Pałac Prymasowski w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pałac Prymasowski
Obiekt zabytkowy nr rej. 520 z 1.07.1965
Widok na pałac od strony ul.Senatorskiej
Widok na pałac od strony ul.Senatorskiej
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Adres ul. Senatorska 13/15
00-075 Warszawa
Pierwszy właściciel Wojciech Baranowski
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Pałac Prymasowski
Pałac Prymasowski
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Pałac Prymasowski
Pałac Prymasowski
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Pałac Prymasowski
Pałac Prymasowski
Ziemia 52°14′43,28″N 21°00′44,38″E/52,245356 21,012329

Pałac Prymasowski – pałac znajdujący się przy ul. Senatorskiej 13/15 w Warszawie.

Historia[edytuj]

Budowa pałacu rozpoczęła się pod koniec XVI wieku z inicjatywy biskupa płockiego Wojciecha Baranowskiego. Gdy został prymasem przekazał ten pałac kapitule gnieźnieńskiej w roku 1610. Zniszczony w latach najazdu szwedzkiego 1655-1660. Do jego odbudowy zatrudniono Józefa Fontanę. Po raz kolejny spustoszony przez Sasów, Wołochów i Kozaków w 1704. Odbudował go ze zniszczeń prymas Stanisław Szembek.

Do roku 1795 wnętrza pałacu pełniły funkcję mieszkań prymasów. W tym czasie był kilkakrotnie rozbudowywany. Pod koniec XVII wieku rozbudową pałacu zajął się Tylman z Gameren. Natomiast w pierwszej połowie XVIII wieku przebudowano ten pałac w stylu rokokowym na rezydencję prymasa Adama Ignacego Komorowskiego.

W listopadzie 1767 w pałacu odbywały się posiedzenia delegacji wyłonionej przez Sejm Repninowski do traktowania z posłem rosyjskim Nikołajem Repninem w sprawie równouprawnienia innowierców[1].

W latach 1777-1783 Antoni Kazimierz Ostrowski podjął generalną przebudowę pałacu. Architektem za nią odpowiedzialnym był Efraim Szreger; ukończył ją Michał Jerzy Poniatowski w stylu klasycystycznym. Korpus główny został wtedy wzbogacony o skrzydła boczne z pawilonami, ryzalit korpusu zyskał zaś czterokolumnowy portyk. Architektami wnętrz pałacu byli Jan Chrystian Kamsetzer i Szymon Bogumił Zug.

W XVIII wieku przeznaczony na różne cele. Mieściła się w nim Kamera Warszawska, Rejencja Pruska, Zarząd Warszawskiego Policmajstra, Komisja Rządowa Wojny, Szkoła Junkrów. Podczas dwudziestolecia międzywojennego było tu Ministerstwo Rolnictwa i Reform Rolnych.

Zniszczony podczas obrony Warszawy w 1939, został odbudowany po wojnie.

Przez wiele lat był oddziałem urzędu stanu cywilnego. Obecnie właścicielem obiektu jest spółka ZPR Media. W kwietniu 2016 w pałacu otwarto butikowy Hotel Bellotto[2].

Przypisy

  1. Aleksander Kraushar, Książę Repnin i Polska, Warszawa 1900 t. II, s. 127.
  2. Tomasz Urzykowski. Pałac Prymasowski stał się hotelem. „Gazeta Stołeczna”, s. 6, 15 czerwca 2016.