Stanisław Jędrzejewski (medioznawca)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stanisław Jędrzejowski podczas omawiania wyników badań „demokracja deliberatywna” (2015)

Stanisław Jędrzejewski (ur. 18 lipca 1946) – polski socjolog, profesor nauk społecznych, medioznawca, były członek Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, przewodniczący Rady Nadzorczej Polskiego Radia.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył studia w Instytucie Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego. Obronił następnie doktorat i habilitację. W 2018 otrzymał tytuł profesora nauk społecznych[1]. Objął stanowisko profesora Akademii Leona Koźmińskiego oraz Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Został kierownikiem Katedry Teorii i Praktyki Komunikacyjnej Radia w Instytucie Socjologii KUL.

W latach 1970–1983 był pracownikiem naukowym w instytutach resortu edukacji. Od lat 80. zawodowo związany z Polskim Radiem. Pełnił m.in. funkcje członka zarządu PR (1994–1998) i dyrektora Programu I.

W sierpniu 2005 prezydent Aleksander Kwaśniewski powołał go w skład Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji. Jego kadencja miała trwać sześć lat, wygasła jednak już w grudniu 2005 po przyjęciu ustawy o przekształceniach i zmianach w podziale zadań i kompetencji organów państwowych w sprawach łączności, radiofonii i tele­wizji. Objął funkcję wiceprzewodniczącego Sekcji Badań nad Radiem European Communication Research and Education Association (ECREA) oraz członka International Radio Research Network (IREN).

W 2008 wszedł w skład powołanego w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego zespołu do spraw przygotowania projektu nowej ustawy medialnej. W 2011 minister Bogdan Zdrojewski mianował go na członka nowej rady nadzorczej Polskiego Radia[2], której został przewodniczącym[3].

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

Jest autorem m.in. takich publikacji jak:

  • Radio Renesans. Od monopolu do konkurencji, Wyd. Akt, 1997,
  • Radio w komunikacji społecznej. Rola i tendencje rozwojowe Profi-Press, 2003,
  • Radiofonia publiczna w Europie w erze cyfrowej, Universitas, 2010, ​ISBN 978-83-242-1260-6​.

Nagrody i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Odznaczony Krzyżem Kawalerskim (2000)[4] i Oficerskim (2014)[5] Orderu Odrodzenia Polski.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]