Stanisław Ciuchciński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stanisław Ciuchciński
Stanisław Ciuchciński2.png
Data i miejsce urodzenia 10 listopada 1841
Lwów
Data i miejsce śmierci 13 listopada 1912
Lwów
poseł do sejmu Krajowego Galicji
Okres od 1901
Prezydent Lwowa
Okres od 1907
do 1911
Poprzednik Michał Michalski
Następca Józef Neumann
Grób Stanisława Ciuchcińskiego na cmentarzu Łyczakowskim

Stanisław Ciuchciński (ur. 10 listopada 1841 we Lwowie, zm. 13 listopada 1912 tamże) – polski działacz społeczny, rzemieślnik-blacharz, prezydent Lwowa i poseł na galicyjski Sejm Krajowy.

Był synem Stanisława, rzeźnika lwowskiego (nosił pierwotnie nazwisko Ciuchta), i Katarzyny z Jurczyńskich. Naukę szkolną rozpoczął u ojców dominikanów, ale musiał ją przerwać w wieku 14 lat po śmierci rodziców i zająć się pracą zarobkową. Kształcił się w zawodzie blacharskim, jednocześnie zdobywając wiedzę ogólną przez samokształcenie. W 1859 wyjechał na kilka lat ze Lwowa, uzupełniając umiejętności rzemieślnicze m.in. w Wiedniu, Linzu, Monachium, Dreźnie, Berlinie, Hamburgu. Po powrocie do kraju wziął udział w powstaniu styczniowym, walcząc w oddziale strzelców Francuza Leona Younga.

Po klęsce powstania powrócił na stałe do Lwowa i pracował przez kilka lat w pracowniach blacharskich innych mistrzów, by w 1867 otrzymać kartę przemysłową i otworzyć własny zakład przy ulicy Krakowskiej. Zaangażował się w ruch zawodowy, był członkiem stowarzyszenia rzemieślniczego "Skała", członkiem jego Wydziału, wreszcie kuratorem (1889). Od 1877 był przełożonym Korporacji blacharzy, brązowników i mosiężników. Razem z kowalem Michałem Michalskim doprowadził do odzyskania polskiego charakteru przez Towarzystwo Strzeleckie. Był również aktywnym działaczem (i prezesem) Towarzystwa wzajemnej pomocy mieszczan lwowskich pod wezwaniem błogosławionego Jana z Dukli.

Był członkiem Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”[1]. Od sierpnia 1880 posiadał obywatelstwo miejskie i w 1883 został powołany w skład Rady Miejskiej, w której zasiadał do końca życia. Od 1899 był wiceprezydentem Lwowa. Po śmierci prezydenta miasta Michalskiego w czerwcu 1907 został jego następcą[2], nie tylko na urzędzie prezydenta Lwowa, ale i na czele Towarzystwa Strzeleckiego oraz w galicyjskim Sejmie Krajowym. Swoje rządy Ciuchciński określił mottem: "Czynić wszystko, co jest zgodne z honorem i interesami miasta i jego mieszkańców". Podeszły wiek i stan zdrowia skłoniły go do złożenia funkcji prezydenta 17 lipca 1911.

Zmarł 13 listopada 1912 we Lwowie[3]. Zmarłego rok później Ciuchcińskiego Lwów pożegnał tłumnym pogrzebem na Cmentarzu Łyczakowskim, gdzie władze miasta wzniosły pomnik z napisem "Wiernemu Synowi Ojczyzny"; mowę pogrzebową wygłosił ówczesny wiceprezydent Lwowa Tadeusz Rutowski.

Przypisy

  1. Pamiętnik IV zlotu sokolstwa polskiego we Lwowie w dniach 27-29 czerwca 1903. Lwów: Związek Polskich Gimnastycznych Towarzystw, 1904, s. 27.
  2. „Tygodnik Ilustrowany”. 19, s. 394, 11 maja 1907. [dostęp 2013-03-14]. 
  3. Kronika. Z kroniki żałobnej. „Głos Rzeszowski”, s. 4, Nr 47 z 17 listopada 1912. 

Bibliografia[edytuj]