Sonet 102 (William Szekspir)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pierwszy przekład sonetu 102 na język polski przez Konstantego Piotrowskiego z 1836 roku[1][2].
My love is strengthen’d, though more weak in seeming;

I love not less, though less the show appear:
That love is merchandiz’d whose rich esteeming
The owner’s tongue doth publish every where.
Our love was new, and then but in the spring,
When I was wont to greet it with my lays;
As Philomel in summer’s front doth sing,
And stops her pipe in growth of riper days:
Not that the summer is less pleasant now
Than when her mournful hymns did hush the night,
But that wild music burthens every bough,
And sweets grown common lose their dear delight.

Therefore, like her, I sometime hold my tongue,
Because I would not dull you with my song.
– William Shakespeare
Miłość ma silna, choć wygląd jej słaby,

Nie mniej miłuje, acz mniej się wydaje,
Miłość jest kupna, jeśli swe powaby
Roznosić lubi przed publiczne zgraje.
Ta miłość nasza w pierwszej była wiośnie,
Kiedym ją witać zwykł śpiewaniem mojem,
Słowik li w lesie wciąż nuci rozgłośnie,
Natomiast mięknie z letnich dni rozwojem,
Nie iżby dni te były nie tak lube,
Jak gdy rozbrzmiewał jego tren przesłodki.
Nie! Z wszystkich krzaków wrzaski rwią się grube,
A czar swój tracą spowszedniałe zwrotki

Przeto, jak słowik, i ja milknę w porę,
Aby ci śpiew mój nie zmienił się w zmorę
– tłum. Jan Kasprowicz

Sonet 102 (MY loue is ſtrengthned though more weake in ſee-[a]) – jeden z cyklu 154 sonetów autorstwa Williama Szekspira. Po raz pierwszy został opublikowany w 1609 roku[3].

Sonety 100–103 mają wspólną tematykę, którą są wariacje poetyckie na temat milczenia, zmierzające do jego wyjaśnienia oraz usprawiedliwienia[4].

Treść[edytuj]

W sonecie tym, podmiot liryczny, przez niektórych badaczy utożsamiany z autorem[5][6], kontynuuje tłumaczenie swojego milczenia w ostatnim czasie, argumentując, że nawet śpiew słowika stałby się powszedni i nudny, gdyby taki głos wydawał co drugi ptak i można byłoby go usłyszeć przez całe lato. W dalszej treści sonetu wiosna będąca najpierw symbolem młodości ukochanego, staje się sama przedmiotem opisu. Na koniec podmiot liryczny oświadcza, że milczenie jest jednak najlepszym rozwiązaniem, gdyż ich miłość nie wymaga słownej pochwały[4][7]. Użyte w treści imię Filomeli nie zawiera odniesienia do mitologii greckiej, a jest jedynie poetyckim określeniem słowika[8].

Polskie przekłady[edytuj]

1836 Niewidzialna dla świata wzrosła miłość nasza, Konstanty Piotrowski [9]
1850 Niewidzialnie dla świata wzrosła miłość nasza, Konstanty Piotrowski [10]
1913 Miłość ma rośnie, choć mdła jest pozornie; Maria Sułkowska [11]
1922 Miłość ma silna, choć wygląd jej słaby, Jan Kasprowicz [12]
1948 Miłość ma sił nabrała, choć pozornie słabnie Władysław Tarnawski [13]
1964 Miłość jest silna, choć słabą się zdawa; Jerzy Sito [14]
1968 Teraz cię mocniej kocham, choć się może zdaje Marian Hemar [15]
1979 Mocniej cię kocham, choć na pozór słabiej Maciej Słomczyński [16]
2011 Miłość moja w moc rośnie, choć słabsza z pozoru Stanisław Barańczak [5]
2015 Miłość ma krzepnie, choć zda się słabnącą Ryszard Długołęcki [17]

Uwagi[edytuj]

Przypisy[edytuj]

  1. Wiktor Hahn: Shakespeare w Polsce : bibliografia. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1958, s. 36-38.
  2. Wanda Krajewska: Recepcja literatury angielskiej w Polsce w okresie modernizmu (1887-1918): informacje, sạdy, przekłady. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1972, s. 228.
  3. Roman Dyboski: O sonetach i poematach Szekspira.. Warszawa: Gebethner&Wolff, 1914, s. 28, 81.
  4. a b Shakespeare's Sonnets – Sonnet CII (ang.). Oxquarry Books Ltd. [dostęp 2016-07-24].
  5. a b Stanisław Barańczak: William Shakespeare Sonety Przekład, wstęp i opracowanie Stanisław Barańczak. Kraków: Wydawnictwo a5, 2011. ISBN 978-83-61298-50-2.
  6. Henryk Zbierski: William Shakespeare. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1988, s. 552-577. ISBN 83-214-0524-X.
  7. Roman Dyboski: O sonetach i poematach Szekspira.. Warszawa: Gebethner&Wolff, 1914, s. 41.
  8. Stephen Booth: Shakespeare's sonnets edited with analytic commentary. New Haven and London: Yale University Press, 1977, s. 329-331. ISBN 978-0-300-08506-8.
  9. Konstanty Piotrowski: Poezye Konstantego Piotrowskiego. Berdyczów: W Drukarni XX. Karmelitów, 1836.
  10. Konstanty Piotrowski: Wybór sonetów Szekspira, Miltona i lorda Bajrona : z dodatkiem Hymnu Miltona. Wilno: drukiem T. Glücksberga księgarza i typografa szkół biał. naukowego okręgu, 1850.
  11. Maria Sułkowska (MUS): Sonety Shakespeare'a I-CXXXIV i CXXXVII-CLIV. Kraków: G. Gebethner i spółka, 1913.
  12. Jan Kasprowicz: William Shakespeare Sonety z angielskiego przełożył Jan Kasprowicz. Warszawa: Instytut Wydawniczy „Bibljoteka Polska“, 1922.
  13. Fragment spuścizny Władysława Tarnawskiego. Sonety, „Lukrecja”, „Wenus i Adonis”. Autograf, 3 zeszyty. Dar Joanny Tarnawskiej. Dzieła W. Sheakespeare’a w przekładzie W. Tarnawskiego.. Biblioteka Jagiellońska Uniwersytetu Jagiellońskiego.
  14. Jerzy S. Sito: William Shakespeare Sonety wybrał i opracował Jerzy S. Sito, wstępem poprzedził Jan Kott. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1964.
  15. Marian Hemar: Sonety Szekspira. Londyn: Polska Fundacja Kulturalna, 1968.
  16. Maciej Słomczyński: Shakespeare William - Dzieła tom. 18 Sonety. Warszawa: Wydawnictwo Literackie, 1979.
  17. Ryszard Długołęcki: William Shakespeare Sonety przekład Ryszard Długołęcki. Bydgoszcz: Arspol, 2015. ISBN 978-83-936744-1-1.

Linki zewnętrzne[edytuj]