Pragmatyka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy językoznawstwa. Zobacz też: pragmatyka w prawie.

Pragmatyka (gr. πραγματικός pragmatikós – „czynny"[1][2], od πρᾶγμα prâgma – „czyn”, „zajęcie”[3]) – jeden z trzech działów semiotyki (obok semantyki i syntaktyki). Według Charlesa W. Morrisa, autora wspomnianego podziału, pragmatyka traktować ma o relacji między znakiem a odbiorcą (interpretatorem).

Ta dziedzina językoznawstwa i filozofii języka rozwinęła się w drugiej połowie XX wieku i zajmuje się z jednej strony kwestiami stosunków między znakami słownymi a interpretatorami (ludźmi je wypowiadającymi lub słuchającymi), które zachodzą w procesie komunikacji słownej, z drugiej zależnością znaczenia wyrażeń od kontekstu, w którym są użyte. Inaczej mówiąc, pragmatyka bada sposoby posługiwania się mową przez ludzi (w szczególności rozumienie i interpretowanie wypowiedzi w zależności od kontekstu), a także mechanizmy niejawnego przekazywania i uzyskiwania informacji przez wypowiedź oraz mechanizmy jej rozumienia.

Do najważniejszych teorii i pojęć pragmatycznych należą:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Władysław Kopaliński: pragmatyczny; pragmatyka; pragmatyzm. W: Słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych [on-line]. slownik-online.pl. [dostęp 2018-07-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-07-02)].
  2. Henry George Liddell, Robert Scott: πραγματικός (ang.). W: A Greek-English Lexicon [on-line]. [dostęp 2018-07-15].
  3. Henry George Liddell, Robert Scott: πρᾶγμα (ang.). W: A Greek-English Lexicon [on-line]. [dostęp 2018-07-15].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Stephen C. Levinson (2010) Pragmatyka, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa, tłumaczenie: Tadeusz Ciecierski, Katarzyna Stachowicz

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]