Iwinka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Iwinka
Ilustracja
Widok na wzniesienie od strony północno-wschodniej ze zbocza wzniesienia Kowadło
Państwo  Polska
 Czechy
Pasmo Sudety
Góry Bialskie
Wysokość 1079 m n.p.m.
Położenie na mapie Sudetów
Mapa lokalizacyjna Sudetów
Iwinka
Iwinka
Ziemia50°14′28,92″N 16°58′50,44″E/50,241367 16,980678

Iwinka (1079 m n.p.m.) – szczyt w Górach Bialskich w Sudetach Wschodnich, leżący na granicznym grzbiecie, oddzielającym Polskę od Czech.

Pod szczytem Iwinki

Według (Regionalizacji fizycznogeograficznej Polski) J. Kondrackiego Góry Bialskie są częścią Gór Złotych, więc Iwinka znajduje się w Gór Złotych (332.61).

Wzniesienie położone w Sudetach Wschodnich, w południowej części Gór Bialskich, na terenie Śnieżnickiego Parku Krajobrazowego, na południowo-wschodnim rozrogu odchodzącym od Rudawca, między wzniesieniem Dział po południowo-wschodniej stronie i wzniesieniem Rudawiec po północno-zachodniej stronie, około 3,8 km na południowy zachód od małej wioski Bielice.

Graniczne wzniesienie o spłaszczonym, słabo zarysowanym wierzchołku, jest ledwo zauważalne w terenie. Należy do najwyższych szczytów Gór Bialskich. Wznosi się z płaskiej prawie grani granicznej, na krawędzi "worka bialskiego". Wzniesienie położone na kontynentalnym dziale wodnym, w całości zbudowane ze skał metamorficznych łupków łyszczykowych i gnejsów gierałtowskich, porośnięte w większości naturalnym lasem regla dolnego, a w partiach szczytowych regla górnego. Północne i wschodnie zbocza góry porasta Puszcza Jaworowa, której najbardziej cenne fragmenty objęte są ochroną jako rezerwat przyrody Puszcza Śnieżnej Białki, która stanowi teren dziki i niecywilizowany, z rzadkimi gatunkami flory i fauny. Wzniesienie pod koniec XX wieku dotknęły zniszczenia wywołane katastrofą ekologiczną w Sudetach.

Ciekawostka[edytuj | edytuj kod]

  • Na zboczu wzniesienia, na terenie rezerwatu, w pobliżu zielonego szlaku, znajdują się pozostałości po domku myśliwskim, spalonym w okresie PRL, prawdopodobnie przez żołnierzy WOP. Domek zbudowano w pierwszej połowie XIX wieku na polecenie Marianny Orańskiej, właścicielki tutejszych dóbr[1].
  • Zbocza wzniesienia porasta fragment naturalnego lasu liściastego, w pobliżu jego górnej granicy występuje relikt dawnej Puszczy Sudeckiej, w którym zachowały się ponad 150-letnie buki i jawory oraz skarłowaciały starodrzew jarzębiny.
  • Ze względu na położenie w najdzikszym rejonie, wzniesienie stanowiło jedno z bezpiecznych miejsc kurierów zielonej granicy i myśliwych bez licencji.

Turystyka[edytuj | edytuj kod]

Obok szczytu prowadzi szlak turystyczny

  • szlak turystyczny zielony zielony – fragment prowadzący z Orłowca na Halę pod Śnieżnikiem i dalej, przechodzi północno-wschodnim zboczem wzniesienia przez środek rezerwatu, omijając szczyt.
  • Szczyt nie jest oznakowany i nie prowadzi na niego szlak, do szczytu dochodzi się od zielonego szlaku wzdłuż granicy państwa, wąskim pasem pozbawionym drzew.
  • Szczyt położony jest na zalesionym terenie i nie stanowi punktu widokowego. Ze zbocza Iwinki rozciąga się panorama na Góry Bialskie.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Słownik geografii turystycznej Sudetów, tom 16 Masyw Śnieżnika i Góry Bialskie, red. Marek Staffa, Wydawnictwo PTTK "KRAJ", Warszawa 1993, ​ISBN 83-7005-095-6
  2. Masyw Śnieżnika, Góry Bialskie, Góry Złote, Krowiarki. Skala 1:40000. Jelenia Góra: Wydawnictwo Turystyczne Plan, 2005. ​ISBN 83-911777-1-8