Tadeusz Ochęduszko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tadeusz Ochęduszko
Ilustracja
Tadeusz Ochęduszko
major piechoty major piechoty
Data i miejsce urodzenia 19 listopada 1897
Jaćmierz
Data i miejsce śmierci 22 grudnia 1979
Wrocław
Przebieg służby
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie,
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne
Jednostki 45 Pułk Piechoty Austro-Węgier,
3 Batalion Strzelców Sanockich,
2 Pułk Strzelców Podhalańskich,
Batalion KOP „Wołożyn”,
17 Pułk Piechoty,
Batalion ON „Rzeszów”,
Pociąg Pancerny „F”,
Centrum Wyszkolenia Piechoty
Stanowiska dowódca plutonu,
komendant obwodowy p. w.,
dowódca batalionu,
dowódca pociągu pancernego
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-ukraińska,
wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa (kampania wrześniowa)
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941)

Tadeusz Jan Ochęduszko (ur. 19 listopada 1897 w Jaćmierzu, zm. 22 grudnia 1979 we Wrocławiu) – major piechoty Wojska Polskiego II RP i Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się jako Tadeusz Ochęduszko 18 listopada 1897 w Jaćmierzu[1]. Był synem Zygmunta i Domiceli z domu Jasiewicz. Podczas I wojny światowej został zmobilizowany do c. i k. armii i służył w szeregach 45 pułku piechoty w stopniu chorążego. Dekretem Wodza Naczelnego Józefa Piłsudskiego z 19 lutego 1919 jako były oficer armii austro-węgierskiej został przyjęty do Wojska Polskiego z dniem 1 stycznia 1918 wraz z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podporucznika ze starszeństwem z 1 lutego 1918[2] i rozkazem z tego samego dnia 19 lutego 1919 Szefa Sztabu Generalnego płk. Stanisława Hallera mianowany komendantem plutonu kkm (kompanii karabinów maszynowych)[3]. W stopniu podporucznika był dowódcą plutonu ciężkich karabinów maszynowych w szeregach 3 batalionu Strzelców Sanockich podczas wojny polsko-ukraińskiej. Od 1919 był oficerem 2 pułku Strzelców Podhalańskich, wraz z którym uczestniczył w walkach wojny polsko-bolszewickiej. W okresie pokoju w latach 20. i w pierwszej połowie lat 30. był oficerem zawodowym 2 pułku Strzelców Podhalańskich stacjonującego w Sanoku[4][5][6][7]. Został awansowany do stopnia porucznika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[8], a następnie do stopnia kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924[9][10][11]. W 1928 pełnił funkcję Komendanta Obwodowego Przysposobienia Wojskowego w Sanoku[12]. Wraz z kpt. Marianem Warmuzkiem był także przydzielony do nauki w sanockim gnieździe Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w Sanoku, gdzie działał osobny oddział Przysposobienia Wojskowego[13]. Od marca 1934 do marca 1937 był przydzielony do batalionu „Wołożyn” Korpusu Ochrony Pogranicza. Od 1937 służył w 17 pułku piechoty w Rzeszowie. W latach 30. został awansowany do stopnia majora piechoty. Został mianowany dowódcą batalionu „Rzeszów”, sformowanego w 1937 w ramach Obrony Narodowej[14]. Batalion wszedł w skład 3 Brygady Górskiej. W latach 30. był uprawniony do protokołowania „Górskiej Odznaki PZN” (1937)[15].

Po wybuchu II wojny światowej w trakcie kampanii wrześniowej jednostka była składową Podkarpackiej Brygady Obrony Narodowej w Armii „Karpaty”. Na stanowisko dowódcy batalionu ON brał udział w walkach w okolicach Zagórza i Leska do 19 września 1939. Po przedostaniu się na Węgry został tam internowany. Zbiegł w maju 1940, trafił do Francji, a następnie w czerwcu 1940 do Wielkiej Brytanii. Został oficerem Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. Na przełomie 1941/42 sprawował stanowisko dowódcy Pociągu Pancernego „F” (w Barnstaple, Devon) w strukturze II Dywizjonu Pociągów Pancernych. Od czerwca 1944 służył jako wykładowca w Centrum Wyszkolenia Piechoty.

Po wojnie w 1947 powrócił do Polski, zamieszkał w Gdańsku, a później osiadł we Wrocławiu. Był zatrudniony m.in. we wrocławskim Przedsiębiorstwie Geologicznym. W 1969 przeszedł na emeryturę.

Zmarł 22 grudnia 1979 we Wrocławiu. Został pochowany w tym mieście na Cmentarzu św. Wawrzyńca[16].

Jego żoną została Janina z domu Borczyk (siostra Czesława), z którą miał dzieci Ludwika (ur. 1925) i Krystynę (ur. 1928).

W 2011 pamiątki po majorze Tadeuszu Ochęduszce zostały przekazany przez jego krewnych do Muzeum Historycznego w Sanoku.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 26 stycznia 1934 ogłoszono sprostowanie nazwiska z „Ochęduszko” na „Ochęduszka” oraz daty urodzenia z „18 listopada 1897” na „19 listopada 1897”. Zarządzenia Ministra Spraw Wojskowych. Zmiany (sprostowania) nazwisk, imion i dat urodzenia. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 2, s. 31, 26 stycznia 1934. 
  2. Dekret Naczelnego Wodza Wojsk Polskich o przyjęciu do W.P. oficerów z b. armii austro-węgierskiej (838). „Dziennik Rozkazów Wojskowych”, s. 647, Nr 26 z 8 marca 1919. 
  3. Rozkaz Naczelnego Dowództwa Wojsk Polskich o przydziale oficerów (841). „Dziennik Rozkazów Wojskowych”, s. 654, Nr 26 z 8 marca 1919. 
  4. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 379.
  5. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 328.
  6. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 102.
  7. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 616.
  8. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 426.
  9. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 369.
  10. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 208.
  11. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 52.
  12. Kronika P. W. Święto Przysposobienia Wojskowego w Sanoku. „Naród i Wojsko”, s. 6-7, Nr 13 z czerwca 1928. 
  13. Tadeusz Miękisz: Zarys historii Tow. Gimnastycznego „Sokół” w Sanoku w 50-tą rocznicę jego istnienia. Sanok: Polskie Towarzystwo Gimnastyczne „Sokół”, 1939, s. 28.
  14. Jerzy Adam Radomski. Kampania wrześniowa na ziemi sądeckiej. „Rocznik Sądecki”. Tom 12, s. 297, 1971. 
  15. Odznaki. Lista przodowników uprawnionych do protokołowania Odznaki Górskiej. W: Informacyjny kalendarz narciarski na sezon 1937-38. Wydawnictwo Polskiego Związku Narciarskiego, s. 267.
  16. Grób Tadeusza Ochęduszki, Geanalogia

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]