Stanisław Teisseyre

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Teisseyre
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 7 czerwca 1905
Lwów
Data i miejsce śmierci 2 stycznia 1988
Poznań
Zawód malarz, wykładowca sztuki, poseł
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi

Stanisław Teisseyre (ur. 7 czerwca 1905 we Lwowie, zm. 2 stycznia 1988 w Poznaniu) – polski malarz, rektor Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych w Poznaniu i Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku (początkowo siedziba mieściła się w Sopocie), poseł na Sejm PRL I kadencji z okręgu Gdynia.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn profesora geologii Wawrzyńca Teisseyra. Po ukończeniu studiów wyższych z dziedziny sztuki we Lwowie kształcił się na uczelniach francuskich i włoskich. W 1934 był współorganizatorem Związku Zawodowego Artystów Plastyków we Lwowie. W latach 1939–1941 jako lwowiak należał do Związku Radzieckich Artystów Plastyków (podróżował m.in. do Moskwy i Charkowa). Podczas okupacji niemieckiej wraz z żoną Marią był zaangażowany w pomoc ludności żydowskiej[1].

Po zakończeniu wojny zakładał w Lublinie Związek Polskich Artystów Plastyków, wybrano go do krajowego Zarządu Głównego ZPAP (od 1952 przewodniczący). Pracował jako scenograf w Teatrze Wojska Polskiego w Lublinie, a później w Łodzi. Redagował pismo "Przegląd Artystyczny". Był wybrany rektorem poznańskiej Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych (w latach 1947–1950, 1965) oraz sopocko-gdańskiej ASP (od 1951 do 1962). W tej ostatniej był także dziekanem Wydziału Malarstwa (1962–1965). W początkach kariery tworzył w stylu socrealizmu.

W 1951 wstąpił do PZPR (wcześniej był związany ze Stronnictwem Demokratycznym), która wytypowała go na posła z okręgu Gdynia (1952–1956). Odznaczony Złotym (1947)[2] i Srebrnym Krzyżem Zasługi oraz Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1952)[3].

Wybrane prace:

Wystawy indywidualne: Lwów, Warszawa, Kraków, Łódź, Sopot, Poznań, Praga, Budapeszt, Sofia

Był mężem malarki Teresy Pągowskiej[4]. Został pochowany na cmentarzu Miłostowo w Poznaniu.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. (aut. Wiesław Balcerak et al.), Vademecum wiedzy o Stronnictwie Demokratycznym: Stronnictwo Demokratyczne w działaniu wczoraj i dziś, Centralny Ośrodek Kształcenia Kadr Stronnictwa Demokratycznego im. Stanisław Kulczyńskiego, Warszawa 1984, s. 33 (informacja o członkostwie w SD i pomocy Żydom)
  2. M.P. z 1947 r. Nr 95, poz. 633.
  3. M.P. z 1952 r. Nr 70, poz. 1078.
  4. TVP3 Gdańsk Panorama kultura. 4 marca 2017, 4 marca 2017.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]