Adam Ignacy Komorowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy prymasa. Zobacz też: Inne osoby o tym imieniu i nazwisku.
Adam Ignacy Komorowski
prymas Polski i Litwy
Ilustracja
Herb Adam Ignacy Komorowski
Kraj działania  I Rzeczpospolita
Data i miejsce urodzenia 24 maja 1699
Trzeszozanica
Data śmierci 2 marca 1759
Arcybiskup gnieźnieński, prymas Polski
Okres sprawowania 1749–1759
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 3 września 1724
Sakra biskupia 28 października 1749
Odznaczenia
Order Orła Białego
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 28 października 1749
Konsekrator Andrzej Stanisław Załuski
Współkonsekratorzy Wacław Hieronim Sierakowski
Michał Kunicki
Krzysztof Michał Dobiński
Marcin Załuski
Adam Ignacy Komorowski.JPG

Adam Ignacy Komorowski herbu Korczak (ur. 24 maja 1699, zm. 2 marca 1759) – arcybiskup gnieźnieński, prymas Polski, prepozyt krakowskiej kapituły katedralnej w latach 1737-1749, kanclerz kapituły katedralnej krakowskiej w latach 1724-1737, archidiakon kapituły kolegiackiej sądeckiej w latach 1729-1736, prepozyt kapituły kolegiackiej św. Michała na Zamku Wawelskim w latach 1743-1749, kanonik kapituły kolegiackiej tarnowskiej prebendy p.w. Rozesłania Apostołów do 1749 roku[1], prepozyt kapituły kolegiackiej pilickiej w latach 1733-1749, kanonik kapituły kolegiackiej pilickiej prebendy p.w. Jana Chrzciciela do 1726 roku[2].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Doktor obojga praw, homiletyk. Zwolennik Augusta III. W 1739 wydał w Warszawie dzieło Obrona stanu duchownego przeciw zarzutom stanu świeckiego. W 1748 mianowany arcybiskupem gnieźnieńskim, co wywołało liczne protesty szlachty. W 1749 otrzymał Order Orła Białego. Zamieszkał w Skierniewicach, organizując tam okazały dwór prymasowski. Na sejmie 1752 występował za zwiększeniem liczby wojska, proponował zwiększenie dochodów skarbu państwowego przez sprzedaż urzędów, wprowadzenie cła generalnego 3% od szlachty i 6% od mieszczaństwa, zwiększenie opodatkowania Żydów, reformę mennicy. Był stronnikiem familii Czartoryskich. W czasie wojny siedmioletniej, gdy w 1756 August III został uwięziony przez Prusaków, wyjednał jego uwolnienie. W 1758 popierał Karola Krystiana syna Augusta III w jego staraniach o księstwo kurlandzkie.

Pochowany w kolegiacie łowickiej.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Szczepaniak błędnie uważa, że zmarł w 1749 roku
  2. Jan Szczepaniak, Spis prałatów i kanoników kapituły katedralnej oraz kapituł kolegiackich diecezji krakowskiej (XVIII wiek), Kraków 2008, s. 13, 15, 69, 77, 120, 1233, 147.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]