Droga powiatowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Droga powiatowa – jedna z kategorii dróg publicznych w Polsce, stanowiących własność właściwego samorządu powiatu[1].

Do dróg powiatowych zalicza się drogi stanowiące połączenia miast będących siedzibami powiatów z siedzibami gmin i siedzib gmin między sobą. Zaliczenie do kategorii dróg powiatowych oraz ustalenie ich przebiegu następuje w drodze uchwały rady powiatu w porozumieniu z zarządem województwa, po zasięgnięciu opinii wójtów (burmistrzów, prezydentów miast) gmin, na obszarze których przebiega droga, oraz zarządów sąsiednich powiatów[2].

Według danych z 2013 r. w Polsce istniało 125 273,9 km dróg powiatowych, co stanowiło 30,18% dróg publicznych. Nawierzchnię twardą posiadało 91,33% dróg powiatowych, a pozostałe 10 864 km miała nawierzchnię gruntową. 86,9% wszystkich dróg powiatowych miało nawierzchnię ulepszoną tj. wykonaną z kostki kamiennej, klinkieru, betonu, z płyt kamienno-betonowych, bitumu[3].

Przypisy

  1. Art. 2 i art. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r. Nr 0, poz. 460, z późn. zm.)
  2. Art. 6a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r. Nr 0, poz. 460, z późn. zm.)
  3. Transport drogowy w Polsce w latach 2012 i 2013. GUS, 18.05.2015.