Sztuczne środki słodzące

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Sztuczny środek słodzący, słodzik – otrzymywany syntetycznie związek chemiczny mający słodki smak i zastępujący cukier spożywczy (substytut cukru)[1].

Powody użycia[edytuj | edytuj kod]

  • Cena - substytuty cukru są często tańsze od niego, przez co na przykład są chętnie dodawane przez producentów do napojów.
  • Pomoc w odchudzaniu - wysokoenergetyczny cukier lub syrop kukurydziany są zastępowane słodzikami, które mają bardzo niską wartość energetyczną lub nie mają jej wcale.
  • Higiena jamy ustnej - w przeciwieństwie do cukru słodziki nie są fermentowane przez bakterie w jamie ustnej i nie niszczą zębów.
  • Cukrzyca
  • Hipoglikemia poposiłkowa (reaktywna)

Przypisy

  1. Podręczny słownik chemiczny. Romuald Hassa, Janusz Mrzigod, Janusz Nowakowski (redaktorzy). Wyd. I. Katowice: Videograf II, 2004, s. 386. ISBN 8371832400.