Otto Steinbrinck

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Otto Steinbrinck
Ilustracja
Otto Steinbrinck w czasie procesu norymberskiego w 1947.
Kapitänleutnant Kapitänleutnant
Data i miejsce urodzenia 19 grudnia 1888
Lippstadt, Cesarstwo Niemieckie
Data i miejsce śmierci 16 sierpnia 1949
Landsberg am Lech
Przebieg służby
Lata służby 1907 – 1919
Siły zbrojne 1907 - 1918 Kaiserliche Marine
Stanowiska dowódca:
U-6, UB-10, UB-18, UC-65, UB-57
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
Odznaczenia
Pour le Mérite Krzyż Żelazny (1813) I Klasy Krzyż Żelazny (1813) II Klasy Order Domowy Hohenzollernów

Otto Steinbrinck (ur. 10 grudnia 1888, zm. 16 sierpnia 1949) – niemiecki dowódca okrętów podwodnych Kaiserliche Marine[1] i zbrodniarz nazistowski, skazany w piątym procesie norymberskim (tzw. proces Flicka} na 5 lat więzienia. Czwarty na liście największych niemieckich asów broni podwodnej[2]. W czasie swojej służby jako dowódca U-Bootów zatopił 204 statki o łącznym tonażu (233 072 ton) BRT oraz dwa okręty o wyporności 11 725 ton, uszkodził dwanaście statków (68 674 ton) oraz jeden okręt[3].

Przebieg służby[edytuj | edytuj kod]

Otto Steinbrinck wstąpił do szkoły kadetów Kaiserliche Marine w kwietniu 1907 roku. 21 kwietnia 1908 roku został mianowany na stopień Fähnrich zur See[3]. W 1910 roku służył na krążowniku lekkim SMS "Bremen". Przed wybuchem I wojny światowej odbył jeszcze służbę na okrętach podwodnych U-15 i U-8.

I wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

W chwili przystąpienia Niemiec do I wojny światowej (1 sierpnia 1914) roku Otto Steinbrinck służył na okręcie podwodnym U-6. 29 września 1914 roku został mianowany jego kapitanem[4]. Okrętem dowodził do 4 listopada 1914, następnie przez miesiąc służy na łodzi torpedowej. Do służby na U-6 powrócił 6 stycznia 1915 roku. 21 stycznia został zastąpiony przez Reinholda Lepsiusa[5]. 15 marca Steinbrinck został przeniesiony do Flotylli Flandria, gdzie został mianowany dowódcą pierwszego przydzielonego do niej okrętu UB-10[6]. W okresie 10 miesięcy UB-10 pod dowództwem Steinbricka zatopił 27 statków o łącznej pojemności 13 382 BRT[7]. Największym był „Rosalie”. 10 sierpnia 1915 roku 3 mile od boi Blakeney UB-10 storpedował zbudowany rok wcześniej parowiec „Rosalie” o pojemności 4243 BRT. Statek został poważnie uszkodzony i doholowany do pozycji (52°58′N 1°08′E/52,959444 1,140278), gdzie zatonął i spoczywa do dnia dzisiejszego[8][9][10][11]. 9 stycznia 1916 roku został odznaczony orderem Hohenzollernów. 16 lutego 1916 roku został mianowany drugim dowódcą UB-18[12]. [13]. W uznaniu nadzwyczajnych zasług, jakie w wojnę podwodną wniósł Otto Steinbrinck, 29 marca 1916 roku odznaczony został Pour le Mérite. Był trzecim dowódcą okrętu podwodnego, który otrzymał ten najwyższy pruski i niemiecki order wojskowy. Pour le Mérite przed Steinbrinckiem zostali odznaczeni Otto Weddigen (24 października 1914)[14] oraz Otto Hersing (5 czerwca 1915)[15]. 12 sierpnia 30 mil na południowy zachód od Scilly UB-18 zatopił największą jednostkę nieprzyjaciela w swojej historii. Zbudowany w 1916 roku tankowiec „Antwerpen” o pojemności 7955 BRT płynął w swoim dziewiczym rejsie z ładunkiem benzyny z Nowego Jorku do Londynu. Załoga została uratowana przez załogę niszczyciela HMS „Cameleon”[16][17].

Kolejną jednostką, która była dowodzona przez Otto Steinbricka był okręt podwodny UC-65[18]. 10 listopada 1916 roku Steinbrick został mianowany pierwszym jej dowódcą. Jednostką dowodził do 31 lipca 1917 roku. Największym zatopionym przez Steinbricka statkiem był brytyjski statek pasażerski „Drina” o pojemności 11 483 BRT[19]. 7 kwietnia 1917 roku w okolicach Liverpoolu na miny postawione przez UC-65 wszedł brytyjski transatlantyk „Lapland” o pojemności 18 565 BRT[20]. 26 lipca 1917 roku łupem UC-65 padł brytyjski okręt HMS „Ariadne”. W ataku zginęło 38 członków załogi[21]. 1 sierpnia 1917 roku na stanowisku dowódcy UC-65 Steinbricka zastąpił Max Viebeg[22]. Otto Steinbrinck został mianowany pierwszym dowódcą nowego okrętu podwodnego UB-57[23]. Okrętem dowodził do 1 stycznia 1918 roku. Do końca wojny służył w dowództwie Flotylli Flandria.

Dalsze losy[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu I wojny światowej pełnił szereg funkcji w Verein Deutscher Eisen und Stahlindustrie. W 1935 roku otrzymał honorowy tytuł Standartenführer w SS. W 1939 roku został mianowany wiceprezesem Vereinigte Stahlwerke. W czasie II wojny światowej zajmował szereg ważnych stanowisk w administracji III Rzeszy. W sierpniu 1945 roku został internowany i w 1947 roku skazany w piątym procesie norymberskim tzw. procesie Flicka na 5 lat więzienia. W więzieniu Steinbrinck zaczął silnie chorować i zmarł 16 sierpnia 1949 roku. Pochowany na cmentarzu w Lippstadt[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. SS-Brigadefuhrer Otto Steinbrinck (ang.). Axis History Forum. [dostęp 2016-12-12].
  2. Most Successful U-boat Commanders, Men that sank over 100,000 tons during World War One (ang.). W: WWI U-boat commanders [on-line]. u-boat.net. [dostęp 2016-12-12].
  3. a b c Kapitänleutnant Otto Steinbrinck (ang.). W: WWI U-boat commanders [on-line]. u-boat.net. [dostęp 2016-12-12].
  4. WWI U-boats U 98 (ang.). W: The U-boats of World War One 1914-1918 [on-line]. u-boat.net. [dostęp 2016-01-24].
  5. Reinhold Lepsius Oberleutnant zur See (Crew 4/05) (ang.). W: WWI U-boat commanders [on-line]. u-boat.net. [dostęp 2016-12-12].
  6. Helgason, Guðmundur: WWI U-boats UB 10 (ang.). W: The U-boats of World War One 1914-1918 [on-line]. u-boat.net. [dostęp 2016-12-12].
  7. Helgason, Guðmundur: Ships hit by UB 10 (ang.). W: WWI U-boat Successes [on-line]. u-boat.net. [dostęp 2016-12-12].
  8. Hold German hospital ship (ang.). [dostęp 2016-10-08].
  9. World War One wreck (ang.). W: Inside Out [on-line]. BBC Home, 2 October 2006. [dostęp 2016-09-24].
  10. Helgason, Guðmundur: Ships hit during WWI Rosalie (ang.). W: WWI U-boat Successes [on-line]. u-boat.net. [dostęp 2016-09-25].
  11. SS Rosalie [+1915] (ang.). https://www.wrecksite.eu.+[dostęp 2016-09-25].
  12. Helgason, Guðmundur: WWI U-boats UB 18 (ang.). W: The U-boats of World War One 1914-1918 [on-line]. u-boat.net. [dostęp 2016-11-13].
  13. Helgason, Guðmundur: Ships hit by UB 18 (ang.). W: WWI U-boat Successes [on-line]. u-boat.net. [dostęp 2016-11-12].
  14. Otto Weddigen, Kapitänleutnant (Crew 4/01) (ang.). W: The U-boats of World War One 1914-1918 [on-line]. u-boat.net. [dostęp 2016-11-17].
  15. Otto Hersing, Kapitänleutnant (Crew 4/03) (ang.). W: The U-boats of World War One 1914-1918 [on-line]. u-boat.net. [dostęp 2016-11-17].
  16. Helgason, Guðmundur: Ships hit during WWI - Antwerpen (ang.). W: WWI U-boat Successes [on-line]. u-boat.net. [dostęp 2016-11-28].
  17. SS Antwerpen (+1916) (ang.). www.wrecksite.eu. [dostęp 2016-11-29].
  18. Helgason, Guðmundur: WWI U-boats UC 65 (ang.). W: The U-boats of World War One 1914-1918 [on-line]. u-boat.net. [dostęp 2016-12-12].
  19. Helgason, Guðmundur: Ships hit during WWI - Drina (ang.). W: WWI U-boat Successes [on-line]. u-boat.net. [dostęp 2016-12-12].
  20. Helgason, Guðmundur: Ships hit during WWI - Lapland (ang.). W: WWI U-boat Successes [on-line]. u-boat.net. [dostęp 2016-12-12].
  21. Helgason, Guðmundur: Ships hit during WWI - HMS Ariadne (ang.). W: WWI U-boat Successes [on-line]. u-boat.net. [dostęp 2016-12-12].
  22. Max Viebeg, Kapitänleutnant (Crew 4/06) (ang.). W: The U-boats of World War One 1914-1918 [on-line]. u-boat.net. [dostęp 2016-12-12].
  23. Helgason, Guðmundur: WWI U-boats UB 57 (ang.). W: The U-boats of World War One 1914-1918 [on-line]. u-boat.net. [dostęp 2016-12-12].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]