Paryż-Roubaix

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tor kolarski w Roubaix, gdzie znajduje się meta wyścigu

Wyścig Paryż-Roubaix (nazwa oryginalna z franc. Paris-Roubaix) – jeden z najsłynniejszych klasycznych wyścigów kolarskich, organizowany corocznie, w jedną z niedziel kwietnia, w północnej Francji przez Amaury Sport Organisation. Jeden z kilku "pomników kolarstwa" ("monumentów kolarstwa"). Jego główną cechą charakterystyczną są odcinki wytyczone po bruku z kamienia polnego, dlatego zaliczany jest również do tzw. "wiosennych klasyków brukowych".

Od 2005, decyzją UCI wyścig został włączony do cyklu ProTour. Od 2008 organizatorzy postanowili wyłączyć wyścig z cyklu ProTour, od tejże edycji należał przez kilka lat do kategorii wyścigów bezpośrednio niższej od ProTour (2008 HC, 2009 HIS). W 2011 UCI ponownie włączyła wyścig do cyklu zawodów o najwyższej randze - do nowo powstałego World Tour. Pomimo to cały czas pozostaje jednym z najbardziej prestiżowych i najtrudniejszych wyścigów jednodniowych świata.

Wyścig posiada kilka przydomków. Najsłynniejszy z nich to "piekło północy". Określa się go również, jako "królową klasyków", "wyścig wielkanocny" lub "piekielną niedzielę". Jego dystans wynosi 259 km, z czego aż 55 km przebiega po "kocich łbach" – wąskich uliczkach wybrukowanych XIX-wieczną kostką. Zawodnicy przed startem zakładają wzmocnione łańcuchy i koła oraz smarują się specjalnymi maściami chroniącymi przy upadkach. Ostatnie metry wyścigu tradycyjnie rozgrywane są na betonowym torze kolarskim w Roubaix.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pomysłodawcami wyścigu byli dwaj przemysłowcy branży tekstylnej z Roubaix: Théodore Vienne i Maurice Perez, a głównym powodem - fakt wybudowania przez nich toru kolarskiego (welodromu) w tym mieście (oddanie do użytku 9 czerwca 1895). Postanowili zorganizować imprezę, która swój finisz miałaby mieć na owym welodromie. Premierowa edycja odbyła się 19 kwietnia 1896, a pierwszym zwycięzcą został Niemiec Joseph Fischer. Najwięcej zwycięstw w historii wyścigu odniosło dwóch Belgów: Roger De Vlaeminck i Tom Boonen, którzy triumfowali cztery razy.

Lista zwycięzców[edytuj | edytuj kod]

1896 Joseph Fischer  Cesarstwo Niemieckie
1897 Maurice Garin  Francja
1898 Maurice Garin  Francja
1899 Albert Champion  Francja
1900 Émile Bouhours  Francja
1901 Lucien Lesna  Francja
1902 Lucien Lesna  Francja
1903 Hippolyte Aucouturier  Francja
1904 Hippolyte Aucouturier  Francja
1905 Louis Trousselier  Francja
1906 Henri Cornet  Francja
1907 Georges Passerieu  Francja
1908 Cyrille Van Hauwaert  Belgia
1909 Octave Lapize  Francja
1910 Octave Lapize  Francja
1911 Octave Lapize  Francja
1912 Charles Crupelandt  Francja
1913 François Faber  Luksemburg
1914 Charles Crupelandt  Francja
1919 Henri Pélissier  Francja
1920 Paul Deman  Belgia
1921 Henri Pélissier  Francja
1922 Berten Dejonghe  Belgia
1923 Heiri Suter  Szwajcaria
1924 Jules Van Hevel  Belgia
1925 Felix Sellier  Belgia
1926 Julien Delbecque  Belgia
1927 Georges Ronsse  Belgia
1928 André Leducq  Francja
1929 Charles Meunier  Belgia
1930 Julien Vervaecke  Belgia
1931 Gaston Rebry  Belgia
1932 Romain Gijssels  Belgia
1933 Sylvère Maes  Belgia
1934 Gaston Rebry  Belgia
1935 Gaston Rebry  Belgia
1936 Georges Speicher  Francja
1937 Jules Rossi  Włochy
1938 Lucien Storme  Belgia
1939 Emile Masson jr  Belgia
1943 Marcel Kint  Belgia
1944 Maurice Desimpelaere  Belgia
1945 Paul Maye  Francja
1946 Georges Claes  Belgia
1947 Georges Claes  Belgia
1948 Rik Van Steenbergen  Belgia
1949 André Mahé  Francja
1950 Fausto Coppi  Włochy
1951 Antonio Bevilacqua  Włochy
1952 Rik Van Steenbergen  Belgia
1953 Germain Derijcke  Belgia
1954 Raymond Impanis  Belgia
1955 Jean Forestier  Francja
1956 Louison Bobet  Francja
1957 Fred De Bruyne  Belgia
1958 Leon Van Daele  Belgia
1959 Noël Foré  Belgia
1960 Pino Cerami  Belgia
1961 Rik Van Looy  Belgia
1962 Rik Van Looy  Belgia
1963 Emiel Daems  Belgia
1964 Peter Post  Holandia
1965 Rik Van Looy  Belgia
1966 Felice Gimondi  Włochy
1967 Jan Janssen  Holandia
1968 Eddy Merckx  Belgia
1969 Walter Godefroot  Belgia
1970 Eddy Merckx  Belgia
1971 Roger Rosiers  Belgia
1972 Roger De Vlaeminck  Belgia
1973 Eddy Merckx  Belgia
1974 Roger De Vlaeminck  Belgia
1975 Roger De Vlaeminck  Belgia
1976 Marc Demeyer  Belgia
1977 Roger De Vlaeminck  Belgia
1978 Francesco Moser  Włochy
1979 Francesco Moser  Włochy
1980 Francesco Moser  Włochy
1981 Bernard Hinault  Francja
1982 Jan Raas  Holandia
1983 Hennie Kuiper  Holandia
1984 Sean Kelly  Irlandia
1985 Marc Madiot  Francja
1986 Sean Kelly  Irlandia
1987 Éric Vanderaerden  Belgia
1988 Dirk Demol  Belgia
1989 Jean-Marie Wampers  Belgia
1990 Eddy Planckaert  Belgia
1991 Marc Madiot  Francja
1992 Gilbert Duclos-Lassalle  Francja
1993 Gilbert Duclos-Lassalle  Francja
1994 Andrij Czmil  Ukraina
1995 Franco Ballerini  Włochy
1996 Johan Museeuw  Belgia
1997 Frédéric Guesdon  Francja
1998 Franco Ballerini  Włochy
1999 Andrea Tafi  Włochy
2000 Johan Museeuw  Belgia
2001 Servais Knaven  Holandia
2002 Johan Museeuw  Belgia
2003 Peter Van Petegem  Belgia
2004 Magnus Bäckstedt  Szwecja
2005 Tom Boonen  Belgia
2006 Fabian Cancellara  Szwajcaria
2007 Stuart O'Grady  Australia
2008 Tom Boonen  Belgia
2009 Tom Boonen  Belgia
2010 Fabian Cancellara  Szwajcaria
2011 Johan Vansummeren  Belgia
2012 Tom Boonen  Belgia
2013 Fabian Cancellara  Szwajcaria
2014 Niki Terpstra  Holandia
2015 John Degenkolb  Niemcy

Polacy w Paryż-Roubaix[edytuj | edytuj kod]

Trasa wyścigu 2006
1990
14. Joachim Halupczok
73. Zenon Jaskuła
1993
52. Cezary Zamana
1994
48. Cezary Zamana
1997
51. Zbigniew Spruch
69. Marek Leśniewski
1999
14. Zbigniew Spruch
2000
15. Zbigniew Spruch
2001
DNF Piotr Wadecki
2002
15. Zbigniew Spruch
2003
DNF Zbigniew Spruch
2006
DNF Piotr Mazur
2009
89. Marcin Sapa
HD[1] Maciej Bodnar
2010
DNF Marcin Sapa
2011
93. Jarosław Marycz
2012
DNF Jarosław Marycz
2013
56. Maciej Bodnar
2014
42. Maciej Bodnar
2015
DNF Maciej Bodnar

Przypisy

  1. poza limitem czasu

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]