Witalis Ludwiczak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Witalis Ludwiczak
Witalis Ludwiczak
Kraj działania II Rzeczpospolita,
Polska Rzeczpospolita Ludowa
Data i miejsce urodzenia 20 kwietnia 1910
Poznań
Data i miejsce śmierci 17 czerwca 1988
Poznań
profesor nauk prawnych
Specjalność: prawo cywilne
nauczyciel akademicki
Uczelnia Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu

Witalis Ludwiczak (ur. 20 kwietnia 1910 w Poznaniu, zm. 17 czerwca 1988 tamże) – polski prawnik, hokeista, olimpijczyk, wioślarz, nauczyciel akademicki i działacz społeczny. Porucznik WP i uczestnik kampanii wrześniowej. Profesor nauk prawnych związany z Uniwersytetem im. Adama Mickiewicza w Poznaniu.

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

Rodzice - Ignacy (syn Jana i Salomei Pawela) oraz Konstancja Kurczewska pochodzili z okolic Wrześni, ale przenieśli się do Poznania. Ojciec był krojczym krawieckim, matka zajmowała się domem. Miał czworo rodzeństwa: Rufinę Stellę (1906–2001)[1], Zdobysława, Kazimierę i Bogdana[2]. W 1948 ożenił się z Wiesławą Węgrzynowicz (1919-2002, dr chemii), z którego związku narodziły się córki: Anna (ur. 1949, radca prawny) i Ewa (ur. 1951, dr fizyki)[3][4]. Jego stryjem był działacz społeczny - ks. Antoni Ludwiczak[5].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Grób Witalisa Ludwiczaka
Tablica pamiątkowa na Lodowisku Chwiałka
Tabliczka pamiątkowa od Poznańskiego Stowarzyszenia Olimpijskiego ku pamięci Witalisa Ludwiczaka

Wykształcenie i praca zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Uczęszczał do Gimnazjum im. św. Marii Magdaleny w Poznaniu (od 1920)[6]. W szkole wyróżniał się szczególnie w nauce języków obcych (łacina, greka, francuski). Świadectwo dojrzałości otrzymał w 1929[7]. Od 1930 studiował prawo na Wydziale Prawno-Ekonomicznym Uniwersytetu Poznańskiego. Na czwartym roku odbył służbę wojskową (57 Pułk Piechoty w Biedrusku). W 1935 ukończył studia jako magister praw[8]. W latach 1935-1936 odbył aplikację adwokacką i bez sukcesu starał się o posadę w Sądzie Apelacyjnym w Poznaniu. Stąd od jesieni 1936 rozpoczął pracę w urzędzie miejskim w Katowicach, gdzie szybko awansował. Publikował w „Przeglądzie Sportowym” i „Sporcie Polskim”. Jednocześnie dojeżdżał do Poznania na seminarium z prawa cywilnego u prof. Alfreda Ohanowicza. Jeszcze w 1939 ukończył doktorat (Zlecenie kredytowe - art. 629 k.z.), ale wybuch wojny uniemożliwił sfinalizowanie przewodu doktorskiego[9].

Po wyzwoleniu z obozu (30 stycznia 1945) udał się do Krakowa, gdzie na UJ został zarejestrowany jako asystent przy Seminarium Cywilistycznym Uniwersytetu Poznańskiego. W maju uzyskał asystenturę na Wydziale Prawno-Ekonomicznym UP. Wiosną 1946 otrzymał tytuł doktora. W 1950 został adiunktem i wtedy zaczął prowadzić wykład (Zarys prawa prywatnego państw anglosaskich). Ze względu na nieuwzględnianie w swej twórczości marksizmu miał problemy z publikacją prac naukowych. Obok obowiązków uczelnianych pełnił również funkcję sędziego, z której zrezygnował na początku lat 50. Przez wiele lat bezskutecznie starał się o przyjęcie do zawodu adwokata, co udało się ostatecznie w 1958 (do 1964)[10].

Aktywność sportowa[edytuj | edytuj kod]

W latach 1921-1924 był bramkarzem w drużynie juniorów „Warty”. Zawodnik klubów: AZS Poznań (od 1925, lekkoatleta i hokeista)[11], Pogoni Katowice i Lechii Poznań. Mistrz Polski z 1934 (trzecie miejsce w 1933)[12].

W reprezentacji rozegrał 47 spotkań strzelając 3 bramki. Olimpijczyk, brał udział w olimpiadzie w Lake Placid (1932) i w Garmisch-Partenkirchen (1936) oraz pięciu turniejach o mistrzostwo świata.

Oprócz hokeja uprawiał także wioślarstwo. W roku 1933 reprezentując Klub Wioślarski z roku 1904 w Poznaniu zdobył tytuł Mistrza Polski w czwórkach bez sternika[13]. W tym samym roku reprezentował Polskę w tej konkurencji na Mistrzostwach Europy w Budapeszcie[14].

Walczył w Armii „Kraków” w okolicach Stalowej Woli i Tomaszowa Lubelskiego, gdzie dostał się do niewoli. Najpierw przebywał w Oflagu XI A Osterode, a następnie był jeńcem Oflagu II C w Woldenbergu, gdzie przebywał do 1945[15][16].

Członek AZS Poznań i jego wieloletni prezes. Odznaczony medalem Kalos Kagathos.

Profesor zwyczajny prawa cywilnego (od 1969) na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Autor ponad 60 prac naukowych.

Zmarł 17 czerwca 1988 w Poznaniu i został pochowany na cmentarzu parafialnym na Górczynie w Poznaniu[17].

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

Od 7 lutego 2014 patron Lodowiska Chwiałka w Poznaniu[18].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Była profesorem farmacji i zasiadała w Sejmie PRL 3. kadencji, zob. informacja na stronie Sejmu RP.
  2. Wojciech Szafrański, Witalis Ludwiczak - prawnik z olimpijskim paszportem, Poznań: Wydawnictwo Poznańskie, 2004, s. 7, ISBN 83-7177-235-1, OCLC 69573962.
  3. Wojciech Szafrański, Witalis Ludwiczak - prawnik z olimpijskim paszportem, Poznań: Wydawnictwo Poznańskie, 2004, s. 31, ISBN 83-7177-235-1, OCLC 69573962.
  4. Informacje z MyHeritage
  5. Wojciech Szafrański, Witalis Ludwiczak - prawnik z olimpijskim paszportem, Poznań: Wydawnictwo Poznańskie, 2004, s. 9, ISBN 83-7177-235-1, OCLC 69573962.
  6. Wojciech Szafrański, Witalis Ludwiczak - prawnik z olimpijskim paszportem, Poznań: Wydawnictwo Poznańskie, 2004, s. 9, ISBN 83-7177-235-1, OCLC 69573962.
  7. Wojciech Szafrański, Witalis Ludwiczak - prawnik z olimpijskim paszportem, Poznań: Wydawnictwo Poznańskie, 2004, s. 12, ISBN 83-7177-235-1, OCLC 69573962.
  8. Wojciech Szafrański, Witalis Ludwiczak - prawnik z olimpijskim paszportem, Poznań: Wydawnictwo Poznańskie, 2004, s. 15, ISBN 83-7177-235-1, OCLC 69573962.
  9. Wojciech Szafrański, Witalis Ludwiczak - prawnik z olimpijskim paszportem, Poznań: Wydawnictwo Poznańskie, 2004, s. 19-21, ISBN 83-7177-235-1, OCLC 69573962.
  10. Wojciech Szafrański, Witalis Ludwiczak - prawnik z olimpijskim paszportem, Poznań: Wydawnictwo Poznańskie, 2004, s. 26-33, ISBN 83-7177-235-1, OCLC 69573962.
  11. Wojciech Szafrański, Witalis Ludwiczak - prawnik z olimpijskim paszportem, Poznań: Wydawnictwo Poznańskie, 2004, s. 13-14, ISBN 83-7177-235-1, OCLC 69573962.
  12. Wojciech Szafrański, Witalis Ludwiczak - prawnik z olimpijskim paszportem, Poznań: Wydawnictwo Poznańskie, 2004, s. 17, ISBN 83-7177-235-1, OCLC 69573962.
  13. Wojciech Szafrański, Witalis Ludwiczak - prawnik z olimpijskim paszportem, Poznań: Wydawnictwo Poznańskie, 2004, s. 17, ISBN 83-7177-235-1, OCLC 69573962.
  14. Sport Wodny, 1934 Nr 2, s. 25, Wielkopolska Biblioteka Cyfrowa [dostęp: 2019-03-15]
  15. prof. Witalis Ludwiczak w bazie Straty osobowe i ofiary represji pod okupacją niemiecką straty.pl [dostęp z dnia: 2016-03-04]
  16. Wojciech Szafrański, Witalis Ludwiczak - prawnik z olimpijskim paszportem, Poznań: Wydawnictwo Poznańskie, 2004, s. 21, ISBN 83-7177-235-1, OCLC 69573962.
  17. Miejsce pochówku prof. Witalisa Ludwiczaka [dostęp z dnia: 2017-06-14]
  18. LUMAR, Chwiałka nosi imię prof. Witalisa Ludwiczaka, w: Głos Wielkopolski, 8-9.2.2014, s.5

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]