jak przekonał mnie o tem, niestety, tylko sumaryusz dokumentów, który miałem w ręku, a po śmierci ojca już nie znaleziony). Majątek, tak zwany klucz oratowski z m. Oratowa, wioski Oratówki, Honoratki, Kazimierzówki z Antonówką, Łopatynki i wsi Zarudzia złożony, dawno już wyszedł z imienia Oratowskich, którzy w końcu XVII wieku w osobach Wasyla i Hrehorego (jeżeli mnie pamięć po przeczytaniu tylko raz tego sumaryusza nie myli?) wygaśli, a z jedyną córką Wasyla przeszedł posagiem w dom Dąbrowskich, następnie w dom Orańskich, od którego z Antoniną Orańską posagiem dostał się generałowi Antoniemu Pułaskiemu (a nie "Puławskiemu" - piszą się bowiem "na Pułaziu Pułascy" a nie z "Puław") niegdyś zagorzałemu Barszczaninowi (był zaś synem Józefa, starosty wareckiego, a rodzonym bratem sławnej pamięci Kazimierza), następnie marszałkowi Targowicy. Oprócz Oratowszczyzny posiadał on klucze hołubecki i derażniański na Wołyniu i kilkanaście wiosek na Podlasiu (skąd Pułascy rodem) - jak mi to opowiadał dawny plenipotent Pułaskich, podsędek Stępkowski Antoni. Syn generała Kazimierz, ożeniony ze Świętosławą z Wołynia, córką Konsyliarza Targowicy, strwonił cały ten majątek nieładem, żadnego nawet wspomnienia tej wielkiej zamożności nie ostawiwszy; nie zostawił nawet porządnego domu w głównej rezydencji swojej w Oratowie. Za sprawą dekabrystów wzięty do fortecy pietropawłowskiej, wrócił do ruiny, bo w czasie więzienia podniesiono exdywizję na majątku cedowanym mu przez matkę - bowiem ojczysty dom już dawno był puszczony (...)[1]

Siedziba dawnej gminy Oratów(ukr.) w powiecie lipowieckim na Ukrainie.


Przypisy

Urodzeni[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]