Trzeba zabić tę miłość

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Trzeba zabić tę miłość
Gatunek dramat społeczny, psychologiczny
Rok produkcji 1972
Data premiery 10 grudnia 1972
Kraj produkcji Polska
Język Polski
Czas trwania 92 min
Reżyseria Janusz Morgenstern
Scenariusz Janusz Głowacki
Główne role Andrzej Malec
Jadwiga Jankowska-Cieślak
Barbara Wrzesińska
Jan Englert
Tomasz Lengren
Jan Himilsbach
Muzyka Bohdan Mazurek
Zdjęcia Zygmunt Samosiuk
Scenografia Andrzej Płocki
Kostiumy Anna Biedrzycka
Montaż Barbara Kosidowska
Nagrody
Nagroda im. Zbyszka Cybulskiego dla Jadwigi Jankowskiej-Cieślak za najlepszą rolę kobiecą

Trzeba zabić tę miłośćpolski film z 1972, według scenariusza Janusza Głowackiego, w reżyserii Janusza Morgensterna. Z pozoru film młodzieżowy, w rzeczywistości prześmiewczy dramat. Film wyświetlano tylko w kinach studyjnych[1].

Plenery: Warszawa.

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Film opowiada o losach dwojga młodych ludzi, Magdy i Andrzeja. Obydwoje chcieliby rozpocząć wspólne życie, nie dostali się jednak na studia. Magda zamierza spróbować ponownie za rok, aby zwiększyć swe szanse podejmuje pracę salowej, za co otrzymuje się dodatkowe punkty. Andrzej zamieszkuje z kolegą, Magda wraca do ojca, gdzie nie czuje się dobrze, gdyż nie akceptuje jego związku z o wiele młodszą od niego kobietą. On z kolei nie chce zaakceptować Andrzeja, który nie uczy się i nie pracuje. Po pewnym czasie Andrzej znajduje pracę, jednakże otrzymuje ją dzięki romansowi z żoną szefa, o czym nie wie Magda. Andrzej wynajmuje mieszkanie, gdzie wprowadza się też Magda. Nie wie ona jednak, że pieniądze na ten cel pochodzą ze sprzedaży ikony, którą ukradł kochance. Wie o tym natomiast szef Andrzeja, który szantażuje go, domagając się zwrotu pieniędzy lub ikony. W międzyczasie Magda dowiaduje się o rywalce. Andrzej zdołał uzyskać od niej przebaczenie romansu, jednakże podczas odwiedzin w domu jej ojca kradnie pieniądze, by zaspokoić żądania szefa.

Pobocznym wątkiem filmu jest życie na budowie (w roli stróża wystąpił Jan Himilsbach). Stróż sprzedaje „na lewo” materiały budowlane, ma układ z paserami. Wokół budowy kręci się bezpański pies. Początkowo nieufny, daje się jednak w końcu obłaskawić i towarzyszy stróżowi pilnując z nim budowy. Pies jednak poważnie traktuje swoje obowiązki i na widok obcych szczeka. Po pewnym czasie zaczyna to przeszkadzać odbiorcom nielegalnego towaru, domagają się oni usunięcia psa, bojąc się wpadki. Stróż próbuje psa odgonić, ale raz pozyskane psie uczucie nie wygasa – pies wraca. Stróż decyduje się więc na radykalne rozwiązanie: obwiązuje psu wokół brzucha wiązkę lasek trotylu, przywiązuje go do drzewa i podpala lont. Sam ucieka do szopy. Pies jednak zdołał się urwać i wbiegł tam za nim. Scena ta, będąca nawiązaniem do tytułu filmu, kończy go.

Nagrody i festiwale[edytuj | edytuj kod]

Film został uznany przez amerykańskiego reżysera Martina Scorsese za jedno z arcydzieł polskiej kinematografii i w 2014 roku został wytypowany przez niego do prezentacji w Stanach Zjednoczonych oraz Kanadzie w ramach festiwalu polskich filmów Martin Scorsese Presents: Masterpieces of Polish Cinema[2][3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jan Lewandowski: 100 filmów polskich. Chorzów: Videograf II, 2004, s. 102. ISBN 83-7183-326-1.
  2. Martin Scorsese Presents: Masterpieces of Polish Cinema - oficjalna strona projektu w języku angielskim. mspresents.com. [dostęp 2014-02-26].
  3. Polskie filmy Martina Scorsese. vice.com. [dostęp 2014-03-24].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Michał Dondzik, Miłość, kontestacja i pies. Trzeba zabić tę miłość, [w:] Musi zostać rysa. Przewodnik po twórczości Janusza Morgensterna, red. zbiorowa, Łódż 2012, s. 162-173. ​ISBN 978-83-88820-45-8