Janusz Głowacki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Janusz Głowacki
Janusz Głowacki - czerwiec 2004 r. Warszawa
Janusz Głowacki - czerwiec 2004 r. Warszawa
Imiona i nazwisko Janusz Andrzej Głowacki
Data i miejsce urodzenia 13 września 1938, Poznań
Narodowość polska
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
Gatunki proza, dramat
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”
Strona internetowa

Janusz Andrzej Głowacki (ur. 13 września 1938 w Poznaniu) – polski prozaik, dramaturg, scenarzysta, felietonista i eseista.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Studiował aktorstwo w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Warszawie oraz historię i filologię polską na Uniwersytecie Warszawskim, gdzie ukończył polonistykę. Zadebiutował w roku 1960 w "Almanachu Młodych" opowiadaniem pod tytułem "Na plaży", w 1964 rozpoczął współpracę z czasopismem "Kultura", gdzie zwrócił na siebie uwagę jako autor błyskotliwych opowiadań i felietonów. Publikacje te złożyły się na zbiory "Wirówka nonsensu" (1968) i "Nowy taniec la-ba-da" (1970).

Na przełomie lat 60. i 70. rozpoczął aktywną działalność jako scenarzysta. W 1969 powstał film Andrzeja Wajdy "Polowanie na muchy", do którego Głowacki napisał scenariusz. Jednak prawdziwym sukcesem okazał się dopiero obraz stworzony we współpracy z Markiem Piwowskim pt. "Rejs". Pondato napisał scenariusze do filmów "Trzeba zabić tę miłość" (1972) Janusza Morgensterna, "Choinka strachu" (1982) Tomasza Lengrena, "Wałęsa. Człowiek z nadziei" (2013) Andrzeja Wajdy. Pisał dialogi do filmu "Jej portret" (1974) Mieczysława Waśkowskiego, wspólnie z Łukaszem Zadrzyńskim był scenarzystą "Billboardu" (1998).

Do 1981 publikował felietony w warszawskiej "Kulturze". Na kilka dni przed ogłoszeniem stanu wojennego, Głowacki wyjechał na premierę swojej sztuki "Kopciuch" w Royal Court Theatre w Londynie, po 13 grudnia 1981 zdecydował się pozostać za granicą. Osiadł w Stanach Zjednoczonych, gdzie rozwinął swoją twórczość dramatopisarską. Utworem, który zwrócił uwagę amerykańskich środowisk teatralnych była sztuka "Polowanie na karaluchy" (1986). Największym sukcesem dramaturgicznym okazała się "Antygona w Nowym Jorku" (1992), dramat z dużym powodzeniem wystawiany był w teatrach w USA i w Europie.

Jego twórczość była tłumaczona na wiele języków (angielski, chiński, czeski, estoński, francuski, hiszpański, koreański, niemiecki, rosyjski, ukraiński, serbski, słowacki, węgierski, turecki)[1]. Jest członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich, a także amerykańskich zrzeszeń literackich: PEN Clubu, Stowarzyszenia Pisarzy Wschodnioamerykańskich oraz Stowarzyszenia Dramatopisarzy.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jest synem pisarza Jerzego Głowackiego i Heleny Rudzkiej-Głowackiej (zm. 21 września 1991)[2], która pracowała jako redaktor literacki w wydawnictwie[3]. Był żonaty z dziennikarką i reżyserką Ewą Zadrzyńską[4], z którą ma córkę Zuzannę Głowacką, felietonistkę, byłą publicystkę The New York Times[5]. Obecnie jest związany z aktorką i pieśniarką Oleną Leonenko[6]. Był członkiem honorowego komitetu poparcia Bronisława Komorowskiego przed przyspieszonymi wyborami prezydenckimi 2010[7] oraz przed wyborami prezydenckimi w Polsce w 2015 roku[8]. Od 1983 na stałe mieszka w Nowym Jorku.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Wirówka nonsensu. Warszawa: PIW, 1968.
  • Nowy taniec la-ba-da i inne opowiadania, Warszawa: PIW, 1970.
  • W nocy gorzej widać, Warszawa: Czytelnik, 1972.
  • Cudzołóstwo ukarane, "Dialog", 1972.
  • Paradis, Warszawa: PIW, 1973.
  • Mecz, "Dialog" 1976.
  • Moc truchleje, Warszawa: Krąg, 1981.
  • Polowanie na karaluchy, "Dialog" 1990.
  • Fortynbras się upił, "Dialog" 1990.
  • Antygona w Nowym Jorku. "Dialog" 1992.
  • Ścieki, skrzeki, karaluchy. Utwory prawie wszystkie, Warszawa: BGW, 1996.
  • Czwarta siostra (wyst. 2000)
  • Ostatni cieć, Warszawa: Czytelnik, 2001 (nominacja do Nagrody Literackiej Nike 2002[11]).
  • Z głowy, Warszawa: Świat Książki, 2004 (Książka otrzymała laur Śląskiego Wawrzynu Literackiego za 2004 r. oraz była nominowana do Nagrody Literackiej Nike 2005[12]).
  • Jak być kochanym, Warszawa: Świat Książki, 2005.
  • Good night, Dżerzi, Warszawa: Świat Książki, 2010.
  • Sonia, która za dużo chciała. Wybór opowiadań, Warszawa: Świat Książki, 2011.
  • Przyszłem czyli jak pisałem scenariusz o Lechu Wałęsie dla Andrzeja Wajdy, Warszawa: Świat Książki, 2013.

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]