Mirunga

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Słoń morski)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mirunga
Mirounga[1]
J. E. Gray, 1827[2]
Przedstawiciel rodzaju – mirunga północna (M. angustirostris)
Przedstawiciel rodzaju – mirunga północna (M. angustirostris)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd drapieżne
(bez rangi) płetwonogie
Rodzina fokowate
Rodzaj mirunga
Gatunki

zobacz opis w tekście

Mirunga[3], słoń morski (Mirounga) – rodzaj ssaka z rodziny fokowatych (Phocidae).

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Mirungi to zwierzęta stadne, które swoją nazwę potoczną słoń morski wzięły od dużych rozmiarów oraz od pysków samców, które przypominają trąbę.

Mirunga północna ma barwę żółtawą albo szaro-brązową natomiast południowy słoń morski jest niebiesko-szary. Ponadto odmiana południowa każdego roku zmienia sierść i część skóry na nową po zrzuceniu starej. Samce obydwu gatunków osiągają długość 4-6 m przy masie 2,4-3,7 t. Największy znany samiec mirungi ważył 5 t i miał 6,9 m długości. Samice są dużo mniejsze, osiągają długość do 3,5 m a wagę do 900 kg.

Mirungi żywią się głównie rybami i głowonogami. Północna odmiana nie migruje. Wszystkie mirungi rozmnażają się na lądzie, z tym, że odmiana południowa zimę spędza na morzu, prawdopodobnie w pobliżu kry lodowej. Mirungi spędzają 80% czasu w wodzie, potrafią wytrzymać bez pobierania powietrza ponad 80 minut, tj. dłużej niż jakikolwiek inny niewaleniowaty ssak morski (nurkują do głębokości sięgających do 1500 m). Na lądzie mimo swoich dużych rozmiarów poruszają się szybciej niż człowiek. W czasie sezonu rozrodczego samce stają się w stosunku do siebie wyjątkowo agresywne. Walczą wtedy między sobą o terytoria, a "haremy" poszczególnych samców dochodzą do 40 samic. Samice mają każdego roku tylko jedno młode, ciąża trwa ok. 11 miesięcy. Samice dożywają 20 lat, a samce 14.

Na obydwa gatunki mirungi polowano w XIX w. dla ich cennego tłuszczu, wtedy też znalazły się one na granicy wymarcia. W XX w. w wyniku programu ochrony tych ssaków ich liczebność znacząco się podniosła, a ich istnienie nie jest już zagrożone.

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Gatunek typowy[edytuj | edytuj kod]

Phoca proboscidea Péron, 1816 (= Phoca leonina Linnaeus, 1758)

Podział systematyczny[edytuj | edytuj kod]

Do rodzaju należą następujące gatunki[3][4]:

Przypisy

  1. Mirounga, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. J. E. Gray: Species of Mammalia. W: F. Cuvier, E. Griffith: The animal kingdom: arranged in conformity with its organization. Cz. 5: Mammalia. Londyn: Printed for G.B. Whittaker, 1827, s. 179. (ang.)
  3. 3,0 3,1 Systematyka i nazwy polskie za: Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 154. ISBN 978-83-88147-15-9.
  4. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Mirounga. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 2015-07-14]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]