Rekkared I

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Rekkared I
Król Wizygotów
ilustracja
Król Wizygotów
Okres od 586
do 601
Poprzednik Leowigild
Następca Liuwa II
Dane biograficzne
Data śmierci 601
Ojciec Leowigild
Dzieci Liuwa II
Konwersja katolicka Rekkareda I (Antonio Muñoz Degrain, Pałac Senatu w Madrycie).

Rekkared I, także Rekkaret[1]król wizygocki w latach 586-601. Objął tron po śmierci ojca, Leowigilda. Prowadził walki z Frankami o Septymanię, wprowadził katolicyzm w miejsce panującego dotąd arianizmu. Na trzecim synodzie toledańskim poparł uchwałę przeciwko Żydom.

Wojna z Frankami[edytuj | edytuj kod]

W roku 589 wojska wizygockie, dowodzone przez duksa Luzytanii, Klaudiusza, odniosły zwycięstwo nad Frankami nad rzeką Aude koło Carcassonne. Klęska na tyle zniechęciła Franków, że ponownie najechali oni Półwysep Iberyjski dopiero w roku 631[2].

Konwersja katolicka[edytuj | edytuj kod]

Pierwszym krokiem Rekkareda na drodze przyjęcia katolicyzmu było zwołanie narady biskupów ariańskich z katolickimi. Sam Rekkared aktywnie uczestniczył w obradach, mających na celu znalezienie prawdziwej wiary. Król opowiedział się po stronie katolicyzmu, a jako argument przedstawił fakt, że – jak dotąd – żaden arianin nie dokonał cudu[2].

Na kolejnym zjeździe, tym razem bez udziału biskupów ariańskich, Rekkared został przyjęty na łono Kościoła katolickiego. Stało się to zapewne już w lutym 587 roku[2], aczkolwiek jako datę konwersji króla podaje się niekiedy również rok 589[1].

Przyjęcie przez króla chrztu w obrządku katolickim wywołało wzburzenie wśród jego poddanych. Nie zabrakło przejawów otwartej opozycji. Na czele pierwszego spisku stał ariański biskup Meridy, Sunna. Po jego stronie opowiedziała się część wizygockich możnych, a nawet niektórzy komesowie. Wydarzeniem, świadczącym o tym, że spisek ten miał podłoże nie tylko religijne, jest fakt, że przyłączyło się do niego wielu prostych ludzi, od dawna wyznających katolicyzm. Niektóre źródła sugerują, iż spiskowcy zamierzali obalić króla[3].

Spisek został wykryty na skutek zdrady jednego ze sprzysiężonych, późniejszego króla Witeryka[4].

Na początku 589 roku wykryto następny spisek, zawiązany przez matkę Rekkareda, królową Galaswintę wspólnie z ariańskim biskupem Uldilą. Rychła śmierć królowej niejako rozwiązała sprawę[4].

Trzeci synod toledański[edytuj | edytuj kod]

Trzeci synod biskupów zebrał się na początku maja 589 roku w stolicy państwa, Toledo. Właściwe obrady rozpoczęły się 8 maja, po odwołaniu przez Rekkareda zakazu (obowiązującego od 40 lat) zbierania się synodów katolickich[5].

Obecni przedstawiciele do niedawna ariańskiego duchowieństwa publicznie obwieścili fakt dokonania konwersji i wyklęli herezję ariańską, ujmując anatemę w 23 artykułach. Synod rozszerzył jurysdykcyjne uprawnienia biskupów i podjął pewne kroki przeciw Żydom i ich religii[6].

Przy pełnej aprobacie Rekkareda, III synod toledański w 14 kanonie uchwał występował przeciwko ludności wyznania mojżeszowego. Nakazywał przymusowy chrzest dzieci zrodzonych ze związków mieszanych, żydowsko-chrześcijańskich. Zakazywał Żydom nabywania chrześcijańskich niewolników oraz wykonywania funkcji publicznych, związanych ze sprawowaniem sądów nad ludnością chrześcijańską. Ponadto kanon ten przewidywał surowe sankcje w przypadku, gdyby Żyd nakłonił swego już posiadanego chrześcijańskiego niewolnika do przejścia na judaizm[7].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Faber 1994 ↓, s. 85.
  2. a b c Strzelczyk 1984 ↓, s. 221.
  3. Strzelczyk 1984 ↓, s. 221–222.
  4. a b Strzelczyk 1984 ↓, s. 222.
  5. Strzelczyk 1984 ↓, s. 222–223.
  6. Strzelczyk 1984 ↓, s. 223.
  7. Strzelczyk 1984 ↓, s. 226.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]


Poprzednik
Leowigild
Król Wizygotów
586-601
Następca
Liuwa II