Pierre Harmel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pierre Harmel - 36092X5X22.JPG

Pierre Charles José Marie Harmel (ur. 16 marca 1911 w Ukkel, zm. 15 listopada 2009[1]) - belgijski prawnik, polityk chadecki, premier.

Był profesorem prawa i wykładowcą na uniwersytecie w Liège.

Od 1946 był deputowanym, a od 1971 do 1977 - senatorem, gdzie od 19 października 1973 do 9 marca 1977 był prezydentem izby.

Od 8 czerwca 1950 do 23 kwietnia 1954 był ministrem edukacji w rządach: Jeana Duvieusarta, Josepha Pholiena, Jeana Van Houtte. Od 23 czerwca 1958 do 6 listopada 1958 był ministrem sprawiedliwości, następnie - do 3 września 1960 - ministrem kultury, a później - do 25 kwietnia 1961 - ministrem administracji w trzech kolejnych gabinetach Gastona Eyskensa. Od 28 lipca 1965 do 19 marca 1966 był premierem. Od 19 marca 1966 do 26 stycznia 1973 był ministrem spraw zagranicznych w rządach Paula Vanden Boeynantsa i Gastona Eyskensa.

Od grudnia 2007 był najdłużej żyjącym premierem Belgii (do tego czasu najdłużej żyjącym premierem był Camille Huysmans).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]