Droga powiatowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Droga powiatowa nr 2125L we wsi Walentynów (województwo lubelskie).

Droga powiatowa (w skrócie DP) – jedna z czterech kategorii dróg publicznych w Polsce, stanowiąca własność właściwego samorządu powiatowego.

Do dróg powiatowych zalicza się drogi stanowiące połączenia miast będących siedzibami powiatów z siedzibami gmin i siedzib gmin między sobą. Zaliczenie do kategorii dróg powiatowych oraz ustalenie ich przebiegu następuje w drodze uchwały rady powiatu w porozumieniu z zarządem województwa, po zasięgnięciu opinii wójtów (burmistrzów, prezydentów miast) gmin, na obszarze których przebiega droga, oraz zarządów sąsiednich powiatów [definicja na podstawie art. 6a ustawy z dnia 20 marca 1985 roku o drogach publicznych (Dz.U. z 2017 r. poz. 2222)].

Drogom powiatowym w Polsce nadaje się jedną z trzech możliwych klas: GP, G lub Z.

Każda droga powiatowa w Polsce posiada indywidualny numer ewidencyjny, składający się z czterech cyfr i jednej litery, stanowiącej wyróżnik województwa, na terenie którego przebiega dana droga. Owe wyróżniki województw to:

Według stanu na dzień 31 grudnia 2015 w Polsce istniało 125 092,3 km dróg powiatowych, z czego 114 712,3 km stanowiły drogi o nawierzchni twardej, a 10 380 km – drogi gruntowe[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Transport – wyniki działalności w 2016 r./Transport – Activity Results in 2016 (pol. • ang.). Główny Urząd Statystyczny, 2016. s. 133. [dostęp 2018-02-28]. ISSN 1506-7998.