Ostroszowice

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł 50°38′49″N 16°38′27″E
- błąd 39 m
WD 50°38'N, 16°38'E
- błąd 2319 m
Odległość 1694 m
Ostroszowice
wieś
Ilustracja
Kościół w Ostroszowicach
Państwo  Polska
Województwo  dolnośląskie
Powiat dzierżoniowski
Gmina Dzierżoniów
Liczba ludności (III 2011) 1845[1]
Strefa numeracyjna 74
Kod pocztowy 58-262[2]
Tablice rejestracyjne DDZ
SIMC 0852275
Położenie na mapie gminy wiejskiej Dzierżoniów
Mapa konturowa gminy wiejskiej Dzierżoniów, na dole znajduje się punkt z opisem „Ostroszowice”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, na dole po lewej znajduje się punkt z opisem „Ostroszowice”
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa konturowa województwa dolnośląskiego, blisko centrum na dole znajduje się punkt z opisem „Ostroszowice”
Położenie na mapie powiatu dzierżoniowskiego
Mapa konturowa powiatu dzierżoniowskiego, na dole nieco na lewo znajduje się punkt z opisem „Ostroszowice”
Ziemia50°38′49″N 16°38′27″E/50,646944 16,640833

Ostroszowice (niem. Weigelsdorf) – wieś w Polsce, położona w województwie dolnośląskim, na Przedgórzu Sudeckim, w powiecie dzierżoniowskim, w gminie Dzierżoniów[3][4].

W latach 1975–1998 wieś administracyjnie należała do województwa wałbrzyskiego.

Integralne części wsi[edytuj | edytuj kod]

Integralne części wsi Ostroszowice[3][4]
SIMC Nazwa Rodzaj
0852192 Jodłownik przysiółek
0852217 Józefówek przysiółek
0852252 Myśliszów przysiółek
0852200 Wiatraczyn przysiółek

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wieś wzmiankowana po raz pierwszy w łacińskim dokumencie z 1219 roku wydanym przez biskupa wrocławskiego Lorenza gdzie zanotowana została w zlatynizowanej, staropolskiej formie „Ostrossovichi”[5]. Wymieniono ją we fragmencie „Ostrossovichi circa Pilaviam superius” wraz z sąsiednią miejscowością Piławą Dolną, która wówczas nosiła nazwę Piława[5].

W roku 1366 wymieniona jest w zgermanizowanej formie Wigandisdorf ("wieś Wiganda", nazwa stopniowo zniekształcona później do ostatecznej formy Weigelsdorf). Od roku 1668 miejscowe dobra należały do rodu von Netz, a gdy w roku 1757 zmarł jego ostatni przedstawiciel, Adam Heinrich von Netz, odziedziczył je jego wnuk, Heinrich Leopold von Seherr-Thoß, od roku 1775 posługujący się tytułem hrabiego. W rękach jego potomków dobra pozostały do roku 1945.

W maju 1945 wieś została zajęta przez wojska radzieckie bez walki, dopiero po kapitulacji Niemiec. Po przejęciu tego obszaru przez administrację niemiecka ludność wsi została wysiedlona w nowe granice Niemiec i zastąpiona polskimi osadnikami. Po wojnie powrócono do pierwotnej, staropolskiej nazwy, którą ustalono na Ostroszowice.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są obiekty:

Pałac w drugiej połowie XIX wieku.
  • przed rokiem 1945 najcenniejszym zabytkiem miejscowości był zespół z pałacem, parkiem i stawem, wzniesiony w latach 1715-1718 dla rodziny von Netz i przebudowany w latach 1861-1863. Znacjonalizowany po roku 1945, obecnie w stanie ruiny[8].

Demografia[edytuj | edytuj kod]

Jest największą miejscowością gminy, liczącą 1845 mieszkańców (III 2011 r.).

Przemysł[edytuj | edytuj kod]

W Ostroszowicach funkcjonuje Ostroszowicka Fabryka Mebli, założona w roku 1946 na bazie wcześniejszego przedsiębiorstwa niemieckiego.

Edukacja[edytuj | edytuj kod]

Przy ulicy Bielawskiej 58 funkcjonuje Zespół Szkolno-Przedszkolny im. Mikołaja Kopernika w Ostroszowicach. Pierwsze świadectwa otrzymali uczniowie w lutym 1946 z pieczątką Szkoła Powszechna im. Mikołaja Kopernika w Wyganowie.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
  2. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2013, s. 887 [dostęp 2020-12-22] [zarchiwizowane z adresu 2014-02-22].
  3. a b Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  4. a b GUS. Rejestr TERYT
  5. a b Colmar Grünhagen 1866 ↓, s. 105.
  6. Rejestr zabytków nieruchomych, nry rej.: 1364 z 13.08.1965, 835/WŁ z 14.09.1981, 890 z 30.06.1961.
  7. Adam Bałabuch, Stanisław Chomiak, Marek Korgul, Wiesław Mróz, Stanisław Szupieńko, Sławomir Wiśniewski, Jan Zyzak: Schematyzm Diecezji Świdnickiej. Świdnica: Świdnicka Kuria Biskupia, 2005. ISBN 83-921533-0-8.
  8. Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. s. 10. [dostęp 21 sierpnia 2012].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Colmar Grünhagen: Regesten zur Schleisischen Geschichte. Breslau: Josef Max & COMP., 1866.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]