Tomasz Biernacki (rektor Politechniki Gdańskiej)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tomasz Biernacki
Data urodzenia 1924
Data śmierci 1989
Alma Mater Politecnico di Milano
nauczyciel akademicki
Uczelnia Politechnika Gdańska

Tomasz Biernacki (ur. 1924, zm. 1989) – polski pracownik naukowy, wykładowca i rektor (1975–78) Politechniki Gdańskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studia rozpoczął w czasie wojny, na tajnych kompletach Politechniki Warszawskiej. Następnie przystąpił do Armii Krajowej i walczył w powstaniu warszawskim, po upadku którego trafił do oflagu. Po oswobodzeniu trafił do 2 Korpusu Polskiego gen. Andersa we Włoszech. Po wojnie, dzięki stypendium polskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych, ukończył studia na Politecnico di Milano.

W 1953 r. rozpoczął pracę na Politechnice Gdańskiej, w 1960 r. obronił doktorat. W tym samym roku wyjechał do Kanady na staż w firmie Surveyer, Neninger & Chênevert. W celach naukowych wyjeżdżał już wcześniej – w 1958 r. uczestniczył w Światowym Kongresie Energetyków w Montrealu.

Po powyższej konferencji Biernackim zainteresowało się SB, zakładając sprawę rozpracowania agenturalnego o kryptonimie „Tomasz-G”. Kontakt nawiązano w listopadzie 1959 r. Rozmowy trwały do kwietnia 1960 r., kiedy ostatecznie podpisano zobowiązanie do współpracy – pod pseudonimem „Tomasz”. Praca miała odbywać się „po linii naukowo-technicznej”.

W firmie Surveyer w niedługim czasie objął stanowisko szefa Wydziału Inżynierii Mechanicznej, jednocześnie regularnie kontaktował się z wywiadem PRL. Ostatnie zadanie otrzymał w marcu 1961 r.

7 kwietnia 1961 r. zostaje aresztowany przez Kanadyjską Królewską Policję Konną (RCMP). Podczas śledztwa poszedł na współpracę z kanadyjskim wymiarem sprawiedliwości, ujawniając policji szczegóły swojej pracy. O aresztowaniu Biernackiego władze PRL dowiedziały się z prasy kanadyjskiej. Po wielokrotnych interwencjach został zwolniony i zamieszkał w konsulacie w Montrealu, gdzie oczekiwał na sprawę sądową. W tym czasie raportował o przebiegu śledztwa i działaniach RMCP. 24 stycznia 1962 proces „Tomasza” kończy się zwolnieniem z odpowiedzialności karnej i powrotem do Polski.

W 1965 r. uzyskuje stopień doktora habilitowanego, w 1970 – prof. nadzwyczajnego. Od 1958 r. był prorektorem, a w latach 1975–1978 rektorem Politechniki Gdańskiej. W latach 1978-81 pełnił z kolei funkcję podsekretarza stanu w Ministerstwie Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki.

Był członkiem PZPR, działał także w ZBoWiD i Towarzystwie Przyjaźni Polsko-Radzieckiej.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]