Günther Prien

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Günther Prien
Ilustracja
Korvettenkapitän
Data i miejsce urodzenia 16 stycznia 1908
Lubeka
Data śmierci ok. 7 marca 1941
Przebieg służby
Lata służby 1933-1941
Siły zbrojne  Kriegsmarine
Jednostki U-47
Stanowiska dowódca
Główne wojny i bitwy Bitwa o Atlantyk

Günther Prien (ur. 16 stycznia 1908, zm. ok. 7 marca 1941) – niemiecki oficer Kriegsmarine przed i podczas II wojny światowej, komandor podporucznik. Najsłynniejszy oficer broni podwodnej w historii[1].

Okres przedwojenny[edytuj]

Günther Prien urodził się 16 stycznia 1908 roku w nadbałtyckim mieście portowym Lubeka, jako jedno z trojga dzieci lokalnego sędziego. Po rozwodzie rodziców, wraz z matką i pozostałym rodzeństwem przeprowadził się do Lipska. W efekcie pauperyzacji rodziny w wyniku tragicznej sytuacji gospodarczej Niemiec, w 1923 roku zdecydował się porzucić naukę i wstąpić do marynarki handlowej. Ukończył trzymiesięczny kurs w marynarski w Finkenwerder, po czym rozpoczął pracę w marynarce handlowej, zaczynając od najniższych stanowisk jako pokojowy[1]. W ciągu następnych ośmiu lat pływania na wielu statkach, zdołał wyuczyć się telegrafii, nawigacji, prawa morza, obsługi urządzeń okrętowych oraz nabył umiejętności przywódcze[1]. Awansując na kolejne stopnie marynarskie, w 1931 roku jako mat i uzyskał kwalifikację do szkoły kapitańskiej. Gdy jednak ukończył ją rok później, w wyniku Wielkiego Kryzysu nie był w stanie znaleźć pracy zgodnej ze swoimi kwalifikacjami. W efekcie ponownie podejmował najprostsze prace, tym razem na lądzie, aż do momentu, gdy rozrastająca się Reichsmarine rozpoczęła nabór wśród marynarzy marynarki handlowej. Prien skorzystał z tej możliwości i w styczniu 1933 roku dwudziestopięcioletni oficer wstąpił do niemieckiej marynarki wojennej.

Korzystając ze specjalnego programu przeznaczonego dla doświadczonych oficerów marynarki handlowej, zdołał w przyśpieszonym tempie awansować. W tym czasie ożenił się i urodziła mu się córka. Dobrowolnie zgłosił się do służby na okrętach podwodnych. Po ukończeniu w 1935 roku szkoły dla marynarzy floty podwodnej, służył jako oficer wachtowy na eksperymentalnym okręcie typu I U-26, na którym odbył rejs pokazowy do Hiszpanii[1]. Dzięki znakomitej reputacji jaką uzyskał w tym okresie, został uznany za jednego z 6 najlepszych oficerów niemieckiej floty podwodnej, i 18 grudnia 1938 roku otrzymał samodzielne dowództwo okrętu nowego typu VIIB U-47. Podczas przeprowadzonej w maju następnego roku gry wojennej na Atlantyku, został uznany za najbardziej agresywnego dowódcę, który strzela z najbliższej odległości i odnotował najwyższą liczbę trafień[1].

Druga wojna światowa[edytuj]

Zasłynął brawurową akcją zatopienia brytyjskiego pancernika HMS "Royal Oak" w bazie brytyjskiej marynarki wojennej w Scapa Flow 13/14 października 1939. Po tym wyczynie został pierwszym dowódcą niemieckich okrętów podwodnych odznaczonym Krzyżem Rycerskim Krzyża Żelaznego. Po akcji marynarze z U-47 wymalowali na kiosku okrętu szarżującego byka, stąd wziął się przydomek Priena – Der Stier von Scapa Flow (Byk ze Scapa Flow).

Zginął w marcu 1941 na pokładzie U-47, który zaginął na północnym Atlantyku w niewyjaśnionych okolicznościach po 7 marca 1941. Wśród możliwych przyczyn wymienia się: wejście na miny, zatopienie przez własną uszkodzoną torpedę lub atak korwet HMS Camellia i HMS Arbutus. Przez wiele lat sądzono, że sprawcą zatopienia był niszczyciel HMS Wolverine, który 8 marca 1941 atakował bombami głębinowymi w obronie konwoju OB-293 nieprzyjacielski okręt podwodny; obecnie przeważa przekonanie, że był to jednak U-A[2] (ten sam konwój atakowali Joachim Schepke i Otto Kretschmer; wtedy właśnie Schepke został zatopiony przez niszczyciel HMS Vanoc, a Kretschmer wzięty do niewoli przez niszczyciel HMS Walker).

Prien był autorem książki biograficznej Moja droga do Scapa Flow.

Odznaczenia[edytuj]

Kariera[edytuj]

Przypisy

  1. a b c d e Clay Blair: Hitler's U-Boat War, s. 78-80
  2. U-47 w serwisie www.uboat.net (dostęp 16-3-2009)

Bibliografia[edytuj]

Clay Blair: Hitler's U-Boat War. T. 1: The Hunters, 1939-1942. Nowy Jork: Random House, 1996. ISBN 0-394-58839-8.

Zobacz też[edytuj]