Wolfgang Lüth

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wolfgang Lüth
ilustracja
Kapitän zur See Kapitän zur See
Data i miejsce urodzenia 15 października 1913
Ryga
Data i miejsce śmierci 13 maja 1945
Flensburg-Mürwik
Przebieg służby
Lata służby 1933−1945
Siły zbrojne  Kriegsmarine
Stanowiska dowódca:
U-13
U-9
U-138
U-43
U-181
Główne wojny i bitwy Hiszpańska wojna domowa
II wojna światowa
Odznaczenia
Brązowy Krzyż Hiszpanii Krzyż Żelazny (1939) I Klasy Krzyż Żelazny (1939) II Klasy Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego DEU EK Ritter oak BAR.svg Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego z liśćmi dębu Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego z liśćmi dębu i mieczami Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego z liśćmi dębu, mieczami i brylantami

Wolfgang Lüth (ur. 15 października 1913 w Rydze, zm. 13 maja 1945 w Flensburg-Mürwik) – dowódca okrętów podwodnych (U-Bootów) w II wojnie światowej, dowódca flotylli, komendant Akademii Morskiej (Marineschule) w Flensburg-Mürwik.

Informacje ogólne[edytuj | edytuj kod]

Biorąc pod uwagę tonaż zatopionych statków i okrętów wroga, komandor Wolfgang Lüth był drugim w rankingu dowódców niemieckich okrętów podwodnych (po Otto Kretschmerze), aczkolwiek zwrócić należy uwagę, że istotna część tych zatopień miała miejsce na wodach południowego Atlantyku (u wybrzeży afrykańskich) i Oceanu Indyjskiego, gdzie aktywność alianckich okrętów wojennych była stosunkowo niewielka, a statki handlowe rzadko pływały w konwojach.

Lüth był najmłodszym oficerem mianowanym na dowódcę Akademii Morskiej w Flensburg-Mürwik oraz jednym z dwóch oficerów marynarki (drugim był Albrecht Brandi) odznaczonym Krzyżem Rycerskim z Liśćmi Dębowymi, Mieczami i Diamentami.

Dowodząc 4 okrętami (U-9, U-138, U-43, U-181), odbył 15 rejsów bojowych trwających łącznie 642 dni. Ostatni rejs, odbyty na pokładzie U-181 (typ IX), był najdłuższym rejsem bojowym dokonanym przez okręt podwodny (rekord pobity kilkanaście dni później przez U-196 dowodzonego przez Eitel-Friedricha Kentrata).

Zatopił łącznie 46 statków o łącznym tonażu 225.204 BRT oraz jeden okręt o wyporności 552 ton (francuski okręt podwodny „Doris”). Ponadto uszkodził dwa statki o łącznym tonażu 17.343 BRT.

Zginął w nocy 13 maja 1945 zastrzelony przez wartownika Akademii Morskiej we Flensburgu Mürwiku przypuszczalnie w wyniku nieszczęśliwego zbiegu okoliczności (wartownik w ciemności wezwał do podania hasła, a ponieważ go nie usłyszał, to strzelił, trafiając swojego dowódcę w głowę i zabijając na miejscu).

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

  • Brązowy Krzyż Hiszpański
  • Odznaka pamiątkowa dla załogi
  • Nagroda imienia Clausewitza
  • Odznaka Załóg U-Bootów złota z Brylantami
  • Krzyż Żelazny II i I klasy
  • Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego z Liśćmi Dębu, Mieczami i Brylantami
    • Krzyż Rycerski (24 października 1940)
    • 142. Liście Dębu (13 listopada 1942)
    • 29. Miecze (15 kwietnia 1943)
    • 7. Brylanty (9 sierpnia 1943)

Ciekawostka[edytuj | edytuj kod]

Lüth był zagorzałym nazistą i głęboko wierzącym protestantem. Przyjaźnił się z Arturem Greiserem - namiestnikiem Kraju Warty. Przyjaźń ta nawiązała się latem 1942, podczas odwiedzin Greisera w porcie szczecińskim, gdzie doszło do wizytacji U-181. Nagrodę Clausewitza Lüth odebrał z rąk Greisera w Poznaniu 6 października 1943. Jednocześnie, tego samego dnia nagrodę przyznano pośmiertnie Kurtowi Lückowi - historykowi i działaczowi mniejszości niemieckiej w Poznaniu, radnemu miejskiemu, który 2 marca 1942 zginął w potyczce z partyzantami radzieckimi[1].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Leszek Adamczewski, Laureat nagrody Clausewitza, w: Głos Wielkopolski, nr 119(20.145)/2010, s.35, ISSN 1898-3154