Leo Tindemans

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Leo Tindemans
Ilustracja
Leo Tindemans (2009)
Pełne imię i nazwisko

Leonard Clemence Tindemans

Data i miejsce urodzenia

16 kwietnia 1922
Zwijndrecht

Data i miejsce śmierci

26 grudnia 2014
Edegem

Premier Belgii
Okres

od 25 kwietnia 1974
do 20 października 1978

Przynależność polityczna

CVP

Poprzednik

Edmond Leburton

Następca

Paul Vanden Boeynants

Przewodniczący Europejskiej Partii Ludowej
Okres

od 1976
do 1985

Przynależność polityczna

CVP

Następca

Piet Bukman

Leonard Clemence „Leo” Tindemans (ur. 16 kwietnia 1922 w Zwijndrecht[1], zm. 26 grudnia 2014 w Edegem[2]) – belgijski i flamandzki polityk, w latach 1974–1978 premier Belgii, działacz Chrześcijańskiej Partii Ludowej, wieloletni minister i parlamentarzysta krajowy oraz europejski, pierwszy przewodniczący Europejskiej Partii Ludowej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Kształcił się na uczelniach w Antwerpii i Gandawie w zakresie nauk handlowych. Jako wykładowca akademicki był profesorem na Katholieke Universiteit Leuven[3].

Działalność polityczną podjął w ramach chadecji. Pomiędzy 1961 i 1989 wybierany do federalnej Izby Reprezentantów. Od 1965 do 1973 pełnił funkcję burmistrza Edegem[3]. Od 1968 do 1972 był ministrem do spraw wspólnot, następnie przez rok ministrem rolnictwa i klasy średniej w gabinecie Gastona Eyskensa[1]. W latach 1973–1974 zajmował stanowisko wicepremiera oraz ministra ds. budżetu w rządzie Edmonda Leburtona[1][3].

25 kwietnia 1974 objął urząd premiera w ramach koalicji chadeków z liberałami. 3 czerwca 1977 utworzył swój drugi gabinet, urzędując do 20 października 1978[3]. Zrezygnował w związku z brakiem możliwości realizacji reform zapisanych w porozumieniu Egmontpact[2]. W trakcie pełnienia funkcji premiera angażował się także w sprawy europejskie. W 1976 został przewodniczącym nowo powstałej Europejskiej Partii Ludowej, którą kierował do 1985[3]. Od 1979 do 1982 stał także na czele Chrześcijańskiej Partii Ludowej[4].

W 1979 z powodzeniem wystartował do Parlamentu Europejskiego I kadencji[5], otrzymując rekordowe w historii wyborów w Belgii poparcie wynoszące blisko milion preferencyjnych głosów[2]. Z PE odszedł w 1981, obejmując stanowisko ministra spraw zagranicznych w rządzie Wilfrieda Martensa. Funkcję tę pełnił do 1989 w kolejnych gabinetach tego premiera[1][3]. Następnie do 1999 przez dwie kadencje ponownie zasiadał w Parlamencie Europejskim, w latach 1992–1994 kierując frakcją Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci)[5].

Uhonorowany doktoratami honoris causa przez City University w Londynie, Heriot-Watt University w Edynburgu i Uniwersytet Georgetown w Waszyngtonie[2]. W 1976 otrzymał Nagrodę Karola Wielkiego[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Tindemans, Léo (ang.). rulers.org. [dostęp 2015-01-03].
  2. a b c d Michaël Torfs: The „man of a million votes” Leo Tindemans has passed away (ang.). deredactie.be, 26 grudnia 2014. [dostęp 2015-01-03].
  3. a b c d e f Leo Tindemans (niderl.). premier.fgov.be. [dostęp 2015-01-03].
  4. Leaders of Belgium (ang.). terra.es. [dostęp 2015-01-03].
  5. a b Profil na stronie Parlamentu Europejskiego. [dostęp 2015-01-03].
  6. Le Prix Charlemagne (fr.). aachen.de. [dostęp 2015-01-03].