Płoska (góra)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Płoska
Ilustracja
Widok od strony południowo zachodniej ze zbocza północnego Jawornickiej Kopy. Płoska na ostatnim planie.
Państwo  Polska
Pasmo Sudety Wschodnie
Góry Bialskie
Wysokość 1035[1] m n.p.m.
Położenie na mapie Sudetów
Mapa lokalizacyjna Sudetów
Płoska
Płoska
Ziemia50°16′23,88″N 16°58′40,80″E/50,273300 16,978000

Płoska (niem. "'Platzen·Berg)[2] – szczyt o wysokości 1035 m n.p.m., w południowo-zachodniej Polsce, w Górach Bialskich, w Sudetach Wschodnich.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Wzniesienie położone, w północnej części Gór Bialskich w Sudetach Wschodnich, około 1,6 km, na północny-zachód od południowej granicy małej wioski Bielice i 3,1  km na północ od wzniesienia Rudawiec[3].

Fizjografia[edytuj | edytuj kod]

Wzniesienie o zróżnicowanych zboczach i niewielkim szczycie. Charakteryzujące się wyraźnie podkreślonymi zboczami ponacinanymi licznymi dolinami górskich potoków , nieregularną rzeźbą i urozmaiconym ukształtowaniem[1]. Całe wzniesienie położone jest na obszarze Śnieżnickiego Parku Krajobrazowego. Wyrasta w grzbiecie odchodzącym od Czernicy w kierunku wschodnim. Wzniesienie ma postać wydłużonej kopuły na kierunku (W-E), o spłaszczonej powierzchni szczytowej i dość stromo opadających zboczach: wschodnim, południowym i północnym. Zachodnie zbocze wąskim, prawie płaskim pasem grzbietowym minimalnie opada w stronę niewielkiego siodła, przechodząc w zbocze wyższego o 48 m wzniesienia Czernica[1]. Położenie wzniesienia, kształt i wyraźnie podkreślona część szczytowa czynią wzniesienie rozpoznawalnym w terenie.

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Wzniesienie w całości zbudowane ze skał metamorficznych łupków łyszczykowych i gnejsów gierałtowskich[1]. Szczyt i zbocza wzniesienia pokrywa niewielkiej grubości warstwa młodszych osadów glin, żwirów, piasków i lessów z okresu zlodowaceń plejstoceńskich i osadów powstałych w chłodnym, peryglacjalnym klimacie[1].

Roślinność[edytuj | edytuj kod]

Wzniesienie w całości porośnięte monokulturowym lasem świerkowym regla dolnego[1]. Wzniesienie pod koniec XX wieku dotknęły zniszczenia wywołane katastrofą ekologiczną w Sudetach obecnie w miejscach częściowo zniszczonego drzewostanu porasta świerkowy młodnik.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • Na wschodnim zboczu wzniesienia znajduje się rozległe blokowisko skalne, w większości porośnięte lasem.
  • Na wschodnim zboczu wzniesienia znajduje się Kresowe źródło, z którego bierze początek Kresowy Potok dopływ Białej Lądeckiej[1].

Turystyka[edytuj | edytuj kod]

Przez szczyt wzniesienia prowadzi szlak turystyczny żółty szlak turystyczny z Bielic do Stronia Śląskiego przez Przełęcz Dział[1].
Wzniesienie zaliczane jest do "Tysięczników Ziemi Kłodzkiej"[4]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h Słownik geografii turystycznej Sudetów. redakcja Marek Staffa. T. 16: Masyw Śnieżnika i Góry Bialskie. Warszawa: Wydawnictwo PTTK „Kraj”, 1993, s. 258. ISBN 83-7005-341-6.
  2. Rozporządzenie M A P z dnia 28 maja 1949 r. str.8 poz.102
  3. Wzniesienie na map cz.
  4. Tysięczniki

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]