Ted Nolan

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ted Nolan
Ilustracja
Ted Nolan na prezentacji NHL Awards 2006
Data i miejsce urodzenia 7 kwietnia 1958
Garden River First Nation
Obywatelstwo Kanada
Wzrost 183 cm
Pozycja napastnik (lewoskrzydłowy)
Uchwyt lewy
Draft NHL 1978, numer: 78 (5 runda)
Detroit Red Wings
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
Kenora Thistles
Sault Ste. Marie Greyhounds
Kansas City Red Wings
Adirondack Red Wings
Rochester Americans
Baltimore Skipjacks
Detroit Red Wings
Pittsburgh Penguins

Theodore John Nolan (ur. 7 kwietnia 1958 w Garden River) – kanadyjski hokeista, trener.

Ted Nolan urodził się w okolicach Sault Ste. Marie w prowincji Ontario. Spędził 3 sezony w lidze NHL w roli zawodnika, w której reprezentował barwy dwóch klubów: Detroit Red Wings i Pittsburgh Penguins, a następnie spędził 6 sezonów w tej lidze w roli trenera, prowadząc dwa kluby: dwukrotnie Buffalo Sabres oraz New York Islanders. W latach 2011-2014 selekcjoner reprezentacji Łotwy. Od 2017 do 2018 główny trener reprezentacji Polski.

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Ted Nolan karierę sportową rozpoczął w 1975 roku w klubie ligi MJHL - Kenora Thistles, w którym grał do 1976 roku. Następnie w latach 1976-1978 grał w klubie ligi OMJHL - Sault Ste. Marie Greyhounds. Znakomite występy Nolana w lidze zauważyli działacze klubu ligi NHLDetroit Red Wings, którzy dnia 15 czerwca 1978 roku wybrali go w piątej rundzie draftu NHL z numerem 78. W sezonie 1978/1979 reprezentował barwy klubu ligi CHL - Kansas City Red Wings.

W latach 1979-1981 reprezentował barwy ligi AHL - Adirondack Red Wings, z którym w sezonie 1980/1981 zdobył Puchar Caldera. Następnie przeszedł do klubu ligi NHLDetroit Red Wings, w którym w sezonie 1981/1982 rozegrał 41 meczów, zdobył 17 punktów (4 bramki, 13 asyst) oraz spędził 45 minut na ławce kar. Po sezonie wrócił do Adirondack Red Wings, by w trakcie sezonie 1983/1984 wrócić do Detroit Red Wings, w którym rozegrał 19 meczów, zdobył 3 punkty (1 bramka, 2 asysty) oraz spędził 26 minut na ławce kar. Następnie reprezentował barwy klubów ligi AHL: Rochester Americans (1984-1985) i Baltimore Skipjacks (1985-1986), potem przeszedł do klubu ligi NHLPittsburgh Penguins, w którym w 1986 roku w wieku 28 lat zakończył sportową karierę.

Statystyki[edytuj | edytuj kod]

Sezon Drużyna Liga   Sezon zasadniczy   Playoffy
Mecze Gole Asysty Punkty Kary +/− PP SH GW M G A Pkt Kary
1975-1976 Kenora Thistles MJHL 51 24 32 56 56
1976-1977 Sault Ste. Marie Greyhounds OMJHL 60 8 16 24 109 9 1 2 3 19
1977-1978 Sault Ste. Marie Greyhounds OMJHL 66 14 30 44 106 13 1 3 4 20
1978-1979 Kansas City Red Wings CHL 73 12 38 50 66 4 1 2 3 0
1979-1980 Adirondack Red Wings AHL 75 16 24 40 106 5 0 1 1 0
1980-1981 Adirondack Red Wings AHL 76 22 28 50 86 18 6 10 16 11
1981-1982 Adirondack Red Wings AHL 39 12 18 30 81
1981-1982 Detroit Red Wings NHL 19 1 2 3 26 –6 0 2 0
1982-1983 Adirondack Red Wings AHL 78 24 40 66 106 6 2 5 7 14
1983-1984 Adirondack Red Wings AHL 31 10 26 36 76 7 2 3 5 18
1983-1984 Detroit Red Wings NHL 19 1 2 3 26 –11 0 0 1
1984-1985 Rochester Americans AHL 65 28 34 62 152 5 4 0 4 18
1985-1986 Baltimore Skipjacks AHL 10 4 4 8 19 0
1985-1986 Pittsburgh Penguins NHL 18 1 1 2 34 –1 0 0 0
Razem w MJHL (1 sezon) 51 24 32 56 56
Razem w OMJHL (2 sezony) 126 22 46 68 105 22 2 5 7 39
Razem w CHL (1 sezon) 73 12 38 50 66 4 1 2 3 0
Razem w NHL (3 sezony) 78 6 16 22 105 –18 0 2 1
Razem w AHL (7 sezonów) 374 116 164 280 626 41 14 19 33 61

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

Ted Nolan po zakończeniu kariery sportowej rozpoczął karierę trenerską. W 1988 roku został asystentem Dona Boyda w klubie ligi OHL - Sault Ste. Marie Greyhounds, którego wkrótce zastąpił na stanowisku trenera, na którym pozostał do 1994 roku. Z drużyną dwukrotnie wygrał J. Ross Robertson Cup (1991, 1992) oraz triumfował w Memorial Cup (1993).

W sezonie 1994/1995 był asystentem trenera Paula Holmgrena w klubie ligi NHL - Hartford Whalers, a w sezonie 1995/1996 został trenerem Buffalo Sabres nie zakwalifikowania się fazy play-off, jednak w sezonie 1996/1997 doprowadził zespół do Półfinału Konferencji oraz został laureatem Jack Adams Award - nagrody przyznawanej dla najlepszego trenera ligi. Mimo tego odszedł z klubu z powodu napiętych relacji z bramkarzem Dominikiem Haškiem i menedżerem generalnym Johnem Mucklerem i został zastąpiony przez Lindy'ego Ruffa.

Następnie dostał oferty pracy głównego trenera w Tampa Bay Lightning oraz asystenta trenera Ricka Bownessa w New York Islanders, jednak odrzucił te propozycje. W 2003 roku Nolan prowadził rozmowy z władzami klubu ligi WHA - Toronto Toros w sprawie zatrudnienia, które nie zostały dokończone. Dnia 26 kwietnia 2005 roku został zatrudniony w klubie ligi QMJHL - Moncton Wildcats, gdzie był najpierw trenerem, potem dyrektorem ds. hokeja. Pod jego wodzą klub zdobył Coupe du Président 2006 oraz Trophée Maurice Filion - nagrodę przyznawaną dla najlepszego trenera ligi.

Dnia 8 czerwca 2006 roku, po dziewięciu latach wrócił do ligi NHL, przyjmując stanowisko trenera New York Islanders, zastępując na nim Brada Shawa, co spotkało się z krytyką ze strony publicysty tabloida New York Post specjalizującego się w hokeju na lodzie - Larry'ego Brooksa, gdyż właściciel klubu - Charles Wang zatrudnił w tym czasie na stanowisku menedżera generalnego - Neila Smitha, który również ubiegał się o stanowisko trenera klubu. Dnia 18 lipca 2006 roku Smith został zwolniony ze stanowiska, na którym został zastąpiony przez Gartha Snowa. W sezonie 2006/2007 doprowadził klub do ćwierćfinału Konferencji Wschodniej, w którym przegrał z Buffalo Sabres 4:1 i odpadł z dalszej rywalizacji, a w następnym sezonie nie zakwalifikował się do fazy play-off i dnia 14 lipca 2008 roku został zastąpiony na stanowisku trenera przez dotychczasowego menedżera generalnego - Gartha Snowa.

W latach 2009-2011 był dyrektorem ds. hokeja w klubie ligi AHL - Rochester Americans.

Dnia 3 sierpnia 2011 roku został selekcjonerem reprezentacji Łotwy[1], którą prowadził na trzech mistrzostwach świata (2012 – 10. miejsce, 2013 – 12. miejsce, 2014 – 11. miejsce) oraz zakwalifikował się do turnieju olimpijskiego 2014 w Soczi, na których reprezentacja odpadła w ćwierćfinale po porażce 1:2 z reprezentacją Kanady i zajęła 8. miejsce, co jest najlepszym wynikiem tej reprezentacji w historii jej występów na turnieju olimpijskim. W tym czasie jego asystentem był rodak, Tom Coolen[2]. W latach 2011-2013 był również konsultantem reprezentacji Łotwy U-20.

Dnia 13 listopada 2013 roku ponownie został trenerem ligi NHL - Buffalo Sabres, który pod wodzą Nolana ani razu nie zakwalifikował się do fazy play-off. Dnia 31 marca 2014 roku przedłużył umowę z klubem do 2017 roku, jednak dnia 12 kwietnia 2015 roku został odszedł z klubu w wyniku napiętych relacji z menedżerem generalnym - Timem Murrayem[3]. W sezonie NHL (2014/2015) asystował mu ponownie Tom Coolen[4][5].

11 lipca 2017 Nolan został ogłoszony selekcjonerem reprezentacji Polski, a jego asystentem ponownie został Tom Coolen, który krótko wcześniej został mianowany trenerem ligowej drużyny GKS Katowice[6][7]. Kontrakt trenerów został podpisany na okres dwóch lat z możliwością przedłużenia[8]. Po turnieju mistrzostw świata Dywizji I Grupy A edycji 2018, w którym Polska została zdegradowana do Dywizji IB, obaj trenerzy zostali zwolnieni ze stanowisk[9].

Statystyki[edytuj | edytuj kod]

Sezon Drużyna Liga   Sezon zasadniczy   Playoffy
M Z P R/ZPD/ZPK Pkt Miejsce M Z P Wynik
1989-1990 Sault Ste. Marie Greyhounds OHL 66 18 42 6 42 7.miejsce, Dywizja Emmsa Nie zakwalifikował się
1990-1991 Sault Ste. Marie Greyhounds OHL 66 42 21 3 87 1.miejsce, Dywizja Emmsa 14 12 2 J. Ross Robertson Cup
1991-1992 Sault Ste. Marie Greyhounds OHL 66 41 19 3 88 1.miejsce, Dywizja Emmsa 19 12 7 J. Ross Robertson Cup
1992-1993 Sault Ste. Marie Greyhounds OHL 66 38 23 5 81 1.miejsce, Dywizja Emmsa 14 9 5 Finalista
1993-1994 Sault Ste. Marie Greyhounds OHL 66 35 24 7 71 2.miejsce, Dywizja Emmsa 14 10 4 Półfinalista
1995-1996 Buffalo Sabres NHL 82 33 42 7 72 5.miejsce, Dywizja Północno-wschodnia Nie zakwalifikował się
1996-1997 Buffalo Sabres NHL 82 40 30 12 92 1.miejsce, Dywizja Północno-wschodnia 12 5 7 Półfinał Konferencji
2005-2006 Moncton Wildcats QMJHL 70 52 15 3 107 1.miejsce, Dywizja Wschodnia 21 16 5 Coupe du Président
2006-2007 Buffalo Sabres NHL 82 40 30 12 92 4.miejsce, Dywizja Atlantycka 5 1 4 Ćwierćfinał Konferencji
2007-2008 Buffalo Sabres NHL 81 34 38 9 79 5.miejsce, Dywizja Atlantycka Nie zakwalifikował się'
2013-2014 Buffalo Sabres NHL 62 17 36 9 43 8.miejsce, Dywizja Atlantycka Nie zakwalifikował się'
2014-2015 Buffalo Sabres NHL 82 23 51 8 54 8.miejsce, Dywizja Atlantycka Nie zakwalifikował się'
Razem w OHL (5 sezonów) 330 174 129 27 369 61 43 18
Razem w NHL (6 sezonów) 472 188 227 57 433 17 6 11
Razem w QMJHL (1 sezon) 70 52 15 3 107 21 16 5

Działalność społeczna[edytuj | edytuj kod]

W 2004 roku Nolan założył fundację The Ted Nolan Foundation, które rozdaje stypendium na cześć jego matki, Rose - Rose Nolan Memorial o wartości 5.000 dolarów amerykańskich, które są przyznawanie kobietom i za osiągnięcia edukacyjne i sportowe przy zachowaniu silnego zaangażowania społecznego. W 2013 roku Nolan wraz z dwoma braćmi stworzyli szkołę hokejową First Nana w Nowym Jorku jako sposób zaangażowania młodzieży do gry w hokeja na lodzie na uczelniach, jednocześnie ucząc wartości aktywnego zdrowego stylu życia. Ten 5-dniowy obóz hokejowy jest przeznaczony zarówno dla dziewcząt, jak i chłopców w wieku od 7 do 15 lat i został opracowany, aby pomóc First National Youth rozwijać umiejętności hokejowe, a jednocześnie uczyć młodzieży First Nation pozytywnego modelu w swoich społecznościach[10].

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Zawodnicze[edytuj | edytuj kod]

Adirondack Red Wings

Szkoleniowe[edytuj | edytuj kod]

Sault Ste. Marie Greyhounds
Moncton Wildcats

Indywidualne[edytuj | edytuj kod]

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Ted Nolan jest synem Stana i Rose Nolanów. Ma dwóch braci. Jest żonaty z Sandrą, z którą ma dwóch synów- Brandona (ur. 1983) i Jordana (ur. 1989) - także hokeistów.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]