Pałac Krasińskich na Ursynowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pałac Krasińskich
Obiekt zabytkowy nr rej. 642 z 1 lipca 1965
Ilustracja
Pałac Krasińskich
Państwo  Polska
Województwo  mazowieckie
Miejscowość Warszawa
Adres ul. Nowoursynowska 166
Styl architektoniczny klasycyzm
neorenesans
Architekt Piotr Aigner
Kondygnacje 1
Rozpoczęcie budowy 1776
Ważniejsze przebudowy 1858
Pierwszy właściciel Izabela Lubomirska
Kolejni właściciele Aleksandra Potocka
Grzegorz Wykowski
Ignacy Kochanowski
Julian Ursyn Niemcewicz
Ludwik Krasiński
Adam Krasiński
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Pałac Krasińskich
Pałac Krasińskich
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Pałac Krasińskich
Pałac Krasińskich
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Pałac Krasińskich
Pałac Krasińskich
Ziemia52°09′50,12″N 21°02′50,18″E/52,163922 21,047272

Pałac Krasińskich – pałac znajdujący się na warszawskim Ursynowie przy ul. Nowoursynowskiej 166.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Około roku 1776 księżna Izabela Lubomirska z Czartoryskich wybudowała mały pałac dla swej córki Aleksandry Potockiej z Lubomirskich. Przez pewien czas mieszkał tu Józef Maisonneuve, zaś już od roku 1785 do 1799 budynek był własnością Aleksandry Potockiej z Lubomirskich, żony Stanisława Kostki. Kostka Potocki rozbudował pałac według projektu Piotra Aignera. Następnie pałac był w posiadaniu Grzegorza Wykowskiego, później zaś Ignacego Kochanowskiego. Od roku 1822 był własnością Juliana Ursyna Niemcewicza, który w pałacu stworzył bibliotekę, gromadząc cenne zbiory. Bywał tu Juliusz Słowacki.

Po roku 1832 pałac należał do lekarza Wilhelma Malcza; później na krótko znów należał do Potockich, po czym od 1857 zajmowała go rodzina Krasińskich. W latach 1858–1860 całkowicie przebudowano pałac pod kierunkiem Zygmunta Rospendowskiego. Nadano mu styl neorenesansowy, zaś frontową elewację bogato ozdobiono płaskorzeźbami wykonanymi przez Faustyna Cenglera przedstawiającymi hetmanów: Stanisława Koniecpolskiego, Stefana Czarnieckiego, Pawła Jana Sapiehy, Jana Tarnowskiego; we wnękach postawiono figury Fortuny i Ceres. W tympanonie znalazł się herb Ślepowron (Krasińskich) wraz z rzeźbami dzieci symbolizującymi pory roku.

Od roku 1895 pałac należał do Ludwika Krasińskiego, później zaś do Adama Krasińskiego, który w roku 1906 podarował Ursynów (wraz z tymże pałacem) Polskiej Macierzy Szkolnej. Od tego czasu mieściły się w budynku siedziby placówek oświatowych. Od 1921 jego właścicielem był hrabia Edward Raczyński. Przekazał on pałac Ministerstwu Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego.

Zniszczony podczas I wojny światowej przez wojska rosyjskie; nie ucierpiał jednak podczas II wojny światowej.

Od 1956 nieruchomość należy do Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego[1]. Mieści się w nim m.in. rektorat uczelni. Ze względu na swą funkcję przez środowisko uczelniane nazywany jest „pałacykiem Rektorskim”.

Przy pałacu rośnie Drzewo Niemcewiczaorzech czarny (Juglans nigra), będący pomnikiem przyrody[2]. Park przy pałacu graniczy z rezerwatem przyrody Skarpa Ursynowska.

W kulturze masowej[edytuj | edytuj kod]

Pałac odtwarzał siedzibę fundacji Jurka Kilera w filmie Kiler-ów 2-óch oraz ambasadę Bułgarii w produkcji Bulgarski Pościkk Zespołu Filmowego „Skurcz”.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Tadeusz S. Jaroszewski: Księga pałaców Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1985, s. 68. ISBN 83-223-2047-7.
  2. Pomniki przyrody na terenie m.st. Warszawy. Pomniki przyrody na terenie dzielnicy Ursynów. W: Urząd m.st. Warszawy [on-line]. bip.warszawa.pl. [dostęp 2019-07-02].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]