Tadeusz Ochęduszko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tadeusz Ochęduszko
Ilustracja
Tadeusz Ochęduszko
major piechoty major piechoty
Data i miejsce urodzenia 18 listopada 1897
Jaćmierz
Data i miejsce śmierci 22 grudnia 1979
Wrocław
Przebieg służby
Siły zbrojne c. i k. armia,
Wojsko Polskie,
Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie
Jednostki 45 Pułk Piechoty Austro-Węgier,
3 Batalion Strzelców Sanockich,
2 Pułk Strzelców Podhalańskich,
Batalion KOP „Wołożyn”,
17 Pułk Piechoty,
Batalion ON „Rzeszów”,
Pociąg Pancerny „F”,
Centrum Wyszkolenia Piechoty
Stanowiska dowódca plutonu,
komendant obwodowy p. w.,
dowódca batalionu,
dowódca pociągu pancernego
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-ukraińska,
wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa (kampania wrześniowa)
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941)

Tadeusz Jan Ochęduszko (ur. 18 listopada 1897 w Jaćmierzu, zm. 22 grudnia 1979 we Wrocławiu) – major piechoty Wojska Polskiego II RP i Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 18 listopada 1897 w Jaćmierzu[1]. Był synem Zygmunta i Domiceli z domu Jasiewicz. Podczas I wojny światowej został zmobilizowany do c. i k. armii i służył w szeregach 45 Pułku Piechoty w stopniu chorążego. Dekretem Wodza Naczelnego Józefa Piłsudskiego z 19 lutego 1919 jako były oficer armii austro-węgierskiej został przyjęty do Wojska Polskiego z dniem 1 stycznia 1918 wraz z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podporucznika ze starszeństwem z 1 lutego 1918[2] i rozkazem z tego samego dnia 19 lutego 1919 Szefa Sztabu Generalnego płk. Stanisława Hallera mianowany komendantem plutonu K.K.M. (kompanii karabinów maszynowych)[3]. W stopniu podporucznika był dowódcą plutonu ciężkich karabinów maszynowych w szeregach 3 Batalionu Strzelców Sanockich podczas wojny polsko-ukraińskiej. Od 1919 był oficerem 2 Pułku Strzelców Podhalańskich, wraz z którym uczestniczył w walkach wojny polsko-bolszewickiej. W okresie pokoju w latach 20. i w pierwszej połowie lat 30. był oficerem zawodowym 2 Pułku Strzelców Podhalańskich stacjonującego w Sanoku[4][5][6][7]. Został awansowany do stopnia porucznika piechoty ze starszeństwem z 1 czerwca 1919[8], a następnie do stopnia kapitana piechoty ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924[9][10][11]. W 1928 pełnił funkcję Komendanta Obwodowego Przysposobienia Wojskowego w Sanoku[12]. Wraz z kpt. Marianem Warmuzkiem był także przydzielony do nauki w sanockim gnieździe Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w Sanoku, gdzie działał osobny oddział Przysposobienia Wojskowego[13]. Od marca 1934 do marca 1937 był przydzielony do Batalionu „Wołożyn” Korpusu Ochrony Pogranicza. Od 1937 służył w 17 Pułku Piechoty w Rzeszowie. W latach 30. został awansowany do stopnia majora piechoty. Został mianowany dowódcą Batalionu „Rzeszów”, sformowanego w 1937 w ramach Obrony Narodowej[14]. Batalion wszedł w skład 3 Brygady Górskiej. Po wybuchu II wojny światowej w trakcie kampanii wrześniowej jednostka była składową Podkarpackiej Brygady Obrony Narodowej w Armii „Karpaty”. Na stanowisko dowódcy batalionu ON brał udział w walkach w okolicach Zagórza i Leska do 19 września 1939. Po przedostaniu się na Węgry został tam internowany. Zbiegł w maju 1940, trafił do Francji, a następnie w czerwcu 1940 do Wielkiej Brytanii. Został oficerem Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. Na przełomie 1941/42 sprawował stanowisko dowódcy Pociągu Pancernego „F” (w Barnstaple, Devon) w strukturze II Dywizjonu Pociągów Pancernych. Od czerwca 1944 służył jako wykładowca w Centrum Wyszkolenia Piechoty.

Po wojnie w 1947 powrócił do Polski, zamieszkał w Gdańsku, a później osiadł we Wrocławiu. Był zatrudniony m.in. we wrocławskim Przedsiębiorstwie Geologicznym. W 1969 przeszedł na emeryturę.

Zmarł 22 grudnia 1979 we Wrocławiu. Został pochowany w tym mieście na Cmentarzu św. Wawrzyńca[15].

Jego żoną została Janina z domu Borczyk (siostra Czesława), z którą miał dzieci Ludwika (ur. 1925) i Krystynę (ur. 1928).

W 2011 pamiątki po majorze Tadeuszu Ochęduszce zostały przekazany przez jego krewnych do Muzeum Historycznego w Sanoku.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]