Przejdź do zawartości

Władysław Kowalski (aktor)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Władysław Kowalski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

24 lutego 1936
Żurawce

Data i miejsce śmierci

29 października 2017
Józefów

Zawód

aktor, pedagog

Współmałżonek

Elżbieta Kępińska (rozwód)
Monika Sołubianka

Lata aktywności

1957–2017

Zespół artystyczny
Teatr Dramatyczny m.st. Warszawy im. Gustawa Holoubka
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”
Odznaka „Zasłużony Działacz Kultury”
podpis
Odcisk dłoni i podpis W. Kowalskiego w Alei Gwiazd w Międzyzdrojach
Grób Władysława Kowalskiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

Władysław Kowalski (ur. 24 lutego 1936 w Żurawcach, zm. 29 października 2017 w Józefowie) – polski aktor i nauczyciel akademicki.

Życiorys

[edytuj | edytuj kod]

Urodził się i dorastał we wsi Żurawce koło Tomaszowa Lubelskiego na Mazurach jako syn Anastazji i Pawła Kowalskich[1]. Miał brata[2]. Podczas nauki w Liceum Ogólnokształcącym im. Stefana Żeromskiego w Iławie[3], nauczyciel języka polskiego przekonał Władysława Kowalskiego, żeby zdawał do Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej[2] w Warszawie.

Podczas studiów aktorskich, w 1956 wystąpił w roli Trojanina w sztuce Wojny trojańskiej nie będzie Jeana Giraudoux u boku Zbigniewa Zapasiewicza i Mariana Kociniaka. Na studiach poznał swoją pierwszą żonę Elżbietę Kępińską[4]. Razem zaangażowali się do Teatru Wybrzeże w Gdańsku, gdzie Kowalski w 1959 zadebiutował w podwójnej roli Chucha i Polo Pope w spektaklu Kapelusz pełen deszczu Michaela Vincente Gazzo w reż. Andrzeja Wajdy. Wspólnie z Kępińską odniósł sukces w spektaklu Smak miodu Shelagh Delaney (1959) w reż. Konrada Swinarskiego[5]. Za rolę Harry’ego w przedstawieniu Zabawa jak nigdy Williama Saroyana (1960) w reż. Jerzego Golińskiego zdobył wyróżnienie na II Festiwalu Teatrów Polski Północnej w Toruniu. Następnie występował na deskach teatrów warszawskich: Ateneum (1960–1974) i Powszechnego (1974–2005).

Po raz pierwszy pojawił się przed kamerami w dramacie wojennym Andrzeja Wajdy Kanał (1956)[6]. W początkowym okresie na ekranie stworzył serię ról ludzi młodych, niedoświadczonych, wchodzących w życie[7].

W 1984 na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych otrzymał nagrodę dla najlepszego aktora za rolę w filmie Kartka z podróży (reż. Waldemar Dziki). Laureat Nagrody im. Aleksandra Zelwerowicza – przyznawanej przez redakcję miesięcznika „Teatr” – za sezon 1994/1995, za rolę Podkolesina w Ożenku Nikołaja Gogola w reż. Andrzeja Domalika w Teatrze Powszechnym im. Zygmunta Hübnera w Warszawie. Podczas VIII Festiwalu Gwiazd w Międzyzdrojach w 2003 odcisnął swoją dłoń na Promenadzie Gwiazd.

Od 2005 był aktorem Teatru Dramatycznego im. Gustawa Holoubka w Warszawie. W latach 80. XX w. był nauczycielem akademickim Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie.

W trakcie trwania małżeństwa miał romans z aktorką Kaliną Jędrusik[8]. Od 1981 był żonaty z Moniką Sołubianką[9]. W 2013 został twarzą Kampanii Przeciw Homofobii, występując na plakatach ze swoim synem Jakubem.

Zmarł w wieku 81 lat, 29 października 2017[10]. 10 listopada został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach[11] w Alei Zasłużonych (kwatera G-tuje-36)[12].

Filmografia

[edytuj | edytuj kod]

Dubbing

[edytuj | edytuj kod]

Seriale

[edytuj | edytuj kod]

Gry komputerowe

[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia, nagrody i wyróżnienia

[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. WYSZUKIWARKI: Rejestr Spadkowy PL (krajowy). rejestry-notarialne.pl. [dostęp 2023-04-09].
  2. a b Agnieszka Święcicka: Jego żona straciła męża w tragicznym wypadku. Czego Władysław Kowalski nie zdążył powiedzieć ukochanej?. plejada.pl, 29 października 2023. [dostęp 2025-11-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-11-08)]. (pol.).
  3. Dominik Jaskulski, Iława. Dawno wyrośli z mundurków, „Nasze Miasto”, 10 listopada 2001 [dostęp 2025-11-08] [zarchiwizowane z adresu 2025-11-08] (pol.).
  4. Tygodnik „Rewia” nr 51, 16 grudnia 2015, str. 44–45
  5. Jerzy Peltz. O nich mówiło się w 1961 roku: Elżbieta Kępińska, Władysław Kowalski. „Film”. nr 51/52 (XVI/680/681), s. 24, 24 grudnia 1961. Warszawa: RSW „Prasa-Książka- Ruch”. ISSN 0137-463X. 
  6. Monika Mokrzycka–Pokora: Władysław Kowalski. Culture.pl, 6 listopada 2017. [dostęp 2025-11-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-11-10)]. (pol.).
  7. Wiesława Czapińska. Władysław Kowalski. „Ekrany”. nr 37 (V/231), s. 4, 10 września 1961. Warszawa: RSW „Prasa-Książka- Ruch”. ISSN 2083-0874. 
  8. Iwona Kienzler, Uwodzicielki, skandalistki i seksbomby PRL, Bellona SA, 2015, s. 68, ISBN 978-83-11-13845-2.
  9. Tygodnik „Rewia” nr 38, 21 września 2016, s. 44–45.
  10. Nie żyje aktor filmowy i teatralny Władysław Kowalski [online], wiadomosci.onet.pl, 29 października 2017 [dostęp 2017-10-29].
  11. Pogrzeb Władysława Kowalskiego. Aktor spoczął na Powązkach Wojskowych. wp.pl. [dostęp 2017-11-10].
  12. Wyszukiwarka cmentarna – Warszawskie cmentarze. cmentarzekomunalne.com.pl. [dostęp 2019-11-30].
  13. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 30 kwietnia 2001 r. o nadaniu orderów i odznaczeń (M.P. z 2001 r. nr 21, poz. 340) – pkt 4.
  14. Władysław Kowalski odznaczony Złotym Medalem Gloria Artis MKiDN - 2014 [online], mkidn.gov.pl, 7 lipca 2014 [dostęp 2023-04-09].

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]
  • Konrad Eberhardt. Władysław Kowalski – aktor, który musi wiedzieć, kim jest. „Film”. nr 49 (XVII/724), s. 7, 21 października 1962. Warszawa: RSW „Prasa-Książka- Ruch”. ISSN 0137-463X. 

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]