San H25A

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
San H25A
Kruszwica 31.V.1970.jpg
Autobus z lewej to San H25 lub H27
Dane ogólne
Producent SFA
Premiera 1961
Okres produkcji 1961–1967
Miejsce produkcji  Polska, Sanok
Poprzednik San H01A
Następca San H100A
Pokrewne San H25B
San H27A
San H27B
Dane techniczne
Typy nadwozia Wysokopodłogowy autobus międzymiastowy klasy MIDI
Układ drzwi 1-0-1
Liczba drzwi 2
Wys. podłogi
w I drzwiach
800 mm
Wys. podłogi
w II drzwiach
800 mm
Silniki S472, 4196 cm³
S474, 4680 cm³
Moc silników 69,8 kW (95 KM)
77,2 kW (105 KM)
Skrzynia biegów mechaniczna
Liczba przełożeń 5
Długość 9320 mm
Szerokość 2500 mm
Wysokość 2950 mm
Masa własna 5500 kg
Masa całkowita 9000 kg
Rozstaw osi 4550 mm
Wnętrze
Liczba miejsc ogółem 43
Liczba miejsc siedzących 43
Informacje dodatkowe
ABS Nie
ASR Nie
EBS Nie
ESP Nie
Klimatyzacja Nie
Portal Portal Komunikacja miejska

San H25Aautobus międzymiastowy, produkowany w latach 1961-1967 przez Sanocką Fabrykę Autobusów w Sanoku.

Historia i opis modelu[edytuj]

Prototyp autobusu San H-25 został wystawiony na Międzynarodowych Targach Poznańskich w 1960, wówczas zaplanowano jego produkcję w 1961 roku w licznie 2 tys. sztuk[1]. Podczas Międzynarodowych Targów Poznańskich w czerwcu 1961 roku, Sanocka Fabryka Autobusów zaprezentowała nowy model autobusu międzymiastowego San H25A i jego odmian, wykorzystywaną w komunikacji miejskiej o oznaczeniu H25B. Seria H25 stanowiła modernizację, produkowanych od 1958 roku autobusów San H01A i H01B. Wprowadzone zmiany miały na celu lepsze dostosowanie tych pojazdów do wykonywanych zadań, zmniejszenie ich awaryjności oraz wydłużenie okresu eksploatacji[2].

Nadwozie Sana H25A w stosunku do poprzednika wyróżniało się całkowicie zmienioną ścianą czołową. Zamiast trzech oddzielnych szyb przednich zamontowano dwie gięte szyby panoramiczne, które zapewniały lepszą widoczność z miejsca kierowcy. Wręgowo-powłokowa konstrukcja nadwozia została wzmocniona. Poszycie zewnętrzne wykonane zostało z blachy stalowej i mocowane było do nadwozia za pomocą wkrętów maskowanych listwami aluminiowymi. W celu zwiększenia wygody wsiadania i wysiadania z pojazdu, umieszczone na przednim i tylnym zwisie drzwi w układzie 1-0-1 zostały poszerzone o 40 mm. Wnętrze pojazdu przeznaczone zostało do przewozu 35 pasażerów na stałych miejscach siedzących oraz dodatkowo 8 na siedzeniach rozkładanych, umieszczonych w przejściu. Do jego wykończenia zastosowano panele z płyty pilśniowej. Do przewozu bagaży pasażerów przewidziano wewnętrzne półki umieszczone nad oknami bocznymi oraz bagażnik dachowy.

Do napędu autobusu San H25A zastosowano 6-cylindrowy, rzędowy silnik benzynowy typu S472, o pojemności skokowej 4196 cm³ i mocy maksymalnej 69,8 kW (95 KM). Jednostka napędowa zblokowana została z 5-biegową manualną, niesynchronizowaną skrzynią biegów. Silnik umieszczony został w przedniej części pojazdu nad osią kół przednich, napęd na koła tylne przekazywany był poprzez wał o konstrukcji rurowej. W układzie jezdnym zastosowano sztywną oś przednią o przekroju dwuteowym, opartą na wzdłużnych półeliptycznych resorach piórowych oraz dwóch hydraulicznych amortyzatorach ramieniowych. Tylny most napędowy zawieszony został na dwóch półeliptycznych resorach piórowych, dodatkowo wspartych przez pomocnicze resory piórowe.

W 1964 roku przeprowadzono modernizację tego modelu. Główną zmianą było zastosowanie nowej jednostki napędowej typu S474. Był to 6-cylindrowy, rzędowy silnik benzynowy o pojemności skokowej 4680 cm³ i mocy maksymalnej 77,2 kW (105 KM). W układzie hamulcowym wprowadzono nadciśnieniowym układ wspomagania, w miejsce systemu podciśnieniowego. Modernizacja nadwozia ograniczona została do wprowadzenia nowego wzoru nadkoli kół oraz dwuczęściowej szyby tylnej.

Produkcja autobusów serii San H25 zakończona została w 1967 roku, pomimo wprowadzenia do oferty producenta w 1964 roku modeli H27A i H27B wyposażonych w silnik wysokoprężny. Następcą Sanów H25 i H27 był model San H100 o konstrukcji ramowej.

Przypisy

  1. Konkurent »Magirusa«. „Nowiny”, s. 5, Nr 251 z 21 października 1960. 
  2. Łukasz Supel: Ocalić od zapomnienia - czas Sanów o konstrukcji samonośnej. Infobus, 4 maja 2004. [dostęp 26 grudnia 2010].

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]