Rudolf Dzipanow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Rudolf Dzipanow
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 19 września 1921
Suwałki
Data i miejsce śmierci 23 kwietnia 2013
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1944-1987
Siły zbrojne Wojsko Polskie
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Order Sztandaru Pracy II klasy Order Krzyża Grunwaldu III klasy Krzyż Walecznych (1943–1989) Krzyż Walecznych (1943–1989) Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Medal 10-lecia Polski Ludowej Medal 30-lecia Polski Ludowej Medal 40-lecia Polski Ludowej

Rudolf Dzipanow (ur. 19 września 1921 w Suwałkach, zm. 23 kwietnia 2013 w Warszawie[1]) – generał brygady Wojska Polskiego, doktor nauk humanistycznych, autor publikacji historyczno-wojskowych.

Syn Jana (pochodzenia serbskiego) i Natalii z Bydelskich. Przed wojną skończył gimnazjum w Suwałkach. W 1939 został wicemistrzem Polski juniorów w łyżwiarstwie szybkim[2]. W latach 1939-1944 przebywał na Lubelszczyźnie, gdzie pracował w gospodarstwie rolnym i brał udział w działaniach AK i BCh. W sierpniu 1944 roku wstąpił do Wojska Polskiego, ukończył podoficerską szkołę w 4 samodzielnym batalionie szkolnym i jako dowódca plutonu fizylierów 11 Pułku Piechoty przeszedł szlak bojowy razem z 4 Dywizją Piechoty. W bitwie pod Kołobrzegiem został ranny w nogę.

Po wojnie pełnił różne funkcje w sztabach i w wyższym szkolnictwie wojskowym. Był m.in.: dowódcą 1 batalionu w 36 Pułku Piechoty, oficerem taktyczno-wyszkoleniowym 34 Pułku Piechoty oraz dowódcą 2 batalionu w tym samym oddziale (1947-1949), zastępcą szefa Katedry Taktyki Ogólnej w Akademii Wojskowo-Politycznej i Wojskowej Akademii Politycznej (1954-1963), zastępcą szefa Wojskowego Instytutu Historycznego (1963-1964), szefem Katedry Taktyki Ogólnej i Sztuki Operacyjnej w Wojskowej Akademii Politycznej (1964-1965) oraz szefem Zarządu III Operacyjnego OTK Sztabu Generalnego WP (1965-1967). W 1956 roku ukończył studia w Akademii Sztabu Generalnego w Rembertowie. W 1964 roku w Wojskowej Akademii Politycznej uzyskał stopień doktora nauk humanistycznych. W 1966 roku został mianowany na stopień generała brygady.

Następnie był szefem Sekretariatu Komitetu Obrony Kraju i zastępcą dowódcy Warszawskiego Okręgu Wojskowego ds. Obrony Terytorialnej Kraju. W 1973 roku powierzono mu funkcję szefa Polskiej Misji w Międzynarodowej Komisji Kontroli i Nadzoru w Wietnamie, a następnie szefa Zespołu Naukowego w Sztabie Generalnym WP. W marcu 1978 roku został komendantem Wojskowego Instytutu Historycznego. W grudniu 1981 roku mianowano go pełnomocnikiem Ministra Obrony Narodowej przy Polskiej Akademii Nauk, po czym w 1987 roku został przeniesiony w stan spoczynku.

W 1987 roku wszedł w skład polskiej sekcji ruchu "Emerytowani Generałowie na rzecz Pokoju i Rozbrojenia". Wieloletni członek Rady Naczelnej ZBoWiD, a w latach 1988-1990 Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa[3]. Zmarł 23 kwietnia 2013 i został pochowany na cmentarzu wojskowym na Powązkach[4].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

I wiele innych medali polskich i zagranicznych.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. UM Suwałki: Rudolf Dzipanov nie żyje. [dostęp 2013-04-26].
  2. Nekrolog
  3. Skład Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa 1988–2011 radaopwim.gov.pl [dostęp 2011-11-06]
  4. Miejsce pochówku. [dostęp 2018-01-13].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. I: A-H, Toruń 2010, s. 387-389.