Przystanki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł 52°31′12″N 16°23′43″E
- błąd 38 m
WD 52°31'N, 16°24'E
- błąd 2292 m
Odległość 517 m
Przystanki
wieś
Ilustracja
Państwo  Polska
Województwo  wielkopolskie
Powiat szamotulski
Gmina Pniewy
Wysokość 93-101[1] m n.p.m.
Liczba ludności (2013) 145[2]
Strefa numeracyjna 61
Kod pocztowy 62-045
Tablice rejestracyjne PSZ
SIMC 0592800
Położenie na mapie gminy Pniewy
Mapa konturowa gminy Pniewy, po prawej nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Przystanki”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, po lewej znajduje się punkt z opisem „Przystanki”
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa konturowa województwa wielkopolskiego, po lewej znajduje się punkt z opisem „Przystanki”
Położenie na mapie powiatu szamotulskiego
Mapa konturowa powiatu szamotulskiego, blisko centrum na dole znajduje się punkt z opisem „Przystanki”
Ziemia52°31′12″N 16°23′43″E/52,520000 16,395278

Przystankiwieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie szamotulskim, w gminie Pniewy.

Wieś w sołectwie Lubosina, położona 17 km na południowy zachód od Szamotuł, na południowo-wschodnim brzegu jeziora Lubosińskiego.

Pierwsza wzmianka o wsi pochodzi z 1390 r. Stanowiła ona własność szlachecką. Wieś szlachecka Przistanki położona była w 1580 roku w powiecie poznańskim województwa poznańskiego[3]. Pod koniec XVIII w. właścicielami Przystanek byli Kowalscy, później Kamieńscy, następnie wieś przeszła w ręce niemieckiej rodziny de Rège, która ze swych majątków w Lubosinie i Przystankach utworzyła fundację rodzinną. W 1926 r. Przystanki stanowiły własność niemieckiej fundacji rodziny de Rège - majątek liczył 563 ha.

W 1851 przebywali w Przystankach w domu Kamieńskich - Teofil Lenartowicz - poeta i rzeźbiarz oraz Ewaryst Estkowski - pedagog i działacz oświatowy.

Dwór klasycystyczny z około 1860 r., parterowy, z obszerną wystawką pierwszego piętra na osi, z rozległym trójarkadowym gankiem. Został on rozbudowany pod koniec XIX w.; nawiązuje stylem do renesansowych willi włoskich. Przebudowywany kilkakrotnie w późniejszych latach. W drugiej poł. XX w. stanowił siedzibę szkoły podstawowej - obecnie już nieistniejącej.

Dwór klasycystyczny

Nad brzegiem jeziora rozciąga się park o pow. 4 ha, założony w połowie XIX w., z okazałym dębem o obw. 500 cm[4].

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa poznańskiego.

Panorama wsi

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Według: http://www.wysokosc.mapa.info.pl/
  2. S.C., Najwięcej jest 37-latków, "Gazeta Szamotulska", Nr 5 (884), 3 lutego 2014 r.
  3. Adolf Pawiński, Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym, t. I, Wielkopolska, Warszawa 1883, s. 24.
  4. R.Krygiel, P.Mordal, Vademecum Krajoznawcze Ziemi Szamotulskiej, PTTK Oddział w Szamotułach, Szamotuły 2002, s. 103.