Piotr Motylewicz
![]() | |
![]() | |
Data i miejsce urodzenia |
21 czerwca 1915 |
---|---|
Data i miejsce śmierci |
7 stycznia 1944 |
Przebieg służby | |
Lata służby |
1935–1944 |
Siły zbrojne |
|
Jednostki |
54 Pułk Piechoty Strzelców Kresowych, 49 Huculski Pułk Strzelców, 51 Pułk Piechoty Strzelców Kresowych, 1 Brygada Strzelców (PSZ), IV Odcinek Wachlarza, Kedyw Okręgu Wilno AK, 6 Wileńska Brygada AK |
Stanowiska |
dowódca plutonu, dowódca patrolu dywersyjnego, zastępca dowódcy pododcinka, instruktor dywersji, zastępca dowódcy oddziału, dowódca brygady AK |
Główne wojny i bitwy | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a8/Bury_i_szcepcio.jpg/240px-Bury_i_szcepcio.jpg)
Piotr Paweł Motylewicz vel Piotr Demkowski pseud.: „Krzemień”, „Grab”, „Szczepcio” (ur. 21 czerwca 1915 w Nosolowicach (obecnie w Czechach), zm. 7 stycznia 1944 pod Mikuliszkami (powiat oszmiański)) – oficer Wojska Polskiego, Polskich Sił Zbrojnych i Armii Krajowej, porucznik piechoty służby stałej, cichociemny.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Był synem Michała, urzędnika kolejowego, i Rozalii z domu Hrycyszyn.
Chodził do szkoły powszechnej w Hucisku Turzańskim, a następnie, w latach 1926–1934 do Państwowego Gimnazjum w Brzeżanach, gdzie zdał maturę w 1934 roku. Był harcerzem. Po ukończeniu gimnazjum został powołany do wojska. Odbył służbę zasadniczą w okresie od września 1935 roku do sierpnia 1936 roku na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty w 54 pułku piechoty Strzelców Kresowych 12 Dywizji Piechoty w Tarnopolu. Kontynuował naukę w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej-Komorowie w latach 1936–1938. Po jej ukończeniu dostał przydział na stanowisko dowódcy plutonu 1 kompanii I batalionu 49 Huculskiego Pułku Strzelców stacjonującego w Kołomyi.
We wrześniu 1939 roku walczył jako dowódca I plutonu 4. kompanii 51 pułku piechoty Strzelców Kresowych. W czasie bitwy o Giełczew 17 września był ranny. Przydzielony do Ośrodka Zapasowego 49 pułku piechoty wraz z oddziałem 19 września przekroczył granicę polsko-węgierską i został internowany w obozie oficerskim w Wyszehradzie, od 24 września do 27 października, kiedy udało mu się uciec i dotrzeć do Budapesztu, gdzie 30 października 1939 roku otrzymał paszport i przez Jugosławię dotarł 3 listopada do Modane we Francji. 4 listopada wstąpił do Wojska Polskiego we Francji, został skierowany do obozu Bessieres, a następnie został mianowany dowódcą plutonu w centrum szkolenia piechoty w Camp de Coëtquidan, gdzie służył od grudnia 1939 roku do 18 czerwca 1940 roku. Po upadku Francji 21 czerwca dostał się do Plymouth w Wielkiej Brytanii. Od lipca służył w II batalionie 1 Brygady Strzelców.
Zgłosił się do służby w kraju. Po przeszkoleniu w dywersji został zaprzysiężony 13 stycznia 1942 roku w Oddziale VI Sztabu Naczelnego Wodza. Zrzutu dokonano w nocy z 30 na 31 marca 1942 roku w ramach operacji „Belt” dowodzonej przez kpt. naw. Antoniego Voelnagela. W wyniku błędu pilota Motylewicz lądował w pobliżu obozu jeńców radzieckich w Baryczy, około 14 km od Końskich i około 7 km od placówki odbioru zrzutów. 4 zasobniki wpadły w ręce niemieckie[a]. Po aklimatyzacji w Warszawie przydzielono go na IV Odcinek Wachlarza na stanowisko dowódcy patrolu dywersyjnego, a potem zastępcy dowódcy pododcinka „Trójkąt B” z bazą na Królewszczyźnie. Prowadził szkolenie żołnierzy. Po rozbiciu Odcinka i rozwiązaniu Wachlarza w marcu 1943 roku wyjechał do Wilna, a następnie w kwietniu 1943 roku do Warszawy jako pracownik organizacji „Todt”. W maju 1943 roku wrócił do Wilna otrzymawszy przydział na stanowisko instruktora Kedywu Okręgu Wilno AK. Brał udział w wielu akcjach dywersyjnych, m.in.:
- w końcu maja 1943 roku wysadził pociąg niemiecki z amunicją artyleryjską koło Podgrodzia na trasie Wilno–Dyneburg
- zamach na agentkę Gestapo Danutę Wyleżyńską 23 czerwca 1943 roku, wraz z „Broną”[1]
- kilka akcji zdobycia broni i amunicji z transportów na linii Wilno-Święciany.
W lipcu 1943 roku został skierowany do organizacji oddziału partyzanckiego „Bariera”, „Roma”, później przekształconego w 6 Wileńską Brygadę AK. Od 19 sierpnia 1943 roku walczył jako zastępca dowódcy oddziału por. Adama Boryczki „Tońka”[1]. Szkolił żołnierzy oddziału, uczestniczył w akcjach bojowych dowodząc patrolami oddziału. W czasie ataku litewskiej i niemieckiej policji na 3 Wileńską Brygadę AK poderwał żołnierzy 6 Brygady i ruszył na odsiecz 3 Brygadzie. Poległ dowodząc brygadą 7 stycznia 1944 roku w Mikuliszkach. Został pochowany na wiejskim cmentarzu w Mikuliszkach.
Awanse
[edytuj | edytuj kod]- podporucznik służby stałej piechoty – 1 października 1938 roku
- porucznik – ze starszeństwem z dniem 30 marca 1942 roku.
Ordery i odznaczenia
[edytuj | edytuj kod]- Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari – pośmiertnie
- Krzyż Walecznych – pośmiertnie.
Upamiętnienie
[edytuj | edytuj kod]W lewej nawie kościoła św. Jacka przy ul. Freta w Warszawie odsłonięto w 1980 roku tablicę Pamięci żołnierzy Armii Krajowej, cichociemnych – spadochroniarzy z Anglii i Włoch, poległych za niepodległość Polski. Wśród wymienionych 110 poległych cichociemnych jest Piotr Motylewicz.
Uwagi
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Takie dane podaje Tucholski. Inne, bardziej szczegółowe dane podane są na stronie AK Okręg Kielce.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Cezary Chlebowski: Wachlarz, Monografia wydzielonej organizacji dywersyjnej Armii Krajowej, wrzesień 1941 – marzec 1943. Warszawa: Instytut Wydawniczy „Pax”, 1983. ISBN 83-211-0419-3.
- Krzysztof A. Tochman: Słownik biograficzny cichociemnych. T. 2. Rzeszów: Wydawnictwo „Abres”, 1996, s. 119–120. ISBN 83-902499-5-2.
- Jędrzej Tucholski: Cichociemni. Warszawa: Instytut Wydawniczy „Pax”, 1984, s. 369. ISBN 83-211-0537-8.
- Jędrzej Tucholski: Cichociemni 1941–1945 – Sylwetki spadochroniarzy. Wojskowy Instytut Historyczny, s. 63–64.
- Motylewicz Piotr Paweł. [dostęp 2013-12-10].
- Cichociemni
- Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (władze RP na uchodźstwie)
- Odznaczeni Krzyżem Walecznych
- Oficerowie Armii Krajowej
- Oficerowie 6 Wileńskiej Brygady Armii Krajowej
- Podporucznicy piechoty II Rzeczypospolitej
- Porucznicy piechoty Polskich Sił Zbrojnych
- Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska)
- Żołnierze Wachlarza
- Żołnierze Wojska Polskiego internowani na Węgrzech w czasie II wojny światowej
- Urodzeni w 1915
- Zmarli w 1944