Stevie Nicks

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stevie Nicks
Ilustracja
Stevie Nicks w Saint Paul, 2009
Imię i nazwisko Stephanie Lynn Nicks
Pseudonim Stevie Nicks
Data i miejsce urodzenia 26 maja 1948
Phoenix, Arizona, Stany Zjednoczone
Typ głosu kontralt
Gatunki rock, pop rock, soft rock, country rock
Zawód piosenkarka, kompozytorka, autorka tekstów
Powiązania Lindsey Buckingham, Christine McVie, Don Henley, Tom Petty, Fleetwood Mac, Sandy Stewart, Jimmy Iovine
Strona internetowa

Stevie Nicks, właśc. Stephanie Lynn Nicks[1][2] (ur. 26 maja 1948 w Phoenix[1][2]) – amerykańska wokalistka rockowa, kojarzona głównie z tworzenia i występowania w soft rockowym zespole Fleetwood Mac.

Początki kariery[edytuj]

Wokalistka rozpoczęła karierę w latach sześćdziesiątych występując w wielu zespołach rockowych, takich jak The Changing Times czy Fritz.[3] W tym czasie Nicks poznała Lindsey'a Buckinghama, z którym niedługo potem się związała. W 1971 roku Nicks i Buckingham nagrali wspólnie płytę pt. Buckingham Nicks, która nie odniosła zbyt dużego sukcesu. Mimo tego krążek zwrócił uwagę Micka Fleetwooda z grupy Fleetwood Mac, który poszukiwał nowego gitarzysty do zespołu i chciał, aby Buckingham objął tę funkcję. Lindsey zgodził się, ale pod warunkiem, że do zespołu dołączy także Stevie.

Fleetwood Mac[edytuj]

W 1975 roku ukazała się pierwsza płyta Fleetwood Mac w nowym składzie, która w samych tylko Stanach Zjednoczonych zyskała status multiplatynowego krążka i spopularyzowała single Rhiannon i Landslide (obydwa skomponowane i zaśpiewane przez Nicks). Według ekspertów muzyki rockowej po dołączeniu wokalistki i Buckinghama do Fleetwood Mac w zespole nastąpiło jego odrodzenie.[4] Kompozycje Stevie Nicks przyniosły także zespołowi wielką popularność w drugiej połowie lat siedemdziesiątych.
W tej dekadzie artystka nagrała z zespołem jeszcze dwa przebojowe, studyjne krążki: Rumours z 1977 roku (w trakcie jego nagrywania Nicks silnie przeżywała rozstanie z Buckinghamem i opisywała to w swoich utworach) oraz dwupłytowy Tusk z 1979. Pochodzące z tych płyt single: Dreams (pierwszy w karierze Fleetwood Mac singel na 1. miejscu amerykańskiej listy przebojów)[5] oraz Sara, również kompozycje Nicks, umocniły pozycję grupy na światowym rynku muzycznym[potrzebny przypis]. W latach osiemdziesiątych Nicks rozpoczęła karierę solową, ale jednocześnie kontynuowała współpracę z Fleetwood Mac. W 1982 roku ukazał się album zespołu, zatytułowany Mirage. Był on promowany przez kolejną kompozycję artystki, singel Gypsy. Wydawnictwo przez pięć tygodni nie schodziło ze szczytu listy przebojów Billboardu.
W 1987 wydano krążek Tango in the Night, z którego pochodzą największe przeboje zespołu - Everywhere, Little Lies (kompozycje Christine McVie) oraz współtworzone przez Stevie (razem z jej przyjaciółką Sandy Stewart) Seven Wonders.
W połowie lat dziewięćdziesiątych wokalistka opuściła zespół (w tamtym czasie grupa nagrała źle recenzowaną płytę, Time), ale szybko powróciła na reunion tour i tworzenie płyty Say You Will wydanej w 2003. Artystka należy do zespołu do dziś.

Kariera solowa[edytuj]

Bella Donna[edytuj]

W 1981 roku, pomimo kontynuowania kariery z Fleetwood Mac, Nicks zdecydowała się na wydanie pierwszej solowej płyty, Bella Donna. Na albumie znalazły się głównie utwory, które wokalistka skomponowała w latach siedemdziesiątych, a które nie znalazły się na płytach Fleetwood Mac. Artystka powierzyła produkcję krążka Jimmy'emu Iovine. Album znalazł się na 1. miejscu amerykańskiej listy przebojów i wkrótce zyskał status multiplatynowej płyty, rozchodząc się w USA w ponad pięciu milionach egzemplarzy. Z albumu pochodzą single Stop Draggin' My Heart Around (nagrane z Tomem Petty), Leather and Lace (duet z jej byłym partnerem, wokalistą Donem Henleyem) czy ikoniczny singel Edge Of Seventeen, zainspirowany śmiercią jej wujka oraz Johna Lennona w czasie zimy 1980.

The Wild Heart[edytuj]

Po sukcesie obu krążków Nicks kontynuowała solową karierę, równocześnie współpracując z Fleetwood Mac. W 1983 roku Stevie wydała drugą solową płytę, The Wild Heart. Z płyty tej pochodził singel Stand Back (w którym na keyboardzie zagrał Prince). Krążek jednak nie odniósł sukcesu na miarę poprzedniego albumu Stevie.

Rock a Little[edytuj]

W 1985 roku artystka wydała trzeci album Rock a Little, który został bardzo chłodno przyjęty przez krytyków i zyskał raczej neutralne oceny.[6][7] Pomimo złej prasy płyta zyskała status platyny, a wokalistka odbyła kolejne tournée po Ameryce.

The Other Side Of The Mirror[edytuj]

Kolejne wydawnictwo The Other Side of the Mirror ukazała się w 1989 roku, a promował ją utwór Rooms on Fire. Płyta stylistycznie różniła się od poprzednich solowych dokonań piosenkarki i nie sprzedawała się tak dobrze jak poprzednie, ale ostatecznie z ponadmilionowym nakładem zyskała status platyny.

Lata 90. do dziś[edytuj]

W 1991 roku Nicks wydała pierwszą składankę - Timespace - The Very Best of Stevie Nicks, na której obok największych przebojów z solowej kariery artystki znalazło się kilka premierowych utworów, z których "Sometimes It's a Bitch" ukazał się na singlu. Następny studyjny krążek Stevie został wydany w 1994 roku i nosił tytuł Street Angel. Album był artystycznym i komercyjnym niepowodzeniem. Niepowodzenia zawodowe, a także problemy ze zdrowiem (spowodowane najpierw uzależnieniem od kokainy rozpoczętym i leczonym jeszcze w latach siedemdziesiątych, a później od leków) sprawiły, iż przez dłuższy czas Nicks pozostawała w cieniu. Dopiero w 2001 roku wokalistka zdecydowała się na powrót. W tym właśnie roku ukazała się jej płyta Trouble in Shangri-La, która zadebiutowała na 5. miejscu amerykańskiej listy przebojów i zdobyła uznanie krytyków na całym świecie[potrzebny przypis].

Dyskografia solowa[edytuj]

Kompilacje[edytuj]

  • Timespace: The Best of Stevie Nicks - (1991)
  • Enchanted (box set) - (1998)
  • Crystal Visions: The Very Best of Stevie Nicks - (2007)

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj]