Rammstein

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
logo R+
Ilustracja
Rok założenia 1994
Pochodzenie  Niemcy
Gatunek Neue Deutsche Härte[1][2], industrial metal[3][2], heavy metal[3], industrial[2], metal alternatywny[3], metal progresywny[3]
Wydawnictwo muzyczne Motor Music, Republic Records, Slash Records, Universal Music Group
Powiązania Feeling B, First Arsch, Emigrate, Lindemann, Scala and Kolacny Brother
Obecni członkowie
Till Lindemann – wokal
Richard Z. Kruspe – gitara prowadząca
Paul Landers – gitara rytmiczna
Oliver Riedel – gitara basowa
Christoph „Doom” Schneider – perkusja
Christian „Flake” Lorenz – instrumenty klawiszowe
Strona internetowa
Logo Rammsteina

Rammstein (często zapisywane skrótowo jako R+) – niemiecki zespół industrial metalowy, nurtu Neue Deutsche Härte, powstały w 1994 roku. Grupa jest powszechnie uważana za najbardziej rozpoznawalnych artystów muzycznych pochodzenia niemieckiego na świecie. Od czasu założenia zespołu, jego skład pozostał niezmieniony i liczy sześciu członków – wokalistę Tilla Lindemanna, dwóch gitarzystów Richarda Z. Kruspe i Paula Landersa, basistę Olivera Riedela, perkusistę Christopha Schneidera oraz klawiszowca Christiana Lorenza[4]. Większość utworów grupy jest napisana w języku niemieckim, ale i również w języku angielskim, rosyjskim, hiszpańskim i francuskim[5]. Teksty piosenek formacji traktują między innymi o polityce, religii, seksie, legendach i historiach życiowych. Muzyka zespołu jest bardzo często nacechowana wpływami takich gatunków muzycznych jak techno czy house. Nakład ze sprzedaży wszystkich formatów wydawniczych sekstetu wynosi ponad 12 milionów egzemplarzy, co czyni ich zespołem metalowym z największą liczbą sprzedanych wydawnictw muzycznych w historii niemieckiego przemysłu fonograficznego. Formacja debiutowała w 1995 roku albumem Herzeleid, jednakże prawdziwy rozgłos zyskała dopiero po wydaniu albumu Sehnsucht z 1997 roku, który do chwili obecnej jest najlepiej sprzedającym się wydawnictwem zespołu[4]. W samych Stanach Zjednoczonych płyta ta sprzedała się w rekordowym nakładzie miliona egzemplarzy, otrzymując za to osiągnięcie certyfikat platynowej płyty[6], według Recording Industry Association of America, amerykańskiego zrzeszenia wydawców fonografii przyznającego wyróżnienia za nakład płyt. Oprócz tego, grupa może się poszczycić występem na nowojorskiej scenie Madison Square Garden, cieszącą się renomą goszczenia największych artystów światowej sceny muzycznej[7].

Geneza nazewnictwa[edytuj]

Nazwa zespołu pochodzi od amerykańskiej bazy lotniczej (Ramstein Air Base) w Niemczech, położonej obok miasta Ramstein-Miesenbach, w której miała miejsce katastrofa lotnicza, o której grupa nagrała utwór o tej samej nazwie[2]. Początkowo nazwa sekstetu brzmiała „Rammstein Flugschau”, która jednak w niedalekiej przyszłości została skrócona do Rammstein. Paul Landers, jeden z ówczesnych twórców nowej nazwy, w późniejszym czasie wyjaśnił, iż nowa nazwa zespołu była wymyślona prześmiewczo i ze względu na niewiedzę omyłkowo zapisana przez dwa M. Pomimo innych pomysłów na nazwę zespołu (m.in. Milch, Erde oraz Mutter), grupa pozostawiła ówczesne nazewnictwo[8].

Założenie i Herzeleid (1989-1996)[edytuj]

Zespół Rammstein założył gitarzysta Richard Kruspe. W 1989, po ucieczce z NRD do Berlina Zachodniego założył tam zespół Orgasm Death Gimmicks. W tym czasie był pod silnym wpływem amerykańskiej muzyki, szczególnie zespołu Kiss. Po upadku muru berlińskiego, przeprowadził się do miejscowości Schwerin, gdzie Till Lindemann (późniejszy wokalista zespołu) pracował jako wyplatacz koszów wiklinowych i grał na perkusji w zespole First Arsch. W tym czasie Oliver Riedel z zespołu The Inchtabokatables i Richard mieszkali razem w wynajmowanym mieszkaniu, natomiast Christoph Schneider grał w zespole Die Firma. Richard wkrótce uświadomił sobie, że muzyka którą dotąd tworzył nie odzwierciedla jego rzeczywistych sympatii i nie utożsamia się z nią. Stwierdził, że chciałby stworzyć coś nowego, co łączyłoby w sobie industrialne dźwięki z muzyką gitarową. Richard, Olivier oraz Christoph rozpoczęli prace nad urzeczywistnieniem swojego pomysłu. Wkrótce Kruspe uświadomił sobie, że nie potrafi jednocześnie pracować nad tworzeniem tekstów piosenek i komponowaniem muzyki więc namówił Tilla Lindemanna do dołączenia do zespołu. Pierwsze „odsłuchanie” przyszłego wokalisty zespołu odbyło się przypadkowo, gdy Richard podsłuchał go podczas wyplatania koszyków.

W 1994 odbył się konkurs dla amatorskich zespołów w Berlinie, którego zwycięzcy mieli możliwość nagrania czterech utworów demo na płytę w profesjonalnym studio nagraniowym. Kruspe, Schneider, Riedel, i Lindemann wzięli udział w tym turnieju i wygrali go, i tym samym przyciągnęli uwagę Paula Landersa, który chciał wziąć udział w ich muzycznym projekcie już po przesłuchaniu nagranego demo. Aby skompletować sekstet Rammstein zaprosiło do współpracy Christiana "Flake" Lorenza, który grał z Paulem H. Landersem w zespole Feeling B. Na początku Lorenz nie był przekonany do współpracy z zespołem, ale ostatecznie zgodził się.

Rammstein rozpoczął nagrywanie pierwszego studyjnego albumu Herzeleid ("Cierpienia serca") w marcu 1995 z producentem Jacobem Hellnerem. Ich pierwszy singiel Du riechst so gut ("Pachniesz tak dobrze") został opublikowany 17 sierpnia i umieszczony na albumie wydanym 24 września 1995. Również w tym roku zespół odbył trasą koncertową z zespołem Clawfinger w Warszawie i Pradze oraz zorganizował drugą trasę od 2 do 22 grudnia podczas której odbyło się 17 koncertów co znacznie zwiększyło popularność zespołu w Niemczech. Na początku 1996 odbyło się kilka kolejnych koncertów zespołu został wypuszczony drugi singiel zespołu Seemann 8 stycznia 1996.

27 marca Rammstein wystąpił w stacji telewizyjnej MTV w programie Hanging Out w Londynie, był to ich pierwszy koncert w Wielkiej Brytanii. Pierwsze zwiększenie zainteresowanie zespołem poza ojczyzną miało miejsce gdy dyrektor dźwiękowy Trent Reznor wybrał dwie piosenki Rammsteinu „Heirate mich” i „Rammstein”, dla filmu Zagubiona autostrada którego reżyserem był David Lynch. Ścieżka dźwiękowa do filmu została wydana w Stanach zjednoczonych pod koniec 1996, natomiast w Europie w kwietniu 1997.

Następnie Rammstein odbył trasę koncertową w Niemczech, Austrii i Szwajcarii od września do października 1996, wykonując rocznicowy koncert nazwany „100 lat Rammstein”. Gośćmi podczas tej trasy byli Moby, Bobo i Berlińska Orkiestra Sesyjna.

Muzyka i teksty[edytuj]

Styl grupy ewoluował, początkowo był mocno przesiąknięty elektroniką i industrialnymi dźwiękami, na ostatnich płytach brzmienie zespołu stało się bardziej naturalne, pojawiły się partie wykonywane przez chór i orkiestrę.

Muzykę grupy często określa się mianem Neue Deutsche Härte. Teksty piosenek poruszają tematy często uznawane za mroczne lub kontrowersyjne (jak np. utwór „Mein Teil” zainspirowany historią kanibala z Rotenburga czy „Wiener Blut” zainspirowany sprawą Josefa Fritzla[9][10]). Obracają się wokół miłości, samotności, perwersji i seksu („Rein raus”, „Bück dich”, „Pussy”, „Sehnsucht”, „Du riechst so gut”). Dotyczą także innych tematów – narkotyków („Adios”), polityki („Amerika”), nekrofilii („Heirate mich”), homoseksualizmu („Mann gegen Mann”), prostytucji („Te quiero puta!”), kazirodztwa i pedofilii („Laichzeit”, „Tier”, „Spiel mit mir”, "Halleluja").

Autorem większości oryginalnych tekstów Rammsteinu jest Till Lindemann.

Koncerty i teledyski[edytuj]

Koncerty Rammsteinu pełne są efektów pirotechnicznych. Zespół przygotowuje stroje i zachowanie na scenie (odgrywanie scen obrazujących teksty piosenek). Stałym elementem podczas wykonywania utworu „Rammstein” był płonący płaszcz noszony przez wokalistę, który nawiązuje do katastrofy, o której opowiada ów utwór, jednak w czasie trasy promującej album Reise, Reise został on zastąpiony miotaczami ognia przymocowanymi do rąk wokalisty. Częstym motywem jest także członek zespołu „odpływający” na pontonie niesionym przez widownię podczas wykonywania piosenki „Seemann” i „Stripped” oraz na ”Haifisch” lub podczas wykonywania utworu „Feuer frei!” płonące maski, za pomocą których muzycy plują kolumnami ognia.

Rammstein przykłada dużą wagę do teledysków. Pomysły są różnorodne – w „Ich will” zespół napada na bank i bierze zakładników; w „Ohne dich” wspinają się na najwyższy szczyt Alp Ötztalskich - Wildspitze; w „Sonne” z przedstawioną w krzywym zwierciadle bajką o królewnie Śnieżce i siedmiu krasnoludkach; miłosną balladą „Seemann” graną na wysypisku śmieci; czy prześmiewczym teledyskiem „Amerika”.

Inspirację dla swoich teledysków czerpią czasem z filmów, np. teledysk do utworu „Engel” (nagrodzony niemiecką nagrodą Echo) zainspirowany został przez film Od zmierzchu do świtu, a do „Du hast” przez Wściekłe psy Quentina Tarantino.

Zespół był oskarżany o fascynację nazizmem, zwłaszcza po wykorzystaniu fragmentów filmu Olympia Leni Riefenstahl w teledysku „Stripped”, po czym nagrał utwór „Links 2-3-4”, w którym odpowiedzał na oskarżenia stwierdzając, że zespół ma poglądy lewicowe.

Książki[edytuj]

Do tej pory ukazały się trzy książki związane z zespołem. W 1999 roku wydano Liederbuch – zbiór wszystkich informacji o wybranych czternastu utworach grupy (zawierający tabulatury, teksty itp.) W roku 2001 ukazała się książka Rammstein, zawierająca kolorowe zdjęcia, informacje o zespole, biografie jego członków, opis starszych utworów i ich teksty. Ostatnią jak do tej pory książką jest 53-stronicowa Tourbuch Deutschlandtour 2001, będąca zbiorem zdjęć z trasy koncertowej po Niemczech w 2001 roku wykonanych przez Matthiasa Matthiesa.

Dyskografia[edytuj]

 Osobny artykuł: Dyskografia zespołu Rammstein.

Albumy studyjne

Nagrody i wyróżnienia[edytuj]

Rok Kategoria Tytułem Nagroda Nota Źródło
1999 Best Metal Performance "Du hast" Grammy Nominacja [11]
2005 Best Live Band Rammstein Metal Hammer Golden Gods Awards Nominacja [12]
2006 Best Metal Performance "Mein Teil" Grammy Nominacja [13]
2010 Kerrang! Inspiration Rammstein Kerrang! Awards Laur [14]
Best Live Band Metal Hammer Golden Gods Awards Nominacja [15]
Event of the Year "Pussy" Nominacja
2011 Best Live Band Rammstein Revolver Golden Gods Awards Laur [16]
2012 Best International Band Nominacja [17]
Best Live Band Metal Hammer Golden Gods Awards Laur [18]
2013 Most Dedicated Fans Revolver Golden Gods Awards Nominacja [19]

Przypisy

  1. Axel Schmidt, Klaus Neumann-Braun: Die Welt der Gothics: Spielräume düster konnotierter Transzendenz. Wiesbaden VS, Verl. fur Sozialwiss, s. 269. ISBN 9783531158808.
  2. a b c d Garry Sharpe-Young: Rammstein Biography (ang.). www.musicmight.com. [dostęp 2012-12-12].
  3. a b c d Ed Nimmervoll: Rammstein Biography (ang.). allmusic.com. [dostęp 2009-09-24].
  4. a b Rammstein (Biografia), rmf.fm [dostęp 2017-05-31], Cytat: Rammstein to niemiecki zespół grający industrial metal. Powstał w 1994 roku, a jego skład pozostał od tamtego czasu niezmieniony. W kapeli grają: Till Lindemann, Richard Z. Kruspe, Paul Landers, Oliver Riedel, Christoph "Doom" Schneider oraz Christian "Flake" Lorenz. Według notowań Billboards Charts Rammstein sprzedał do tej pory ponad 12 milionów płyt i jest najbardziej rozpoznawalnym zespołem niemieckim na świecie. Zespół zadebiutował w 1995 roku albumem "Herzeleid", ale dopiero wydany dwa lata później "Sehnsucht" wywołał ogromny szum medialny wokół zespołu (...). Muzyka zespołu Rammstein to specyficzna mieszanka: znajdziemy w niej zarówno inspiracje muzyką techno, jak i house. W swoich tekstach muzycy nie boją się poruszać drażliwych kwestii: śpiewają o seksie, polityce i religii. Lubują się także w mrocznych historiach z przeszłości i legendach (...). (pol.).
  5. Paul H. Landers of German metal/industrial band Rammstein talks about "Liebe Ist Fuer Alle Da", chaoscontrol.com, 2009 [dostęp 2017-05-31] (ang.).
  6. Rammstein (Gold & Platinum), Recording Industry Association of America [dostęp 2017-05-31], Cytat:
    Previous Certification(s) : Platinum
    Certified Units: 1 Million
    (ang.).
  7. Justyna Kierzkowska, Rammstein z koncertowym DVD prosto z Ameryki, antyradio.pl [dostęp 2017-05-31], Cytat: 18000 biletów na to wydarzenie zostało wyprzedanych zaledwie w 30 minut (...). Koncert został zarejestrowany w nowojorskiej hali Madison Square Garden 12 listopada 2010 roku. Był to pierwszy występ Rammsteina w Stanach Zjednoczonych od 10 lat, trudno się więc dziwić, że cieszył się tak ogromnym zainteresowaniem (...). (pol.).
  8. Feeling B. Berlin: Schwarzkopf und Schwarzkopf, 2002, s. 262. ISBN 3-89602-418-3.
  9. Fritzl, Porno, Pussy – Wie Rammstein um Fans buhlt. Welt Online, 2009-10-16. [dostęp 2010-01-05].
  10. Rammstein: „Uns ist nichts zu peinlich”. Kurier, 2009-10-15. [dostęp 2010-01-05].
  11. 41st annual Grammy nominees (ang.). edition.cnn.com. [dostęp 2016-08-13].
  12. METAL HAMMER GOLDEN GODS Awards: Nominees Announced (ang.). www.blabbermouth.net. [dostęp 2015-08-16].
  13. MARIAH CAREY, KANYE WEST, JOHN LEGEND LEAD GRAMMY NOMINEES (ang.). www.mtv.com. [dostęp 2016-08-13].
  14. Kerrang Awards Winners Announced! (ang.). libel.co.nz. [dostęp 2016-01-29].
  15. METAL HAMMER GOLDEN GODS AWARDS NOMINEES 2010 (ang.). www.smnnews.com. [dostęp 2015-08-16].
  16. Robert Pasbani: REVOLVER GOLDEN GODS AWARDS 2011: The Winners & Full Show Recap (ang.). www.metalinjection.net. [dostęp 2015-08-15].
  17. Robert Pasbani: REVOLVER GOLDEN GODS AWARDS 2012 Nominees Announced; To Be Broadcast Live Online & Xbox (ang.). www.metalinjection.net. [dostęp 2015-08-15].
  18. Chad Childers: 2012 Metal Hammer Golden Gods Awards Winners Announced Read More: 2012 Metal Hammer Golden Gods Awards Winners Announced (ang.). loudwire.com. [dostęp 2015-08-16].
  19. Robert Pasbani: REVOLVER GOLDEN GODS Awards 2013: Winners And Performance Highlights (ang.). www.metalinjection.net. [dostęp 2015-08-15].

Linki zewnętrzne[edytuj]