Radio Ga Ga

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Radio Ga Ga
Singel zespołu Queen
z albumu The Works
Strona B „I Go Crazy"
Wydany 23 stycznia 1984
Nagrywany 1983
Gatunek rock
Długość
  • 5:49 (wersja z albumu)
  • 6:53 (12” wersja z winyla)
  • 6:01 (12” wersja instrumentalna)
Wydawnictwo EMI / Capitol
Producent Queen i Mack
Format Płyta gramofonowa
Singel po singlu

Radio Ga Ga – utwór brytyjskiej grupy rockowej Queen z albumu The Works (1984). Napisany został przez Rogera Taylora. Był wykonywany na żywo podczas tras koncertowych w latach 19841986.

Inspiracją do napisania utworu, jak utrzymuje Taylor, było wyrażenie często używane przez jego najstarszego, a wówczas 3-letniego syna (stąd też wziął się tytuł). Perkusista zamierzał początkowo umieścić go na swoim solowym albumie, lecz Freddie Mercury po zapoznaniu się z utworem doszedł do wniosku, że jest to wielka okazja na stworzenie przeboju. Basista John Deacon i gitarzysta Brian May przychylili się do zdania Mercury’ego i Taylor dokończył utwór wraz z resztą zespołu, rezygnując tym samym z solowej wersji.

Na liście przebojów Programu Trzeciego Polskiego Radia, utwór zadebiutował 4 lutego 1984 roku i dotarł do pozycji 1. W sumie spędził w zestawieniu 13 tygodni.

Utwór był jednym z pięciu, które Queen wykonał podczas koncertu Live Aid 13 lipca 1985 roku. Podczas The Freddie Mercury Tribute Concert w 1992 roku, utwór został wykonany przez Paula Younga.

Podczas tras koncertowych Queen + Paul Rodgers od 2005 do 2009 roku utwór wykonywał Roger Taylor.

Teledysk[edytuj | edytuj kod]

Swą popularność utwór zawdzięcza w pewnym stopniu nowatorskiemu jak na owe czasy teledyskowi. Część teledysku jest czarno-biała, druga część natomiast kolorowa. Oprócz całej gamy efektów specjalnych, członkowie Queen wykorzystali podczas jego realizacji elementy niemieckiego filmu Fritza Langa Metropolis z 1927 roku. W pierwszej części teledysku członkowie grupy jadą samochodem „z przyszłości”. W następnej części Mercury w czerwonym kostiumie wchodzi do komnaty z zegarem i przesuwa jego wskazówki. Po chwili pojawiają się sylwetki trzech pozostałych członków grupy (Taylor, May, Deacon). Najwięcej kłopotów sprawiła scena z refrenu utworu, w której członkowie zespołu wraz z tłumem rytmicznie klaszczą w dłonie. Muzycy długo nie mogli sobie poradzić z synchronizacją oklasków.

Nawiązania[edytuj | edytuj kod]

Amerykańska wokalistka Stefani Germanotta przyjęła swój pseudonim Lady Gaga inspirując się tytułem tego utworu[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Lady Gaga: Official Site (ang.). [dostęp 2010-04-02].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]