Ulica Karowa w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Flag of Warsaw.svg Warszawa
ulica
Karowa
Powiśle
Ulica Karowa, widok w kierunku wschodnim
Ulica Karowa, widok w kierunku wschodnim
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
ulica  Karowa
ulica Karowa
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
ulica  Karowa
ulica Karowa
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
ulica  Karowa
ulica Karowa
Ziemia52°14′38,6″N 21°01′16,1″E/52,244056 21,021139

Ulica Karowa – ulica biegnąca od Wybrzeża Kościuszkowskiego do Krakowskiego Przedmieścia w Warszawie.

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

Nazwa ulicy pochodzi od taboru miejskiego, zwanego Magazynem Karowym, utworzonego przez marszałka wielkiego koronnego Franciszka Bielińskiego[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pod koniec XIX wieku z ulicą Karową wiązano wielkie nadzieje. Było to jedno z niewielu połączeń pomiędzy górną częścią Warszawy a Powiślem. Była to bardzo wąska, wyboista i cuchnąca droga, ponieważ tą drogą zwożono odpadki do Magazynu Karowego. Przez kilka lat próbowano zmienić wygląd ulicy. Na łamach grudniowego wydania „Tygodnika Ilustrowanego” z 1885 ukazał się ambitny projekt zagospodarowania Karowej. Zaczęto od wyburzenia bramy Marconiego, poszerzenia i skanalizowania Karowej. Potem wykupiono klasztor Wizytek. W 1900 ruszyła budowa spiralnego zjazdu. Po czterech latach żelbetowy wiadukt połączył skarpę ze specjalnym nasypem[1].

Budynek wielorodzinny pod numerem 18a zaprojektował zespół architektów w składzie: Jerzy Kuźmienko, Janusz Nowak, Piotr Sembrat, Adam Snopek i Henryk Dąbrowski[2].

Na osi ulicy Karowej i Stefana Okrzei ma powstać kładka na Wiśle[3].

Ważniejsze obiekty[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Ulica Karowa. Dzielnica Śródmieście m. st. Warszawy. [dostęp 16 października 2015].
  2. Arch. Jerzy Kuźmienko (pol.). architektsarp.pl. [dostęp 2017-04-19].
  3. Krzysztof Śmietana. Pod Łazienkowskim podwieszą dwie kładki. „Gazeta Stołeczna”, s. 4, 13 kwietnia 2016.