Stannin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stannin
Ilustracja
Właściwości chemiczne i fizyczne
Inne nazwy

Stanin, piryt cynowy

Skład chemiczny

Cu2FeSnS4

Twardość w skali Mohsa

4

Przełam

Nierówny, zadziorowaty

Łupliwość

Niewyraźna (110) i (001)

Układ krystalograficzny

tetragonalny

Gęstość minerału

4,3 – 4,5 g/cm³

Właściwości optyczne
Barwa

Stalowoszara

Rysa

Czarna

Połysk

Metaliczny na świeżym przełamie

Stanninminerał z gromady siarczków. Nazwa pochodzi od składu chemicznego: łac. stannumcyna. Kryształy mają pokrój czworościanów oraz zbliżonych do sześcianów postaci. Najczęściej jednak występuje w zbitych i drobnokrystalicznych agregatach. Struktura stanninu podobna jest do struktury chalkopirytu, gdzie pozycje Fe i Cu obsadzają miedź, żelazo i cyna Sn. Rozpoznać go można łatwo w polerowanych zgładach gdzie bardzo często wykrusza się pozostawiając trójkątne wykruszenia. Trawiony kwasem azotowym wydziela SnO2 (kasyteryt w postaci osadu) oraz siarkę jako niebieskawy roztwór.

Rozpoznawanie w świetle odbitym[edytuj | edytuj kod]

  • bezbarwny z odcieniem zielonkawym, różowym lub oliwkowoszarym
  • Refleksyjność w przedziale 26-27,3%
  • ΔR – słabe dwójodbicie
  • wyraźny efekt anizotropii

Skład chemiczny[edytuj | edytuj kod]

Teoretycznie zawiera 29,58% Cu, 27,61% Sn i 12,91% Fe. Ponadto często zawiera domieszki Zn, Sb oraz Ag.

Geneza[edytuj | edytuj kod]

Minerał ten powstaje w wyniku procesów hydrotermalnych. Bardzo częsty składnik żył kruszconośnych wysokich i średnich temperatur. Zdarza się także w pegmatytach.

Minerały współwystępujące[edytuj | edytuj kod]

Chalkopiryt, sfaleryt, kasyteryt, tetraedryt, piryt, pirotyn, wolframit, arsenopiryt.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bolewski A., Manecki A., Mineralogia szczegółowa, Wydawnictwo PAE. Warszawa 1993, ISBN 83-85636-03-X
  • Antoni Muszer, Zarys mikroskopii kruszców, Wrocław: Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, 2000, ISBN 83-229-2011-3, OCLC 233515690.
  • Żaba J., Ilustrowana encyklopedia skał i minerałów, Wyd. Videograf II, Chorzów 2006, ISBN 978-83-7183-385-7

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]