Szpital Polskiego Czerwonego Krzyża w Korei Północnej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Szpital Polskiego Czerwonego Krzyża w Korei Północnej
Ilustracja
Korea Północna
Historia
Państwa wystawiające

 PRL

Państwa mandatowe

 Korea Północna

Decyzja o użyciu

maj 1953

Rozpoczęcie misji

kwiecień 1953

Zakończenie misji

1956

Liczba zmian

5

Dowódcy
Pierwszej zmiany

mjr dr hab. Władysław Barcikowski

Konflikt zbrojny
wojna koreańska
Organizacja
Typ

medyczny

Skład

3 oddziały chirurgiczne, oddział wewnętrzny

Liczebność

58 medyków (I zmiana)

Dyslokacja

Hamhŭng, Hŭich'ŏn

Szpital Polskiego Czerwonego Krzyża (PCK) w Korei Północnej – wojskowa (od lipca 1953 cywilna) polowa placówka medyczna Polskiego Czerwonego Krzyża, udzielająca pomocy humanitarnej wojskom komunistycznym podczas wojny koreańskiej. Działała w latach 1953-1956.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pod koniec wojny koreańskiej, w maju 1953 rząd Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej i Koreańskiej Republiki Ludowo-Demokratycznej zawarły umowę o utworzeniu polskiego szpitala polowego na tyłach wojsk chińsko-północnokoreańskich. Było to działanie w ramach internacjonalistycznej pomocy, jaką skierowały wobec sił komunistycznych środkowoeuropejskie kraje socjalistyczne - oprócz Polski swoich medyków skierowały: Ludowa Republika Bułgarii, Republika Czechosłowacka, Rumuńska Republika Ludowa i Węgierska Republika Ludowa.

Przygotowania do wysłania szpitala polowego rozpoczęły się już w styczniu 1953 - część personelu została przeszkolona przez Jednostkę Wojskową 2000, która w tym czasie przygotowywała także Polską Misję Wojskową w Komisji Nadzorczej Państw Neutralnych w Korei. W podwarszawskich lasach zbudowany został obóz szkoleniowy, gdzie obsadę szpitala instruowano w kwestiach chorób tropikalnych. Całość operacji była objęta tajemnicą - członkowie rodzin lekarzy często nie wiedziały dokąd i na jak długo oni wyjadą.

Grupa przygotowawcza wyleciała z Warszawy w kwietniu 1953. Po przylocie do Pekinu pociągami zostali przetransportowani do granicy chińsko-koreańskiej, skąd ciężarówkami przewieziono ich na tyły wojsk komunistycznych, którym natychmiast zaczęli udzielać pomocy. Reszta prawie 60-osobowej obsady ekipy medycznej dołączyła w maju. Szpital polowy rozwinięto w rejonie Hŭich'ŏn - ze względu na bombardowania placówka rozstała rozmieszczona w kilku miejscach, do których przywożono rannych z frontu. Polska działalność oprócz doraźnej pomocy medycznej obejmowała także skomplikowane operacje chirurgiczne.

27 lipca 1953 został zawarty rozejm i wojskowy szpital polowy Polskiego Czerwonego Krzyża został przekształcony w szpital cywilny i rozdzielony na dwie części - jedna pozostała w Hŭich'ŏn, drugą zorganizowano w Hamhŭng na gruzach zbombardowanego szpitala północnokoreańskiego. W 1954 wyposażenie polskich placówek przekazano Koreańczykom i formalnie Polacy pracowali w szpitalach koreańskich. W 1956 misja polskich lekarzy została zakończona.

Przez 5 zmian w szpitalu PCK pracowało łącznie 192 polskich medyków.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]