Ostoja na Zatoce Pomorskiej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mapa polskiej części Zatoki Pomorskiej

Ostoja na Zatoce Pomorskiej (PLH990002) – obszar mający znaczenie dla Wspólnoty w południowej części Morza Bałtyckiego, o całkowitej powierzchni 243 132,7 ha[1]. Obejmuje w całości obszary morskie polskiej części Zatoki Pomorskiej, w większości morze terytorialne Polski, przy wybrzeżu od ujścia Świny do ok. 0,5 km przed Dźwirzynem.

Chronionym siedliskiem przyrodniczym są piaszczyste ławice podmorskie, która zajmują 25% obszaru Ostoi. Ponadto na obszarze ochrony stwierdzono występowanie 4 gatunków występujących w Załączniku I dyrektywy ptasiej oraz 2 gatunki z załącznika II dyrektywy siedliskowej.

Obszar "Ostoja na Zatoce Pomorskiej" został utworzony w 2009 roku przez Komisję Europejską[2].

Położenie[edytuj]

W 2010 roku Komisja Europejska zmieniła powierzchnię obszaru ochrony z 242 553,2 ha na 243 132,7 ha[2][1]. Obejmuje obszar Morza Bałtyckiego od początku wschodniego falochronu portu Świnoujście do mierzei jeziora Resko Przymorskie, ok. 0,5 km przed ujściem kanału łączącego z tym jeziorem.

Jest zwartym obszarem o zmiennej szerokokości obejmujący głównie polską część Zatoki Pomorskiej. Najdalej wysunięty punkt Ostoi na Zatoce Pomorskiej znajduje się 49 km (26,5 mil morskich) w linii prostej od brzegu polskiego wybrzeża. Z obszaru wyłączony jest pas morza o szerokości ok. 1,8 km od brzegu od Międzyzdrojów do terenu przed Międzywodziem, który należy do obszaru ochrony "Wolin i Uznam".

Środowisko przyrodnicze[edytuj]

Zatoka Pomorska jest akwenem o dużym zróżnicowaniu dna morskiego, od piaszczystych ławic, po rozległe żwirowiska i głazowiska. Centralną część Zatoki Pomorskiej zajmuje duże wypłycenie zwane Odrzańską Ławicą.

Stanowi kluczowy obszar ochrony piaszczystych ławic podmorskich. Stanowi istotną stefę dla bałtyckiej populacji parposza, a także regularnym miejscem występowania morświna[3].

Zwierzęta wymienione w Załączniku II dyrektywy siedliskowej: morświn (Phocoena phocoena), parposz (Alosa fallax)[3].

Stwierdzone ptaki wymienione w Załączniku I dyrektywy ptasiej: nur rdzawoszyi (Gavia stellata), nur czarnoszyi (Gavia arctica), perkoz rogaty (Podiceps auritus), tracz bielaczek (Mergus albellus)[3].

Regularnie występujące ptaki migrujące niewymienione: perkoz dwuczuby (Podiceps cristatus), perkoz rdzawoszyi (Podiceps grisegena), lodówka (Clangula hyemalis), markaczka (Melanitta nigra), uhla (Melanitta fusca), szlachar (Mergus serrator), nurnik zwyczajny (Cepphus grylle)[3].

Ochrona przyrody[edytuj]

Nadzór nad obszarem sprawuje dyrektor urzędu morskiego w Szczecinie.

Ostoja na Zatoce Pomorskiej pokrywa się z obszarem specjalnej ochrony ptaków "Zatoka Pomorska".

Przypisy

  1. a b Decyzja 2010/44/UE Komisji Europejskiej z dnia 22 grudnia 2009 r. (Dz. Urz. Unii Europejskiej LL 30/120 z 2 lutego 2010)
  2. a b Decyzja 2009/93/WE Komisji Europejskiej z dnia 12 grudnia 2008 r. (Dz. Urz. Unii Europejskiej L43/63 z dnia 13 lutego 2009)
  3. a b c d Standardowy formularz danych PLH990002 Ostoja na Zatoce Pomorskiej. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska RP, 2008-09, seria: Natura 2000.